Tadeusz Bolesław ŁodzińskiW ewidencji Wojska Polskiego figurował początkowo jako „Tadeusz II Łodziński” w celu odróżnienia od innego oficera noszącego to samo imię i nazwisko. W Roczniku Oficerskim Rezerw 1934 podano tożsamość „Tadeusz Bolesław Łodziński”. (ur. 10 czerwca 1883, zm. 19 czerwca 1952) – pułkownik artylerii Wojska Polskiego, kawaler Orderu Virtuti Militari.

Życiorys Syn Bolesława, przemysłowca (1850–1917) i Wandy z Górowskich. Miał sześcioro rodzeństwa: Zofię, zamężną Dębowską, Stefanię (zmarła w wieku 19 lat), Kazimierza (1888–1970), inżyniera, Romana (zmarł w latach 70. XX wieku), Stanisława (zm. 1913), inżyniera, i Zdzisława (1904–1968).. W latach 1912–1913 wziął udział w mobilizacji sił zbrojnych Monarchii Austro-Węgierskiej, wprowadzonej w związku z wojną na Bałkanach.

Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości 1918 został przyjęty do Wojska Polskiego. 28 października 1918 do Rzęsny Polskiej z Czaczaku w Serbii przybyła bateria zapasowa 130 pułku artylerii polowej c. i k. armii pod dowództwem kpt. Tadeusza Łodzińskiego, który następnie w stopniu majora objął dowództwo 5 pułku artylerii polowej. W 1919 dowodził grupą taktyczną artylerii, odpowiadającą za całokształt artyleryjskiej obrony Lwowa w trakcie wojny polsko-ukraińskiej. Od 1 marca 1921 pełnił funkcję dowódcy 5 Brygady Artylerii.

Od 6 października 1921 roku był dowódcą 6 pułku artylerii ciężkiej we Lwowie. 3 maja 1922 roku został zweryfikowany w stopniu pułkownika ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 roku i 34. lokatą w korpusie oficerów artylerii. Z dniem 25 marca 1925 roku został przydzielony do Obozu Szkolnego Artylerii w Toruniu na stanowisko komendanta Strzeleckiej Szkoły Artylerii. W sierpniu 1926 roku został przeniesiony do Obozu Warownego „Wilno” na stanowisko szefa artylerii. Z dniem 29 lutego 1928 roku został przeniesiony w stan spoczynku. Jako emerytowany oficer zamieszkiwał w Krakowie. W 1934 pozostawał w ewidencji Powiatowej Komendy Uzupełnień Warszawa Miasto III. Posiadał przydział do Oficerskiej Kadry Okręgowej Nr I. Był wówczas przewidziany do użycia w czasie wojny. Zmarł 19 czerwca 1952 roku. Został pochowany na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach (kwatera A20-8-23)..

Był żonaty i miał dwie córki: Ewę (ur. 13 marca 1919) i Jadwigę (ur. 25 lipca 1920).

Ordery i odznaczenia Krzyż Srebrny Orderu Wojskowego Virtuti Militari nr 930 – 22 lutego 1921 Krzyż Niepodległości – 4 listopada 1933 „za pracę w dziele odzyskania niepodległości". Krzyż Walecznych dwukrotnie Oficer Legii Honorowej – III Republika Francuska (1923) Krzyż Zasługi Wojskowej 3 klasy z dekoracją wojenną i mieczami po raz pierwszy Krzyż Zasługi Wojskowej 3 klasy z dekoracją wojenną i mieczami po raz drugi Signum Laudis Srebrny Medal Zasługi Wojskowej z mieczami na wstążce Krzyża Zasługi Wojskowej Signum Laudis Brązowy Medal Zasługi Wojskowej z mieczami na wstążce Krzyża Zasługi Wojskowej Krzyż Wojskowy Karola Krzyż Jubileuszowy Wojskowy Krzyż Pamiątkowy Mobilizacji 1912–1913

Przypisy

Bibliografia

Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Niepodległości Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari (II Rzeczpospolita) Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Walecznych (dwukrotnie) Kategoria:Pochowani na Powązkach-Cmentarzu Wojskowym w Warszawie Kategoria:Polacy odznaczeni Krzyżem Zasługi Wojskowej Kategoria:Polacy odznaczeni Medalem Zasługi Wojskowej Signum Laudis Kategoria:Polacy odznaczeni Krzyżem Wojskowym Karola Kategoria:Polacy odznaczeni Krzyżem Jubileuszowym Wojskowym Kategoria:Polacy odznaczeni Krzyżem Pamiątkowym Mobilizacji 1912–1913 Kategoria:Polacy – oficerowie armii austro-węgierskiej Kategoria:Polacy – Oficerowie Legii Honorowej Kategoria:Polacy – żołnierze Cesarskiej i Królewskiej Armii w I wojnie światowej Kategoria:Pułkownicy artylerii II Rzeczypospolitej Kategoria:Uczestnicy bitwy o Lwów 1918–1919 (strona polska) Kategoria:Urodzeni w 1883 Kategoria:Wojskowi związani ze Lwowem Kategoria:Zmarli w 1952 Kategoria:Oficerowie 6 Pułku Artylerii Ciężkiej Kategoria:Oficerowie 5 Lwowskiego Pułku Artylerii Lekkiej