Stanisław Teofil Kijak26 stycznia 1934 ogłoszono sprostowanie imienia ze „Stanisław” na „Stanisław Teofil”. (ur. 23 września 1898 w Dąbrowie, zm. 28 listopada 1945) – oficer dyplomowany piechoty Wojska Polskiego i Polskich Sił Zbrojnych na Zachodzie, podpułkownik.
Życiorys Stanisław Kijak urodził się 23 września 1898 roku w Dąbrowie, w powiecie bocheńskim. Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości został przyjęty do Wojska Polskiego. Brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej.
W 1921 roku był podporucznikiem w Wileńskim Pułku Strzelców, przemianowanym na 85 pułk piechoty. 3 maja 1922 roku został zweryfikowany w stopniu porucznika ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 roku i 2393. lokatą w korpusie oficerów piechoty, a jego oddziałem macierzystym był nadal 85 pułk piechoty w Nowej Wilejce. Z dniem 2 listopada 1926 roku został przydzielony do Wyższej Szkoły Wojennej w Warszawie, w charakterze słuchacza Kursu Normalnego 1926–1928. 19 marca 1928 roku został mianowany kapitanem ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1928 roku i 229. lokatą w korpusie oficerów piechoty. Z dniem 31 października 1928 roku, po ukończeniu kursu i otrzymaniu dyplomu naukowego oficera Sztabu Generalnego, został przydzielony do dowództwa 24 Dywizji Piechoty w Jarosławiu na stanowisko oficera sztabu. Z dniem 1 listopada 1930 roku został przeniesiony do Szkoły Podchorążych Piechoty w Ostrowi Mazowieckiej. 22 grudnia 1934 roku ogłoszono jego przeniesienie do 38 pułku piechoty w Przemyślu, w celu odbycia stażu liniowego na stanowisku dowódcy kompanii.
W latach 30. został awansowany do stopnia majora piechoty. Był oficerem Oddziału II Sztabu Głównego, gdzie pełnił funkcję szefa zaopatrzenia i pracował w Referacie Sytuacyjny Samodzielnego Referatu „Niemcy” Oddziału II SG, skąd został przeniesiony do Wydziału III Planowania. Na stopień majora został mianowany ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1936 roku i 84. lokatą w korpusie oficerów piechoty.
Po wybuchu II wojny światowej na okres kampanii wrześniowej w stopniu majora był oficerem II Rzutu II Oddziału II Zastępcy Szefa Sztabu Naczelnego Wodza. Po przedostaniu się na Zachód został oficerem Polskich Sił Zbrojnych na Zachodzie. W stopniu podpułkownika był oficerem 2 Korpusu Polskiego; w tym czasie był zwierzchnikiem rtm. Witolda Pileckiego planującym z nim działalność sieci wywiadowczej w powstałej wówczas Polsce Ludowej. Zmarł 28 listopada 1945 roku. Pochowany na Polskim Cmentarzu Wojennym w Bolonii.
Odznaczenia Krzyż Walecznych (dwukrotnie), Medal Niepodległości (16 marca 1937)M.P. z 1937 r. nr 64, poz. 94 „za pracę w dziele odzyskania niepodległości”., Srebrny Krzyż Zasługi (17 marca 1930)M.P. z 1930 r. nr 98, poz. 144 „za zasługi na polu organizacji i administracji wojska”., Krzyż Zasługi Wojsk Litwy Środkowej.
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Absolwenci Wyższej Szkoły Wojennej w Warszawie Kategoria:Ludzie związani z Nową Wilejką Kategoria:Majorowie piechoty II Rzeczypospolitej Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Walecznych (dwukrotnie) Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Zasługi Wojsk Litwy Środkowej Kategoria:Odznaczeni Medalem Niepodległości Kategoria:Odznaczeni Srebrnym Krzyżem Zasługi (II Rzeczpospolita) Kategoria:Oficerowie dyplomowani II Rzeczypospolitej Kategoria:Oficerowie 85 Pułku Strzelców Wileńskich Kategoria:Oficerowie wywiadu i kontrwywiadu II Rzeczypospolitej Kategoria:Pochowani na Polskim Cmentarzu Wojennym w Bolonii Kategoria:Podpułkownicy piechoty Polskich Sił Zbrojnych Kategoria:Uczestnicy kampanii wrześniowej (strona polska) Kategoria:Uczestnicy wojny polsko-bolszewickiej (strona polska) Kategoria:Urodzeni w 1898 Kategoria:Zmarli w 1945