Tetrapodia (gr. tetrapodía – człon czterostopowy) – typ wiersza złożonego z czterech identycznych stóp w każdym wersieAleksandra Okopień-Sławińska, Stopa, [w:] Michał Głowiński, Teresa Kostkiewiczowa, Aleksandra Okopień-Sławińska, Janusz Sławiński, Słownik terminów literackich, Wrocław 2002..
tetrapodia trocheiczna: SsSsSsSs – w wierszu polskim bardzo częsta; tetrapodia jambiczna: sSsSsSsS – w wierszu polskim niezbyt częsta; tetrapodia daktyliczna: SssSssSssSss – w wierszu polskim nie występuje; tetrapodia amfibrachiczna: sSssSssSssSs – w wierszu polskim bardzo częsta; tetrapodia anapestyczna: ssSssSssSssS – w wierszu polskim rzadkaWiktor J. Darasz, Z mickiewiczowskich tradycji polskiej wersyfikacji: anapest, Język polski, 5/1998, s. 369.; tetrapodia peoniczna III – w wierszu polskim rzadka. (Duże S oznacza sylabę długą lub akcentowaną; małe s oznacza sylabę krótką lub nieakcentowaną.)
Tetrapodia może być samodzielnym wersem lub członem średniówkowym. Na przykład tetrapodia jambiczna może wchodzić w skład wersu ośmiostopowegoZobacz Wiktor J. Darasz, Jamb, Język Polski, 4/1999, s. 292..
Bibliografia Maria Dłuska, Studia z teorii i historii wersyfikacji polskiej, tom II, Warszawa 1978.
Przypisy
Kategoria:Metryka i wersyfikacja