Utajnianie z wyprzedzeniem (z – ; znane także jako doskonałe utajnianie z wyprzedzeniemIEEE 1363-2000: IEEE Standard Specifications For Public Key Cryptography. Institute of Electrical and Electronics Engineers, 2000. https://web.archive.org/web/20081119061833/http://grouper.ieee.org/groups/1363/) jest własnością zabezpieczonych protokołów komunikacyjnych: Utajnienie przekazywania ma miejsce wtedy, gdy złamanie tzw. „kluczy długoterminowych” nie powoduje skompromitowania kluczy, użytych w poprzednich sesjach. FS chroni starsze sesje przed potencjalnymi, przyszłymi złamaniami kluczy tajnych lub haseł. Jeżeli FS jest wykorzystywany, szyfrowane komunikacje oraz sesje utworzone w przeszłości nie mogą zostać odzyskane i odszyfrowane w przypadku kompromitacji haseł lub kluczy długoterminowych w późniejszymi okresie, nawet jeśli intruz będzie aktywnie ingerować w działanie protokołu.
Historia Pojęcie „Perfekcyjne utajnianie z wyprzedzeniem” zostało wymyślone przez C.G. Günthera w roku 1990 , a następnie przedyskutowane przez Whitfielda Diffiego, Paula van Oorschota i Michaela Jamesa Wienera w 1992, gdzie było ono wykorzystywane do opisania własności protokołu STS.
Utajnienia z wyprzedzaniem używano także do opisania analogicznej właściwości protokołów uzgadniania kluczy (bazujących na uwierzytelnianiu hasłem), gdzie tajnymi danymi jest współdzielone hasło.
Przypisy
Kategoria:Kryptografia klucza publicznego