Wersolog – uczony zajmujący się wersologią, czyli teorią wiersza. Ponieważ wersologia znajduje się na styku językoznawstwa i literaturoznawstwa, wersolog powinien być kompetentny w obu dziedzinach. Podstawowa dla wersologa jest znajomość prozodii określonego języka lub języków. Z racji zajmowania się rymem i instrumentacją głoskową wersolodzy są przeważnie eufonologami. Uczeni zajmujący się wersologią porównawczą są często równocześnie translatologami, czyli teoretykami przekładu. W odniesieniu do wersologa używa się również określeń metryk i prozodysta. Najwybitniejszymi polskimi wersologami byli Kazimierz WóycickiKazimierz Wóycicki, Forma dźwiękowa prozy polskiej i wiersza polskiego, Warszawa 1960., Jan ŁośJan Łoś, Wiersze polskie w ich dziejowym rozwoju, Kraków 1920., Maria DłuskaMaria Dłuska, Próba teorii wiersza polskiego, Warszawa 1962., Karol Wiktor Zawodziński, Maria Renata Mayenowa, Zbigniew Siatkowski, Jerzy KuryłowiczJerzy Kuryłowicz, Metrik und Sprachgeschichte, Wrocław 1975., Lucylla PszczołowskaLucylla Pszczołowska, Wiersz polski. zarys historyczny, Wrocław 1997., Jacek BaluchJacek Baluch, Wiersz i przekład: studia polsko-czeskie, zebrała Ewa Tomczyk, Kraków 2007. czy Adam KulawikAdam Kulawik, Wersologia, Kraków 1999.. Współcześnie wersologią zajmują się Witold Sadowski, Arkadiusz Sylwester MastalskiAutor wielu prac z dziedziny wersologii kognitywnej, na przykład: Sakadometryczna analiza wiersza. Ogólne założenia teoretyczne do badań empirycznych, „Neurolingwistyka Praktyczna”, nr 2/2016;, Cecylia Galilej, Katarzyna Lesiak (filologia klasyczna)Katarzyna Lesiak, Estetyka dźwięku, czyli instrumentacja dźwiękowa oraz jej praktyczna realizacja w poezji epickiej mistrzów łacińskiego heksametru: Lukrecjusza, Wergiliusza i Owidiusza, Katowice 2007., Monika Opalińska, Sławomir Studniarz, Paweł Siwiec (filologia orientalna)Paweł Siwiec, Rytm staroarabskiej kasydy, Kraków 2005..
Przypisy
Kategoria:Metryka i wersyfikacja