Strofa wagabundów – strofa czterowersowa, pisana trzynastozgłoskowcem ze średniówką po sylabie siódmej, męskim spadkiem w średniówce i żeńskim w klauzuli, występująca w średniowiecznej poezji łacińskiejTeresa Kostkiewiczowa, Strofa wagabundów, [w:] Michał Głowiński, Teresa Kostkiewiczowa, Aleksandra Okopień-Sławińska, Janusz Sławiński, Słownik terminów literackich, Wrocław 2002.. Z poezji łacińskiej strofa wagabundów przeniosła się do ówczesnej liryki polskiej.
Patris sapientia, veritas divina, Deus homo captus est hora matutina: A notis discipulis cito derelictus: A Iudaeis traditus, venditus, et afflictus. (Horae Sanctae Crucis)
Jezus Chrystus, Bóg Człowiek, mądrość Oćca swego, Po czwartkowej wieczerzy czasu jutrzennego, Gdy się modlił w ogrodzie Oćcu Bogu swemu, Zdradzon, jęt i wydań jest ludu żydowskiemu. (Godzinki)O anonimowych Godzinkach, będących najstarszym znanym przykładem zastosowania w poezji polskiej trzynastozgłoskowca, pisali między innymi Maria Dłuska (Studia z teorii i historii wersyfikacji polskiej) i Adam Kulawik (Poetyka).
Strofą wagabundów posługiwał się też pierwszy wybitny polski poeta, Władysław z Gielniowa:
Jezusa Judasz przedał za pieniądze nędzne, Bóg Ociec Syna wydał na zbawienie duszne. Jezus kiedy wieczerzał, swe ciało rozdawał, Apostoły swe smętne swoją krwią napawał.
Przypisy
W