Dżafar ibn Muhammad as-Sadik (, Ǧaʿfar ibn Muḥammad aṣ-Ṣādiq; ur. 23 kwietnia 702 w Medynie, zm. 7 grudnia 765 tamże) – muzułmański teolog i prawnik, według szyitów (imamitów i ismailitów) szósty prawowity przywódca muzułmańskiej wspólnoty.
Prawnuk Husajna, wnuk Alego ibn Husajna, syn Muhammad al-Bakira. Eponimiczny twórca szyickiej jurysprudencji, dżafaryckiej szkoły prawa, której zasad przestrzegają współcześni szyici – imamici, część ismailitów i niektórzy zajdyci. Rozwinął, dopracował bądź opracował doktrynę nass (wskazywanie kolejnego imama przez poprzedniego przy pomocy boskiego natchnienia), a także isma (nieomylność imamów), zajął się także konceptem takijjiTabåatabåa'åi, Muhammad Husayn (1981). A Shi'ite Anthology. Przedmowa Muhammad Husayn Tabataba'i; Tłumaczenie z wyjaśnieniami William Chittick; pod redakcją Hosseina Nasra. State University of New York Press. s. 9–11, 42–43. . Spór o sukcesję po jego śmierci doprowadził do podziału w szyickiej społeczności. Mniejszość szyitów poparła imamat starszego syna, zmarłego jeszcze przed ojcem, Isma’ila, a większa część jego żyjącego syna – Musę.
Przypisy
Kategoria:Arabowie epoki Umajjadów Kategoria:Imamowie szyiccy Kategoria:Urodzeni w VIII wieku Kategoria:Ludzie urodzeni w Medynie Kategoria:Urodzeni w 702 Kategoria:Zmarli w 765 Kategoria:Teolodzy epoki Abbasydów