, także zapisywane jako kompeitō – japońskie cukierki. Często są barwione, ale niearomatyzowane.
Historia Słowo konpeitō pochodzi od portugalskiego słowa confeito (pol. „cukierek”). Ta technika wytwarzania cukierków została wprowadzona do Japonii na początku XVI wieku przez portugalskich kupców. Infrastruktura i technologia rafinacji cukru nie istniały w ówczesnej Japonii. Jako że do produkcji konpeitō zużywa się dużych ilości cukru, w wyniku tego były ono bardzo rzadkie i drogie. W 1569 roku Luís Frois, portugalski misjonarz, zaprezentował szklaną kolbę z konpeitō Nobunadze Odzie w celu uzyskania zezwolenia na pracę misyjną misjonarzy chrześcijańskich.
Do okresu Meiji, konpeitō były już uważane kulturowo za jeden ze standardów japońskich słodyczy – imię Wieszczki Cukrowej z baletu Dziadek do orzechów zostało przetłumaczone jako Shūkan Asahi – Volume 106, 2001, str. 125 "..まずは、チャイコフスキーの「くるみ割り人形」から「金平糖の精の踊り」。". Konpeitō jest również standardowym podarunkiem podziękowania za przybycie, który jest darowany przez Dom Cesarski Japonii. Podarek konpeitō zapakowany jest w małym pudełku zwanym , od francuskiego bonbonnière, czyli bombonierka.
Znaki 金平糖 (dosł. „złoty płaski cukier”) są ateji wybrane głównie dla ich wartości fonetycznej, a słowo może być także zapisane jako 金米糖 lub 金餅糖.
Produkcja Cukierki konpeitō mają wielkość zwykle od 5 do 10 mm w średnicy i są wytwarzane przez wielokrotne powlekanie syropem cukrowym rdzenia składającego się z kryształka cukru. Początkowo rdzeniem było nasiono. Proces ten jest dość podobny do procesu tworzenia drażetek z tą różnicą, że cukierki są tworzone poprzez nalanie syropu cukrowego i obracanie ich powoli w dużym ogrzewanym bębnie zwanym „dora”. Każde ziarenko cukru powiększa się w ciągu kilku dni przez ciągłe wirowanie, ogrzewanie i dodawanie syropu, stając się kulą pokrytą drobnymi wybrzuszeniami. Czas ich produkcji trwa zwykle od 7 do 13 dni i są one wytwarzane przez rzemieślników nawet obecnie.
Zobacz też wagashi
Przypisy
Kategoria:Cukierki Kategoria:Wagashi