Filipinomysz reliktowa (Apomys abrae) – gatunek ssaka z podrodziny myszy (Murinae) w obrębie rodziny myszowatych (Muridae), występujący endemicznie na Filipinach.
Taksonomia Gatunek po raz pierwszy zgodnie z zasadami nazewnictwa binominalnego opisał w 1952 roku amerykański teriolog Colin Campbell Sanborn nadając mu nazwę Rattus (Apomys) abrae. Holotyp pochodził z Massisiat, na wysokości , w prowincja Abra, na wyspie Luzon, w Filipinach.
Apomys abrae należy do podrodzaju Megapomys. A. abrae nie jest w pełni zróżnicowany od A. datae w opublikowanych analizach w oparciu o sekwencje mitochondrialne, co interpretuje się jako dowód introgresji w wyniku sporadycznej hybrydyzacji na górze Data; są sympatryczne na wysokości 1500–1650 m n.p.m., ale generalnie preferują różne siedliska. Analizy genetyczne i morfometryczne nie pozwoliły zidentyfikować żadnej silnej struktury filogeograficznej w obrębie zasięgu występowania A. abrae, ale potrzebne są dalsze badania w celu wyjaśnienia jego pozycji taksonomicznej. Autorzy Illustrated Checklist of the Mammals of the World uznają ten takson za gatunek monotypowy.
Etymologia Apomys: Apo, Mindanao, Filipiny; mus, μυος muos „mysz”. abrae: prowincja Abra, Luzon, Filipiny.
Zasięg występowania Filipinomysz reliktowa występuje w Kordylierze Centralnej w północno-zachodniej części wyspy Luzon, położonej w północnej części Filipin. Ze względu na niepewną pozycję gatunku, jego zasięg nie jest dobrze określony.
Morfologia Długość ciała (bez ogona) 121–141 mm, długość ogona samic 120–144 mm, długość ucha 21–24 mm, długość tylnej stopy 33–39 mm; masa ciała 50–79 g.
Ekologia Występowanie tego gryzonia stwierdzono na wysokościach od 1000 do 2000 m, okazjonalnie nawet 2500 m n.p.m..
Populacja Brakuje danych, aby przydzielić temu gryzoniowi kategorię zagrożenia. Potrzebne są dalsze badania nad jego pozycją taksonomiczną, historią naturalną i rozprzestrzenieniem.
Przypisy Nazwy polskie za:
Kategoria:Myszowate Kategoria:Ssaki Azji Kategoria:Gatunki i podgatunki zwierząt nazwane w 1952 roku