SM U-78 (1916)

SM U-78 – niemiecki podwodny stawiacz min, ósmy okręt typu UE I, zbudowany w stoczni Vulcan w Hamburgu w roku 1915. Zwodowany 27 lutego 1916 roku, wszedł do służby w Kaiserliche Marine 20 kwietnia 1916 roku. W czasie swojej służby SMSM – Seiner Majestät - [okręt] Jego Mości. U-78 zatopił 16 statków o łącznej pojemności BRT, uszkodził dwa statki o pojemności BRT), zajął dwa jako pryz BRT) oraz zatopił jeden okręt ( ton).

Budowa U-78 był ósmym z dziesięciu okrętów typu UE I, będącego następcą typu U-66. Był jednokadłubowym okrętem przeznaczonym do działań oceanicznych, o długości 56,8 metra, wyporności w zanurzeniu 755 ton i o zasięgu 7880 Mm przy prędkości 7 węzłów na powierzchni oraz 83 Mm przy prędkości 4 węzły w zanurzeniu. Załoga składała się z 32 osób: 28 marynarzy i 4 oficerów. Okręt był wyposażony początkowo w działo pokładowe o kalibrze 88 mm, które zostało w 1917 roku wymienione na działo o kalibrze 105 mm. Wewnątrz kadłuba sztywnego okręt przewoził 34 kotwiczne miny morskie, stawiane z dwóch rufowych aparatów minowych o średnicy 100 cm. Każdy z nich mieścił po trzy miny. Po ich otwarciu, masa wody (w sumie 6 ton) musiała być kompensowana zalewaniem dziobowych zbiorników balastowych. Wygospodarowanie miejsca dla min oznaczało również przesunięcie przedziału silnikowego w kierunku dziobu. Uzbrojenie torpedowe to dwie wyrzutnie (dziobowa i rufowa) kalibru 500 mm, typu zewnętrznego, z zapasem 4 torped.

Służba Pierwszym dowódcą okrętu został 9 października 1915 roku mianowany Otto Dröscher. Pod jego dowództwem U-78 odniósł swoje wszystkie zwycięstwa.

9 lipca 1916 roku jednostka została przydzielona do II Flotylli. 18 lipca 1916 roku na Morzu Północnym załoga okrętu zajęła jako pryz szwedzki parowiec „Vidar” ( BRT). Po przeszukaniu statek został zwolniony.

Pierwszym zatopionym przez U-78 statkiem był norweski parowiec „Aranda” ( BRT). 5 sierpnia 1916 roku płynący z Bonaventure do Glasgow z ładunkiem drewna statek wszedł na jedną z min postawionych pomiędzy Kanałem Północnym, a Hebrydami. 2 września na minę postawioną w Kanale Bristolskim wpłynął brytyjski parowiec „Kelvinia” ( BRT). 13 grudnia na zachód od wysepki szkierowej na minę postawioną przez U-78 wpłynął statek pasażerski „Kursk” (). Zbudowany dla Russian American Line w 1910 roku w stoczni Barclay, Curle and Company w Glasgow statek pasażerski o pojemności BRT) płynął z ładunkiem drobnicowym z Archangielska do Nowego Jorku.

7 kwietnia 1917 roku na minę postawioną u wybrzeży wyspy Coll w Szkocji wszedł brytyjski trałowiec HMS „Jason”. Okręt zatonął, a na jego pokładzie zginęło 25 marynarzy. 17 czerwca 4 mile na północ od Cape Wrath U-78 zatopił brytyjski tankowiec o napędzie parowym SS „Fornebo”. Statek o pojemności BRT, który został zbudowany w 1906 roku w Sir Raylton Dixon & Co. Ltd. (Middlesbrough) zatonął bez ofiar w ludziach.

Ostatnim zatopionym przez miny pochodzące z U-78 statkiem był brytyjski parowiec SS „Arnewood” ( BRT). 13 grudnia 1917 roku statek zatonął na minie postawionej 4 mile na wschód od półwyspu Sleat na wyspie Skye. 15 stycznia 1918 roku Otto Dröscher został na dwa tygodnie zastąpiony przez porucznika Karla Thoureta. 1 lutego nowym dowódcą okrętu został mianowany por. mar. Johann Vollbrecht.

27 października 1918 roku w Skagerraku U-78 został wykryty i storpedowany przez załogę brytyjskiego okrętu podwodnego HMS G2. U-boot zatonął z całą załogą.

Uwagi

Przypisy

Bibliografia

Kategoria:Niemieckie okręty podwodne zatopione podczas I wojny światowej Kategoria:Niemieckie okręty podwodne zatopione przez okręty podwodne Kategoria:Okręty podwodne typu UE I Kategoria:Okręty zbudowane w AG Vulcan Stettin Kategoria:Statki i okręty zatopione na Morzu Północnym