Kościół pw. św. Stanisława Kostki w Kołczynie – katolicki kościół parafialnyDiecezja Zielonogórsko-Gorzowska, Parafia pw. św. Stanisława Kostki - Kołczyn znajdujący się w Kołczynie (gmina Krzeszyce). Zachowany w dużej mierze w oryginalnym kształcie stanowi pamiątkę osadnictwa na błotach nadwarciańskichBłażej Skaziński, Kołczyn/Költschen, Gmina Krzeszyce/Gemeinde Kriescht, w: Architektura ryglowa - wspólne dziedzictwo. Kolonizacja fryderycjańska, materiały konferencyjne, Szczecin-Expo, Szczecin, 2015, s.451-452, .
Historia Kościół z muru pruskiego pierwotnie ewangelicki, obecnie rzymskokatolicki, wybudowano w około 1772 dla osadników kolonizujących błota nadwarciańskie. Sygnaturka pochodzi z 1869Lubtur, Kościół pw. św. Stanisława Kostki w Kołczynie. Obiekt znacząco przebudowano po pożarze w latach 50. XX wieku. W 1954 dobudowano od północy murowaną zakrystię, a od zachodu kruchtę, co zaburzyło pierwotną bryłę. Obie dobudówki otynkowano. Empory zlikwidowano w latach 70. XX wieku (pozostawiono chór zachodni i resztę słupów). W tym samym czasie wymieniono około połowę szkieletu konstrukcyjnego ścian i zbudowano nową więźbę dachową, wylano posadzkę cementową, a także (wzorując się na oryginalnej) wymieniono stolarkę drzwi i okienBarbara Bielinis-Kopeć, XVIII i XIX-wieczne kościoły szkieletowe na terenie łęgów warciańskich, w: Architektura ryglowa - wspólne dziedzictwo. Kolonizacja fryderycjańska, materiały konferencyjne, Szczecin-Expo, Szczecin, 2015, s.308-309, .
Architektura Rzut kościoła w Kołczynie oparty jest na kształcie prostokąta o wymiarach 20,5 x 10,5 mZiemia Lubuska, Kościół parafialny p.w. św. Stanisława Kostki w Kołczynie, rozbudowanego o przyległe do dłuższych boków prostokątne w planie kruchty, zakrystię od północy i czworoboczną trzecią kruchtę, przez którą prowadzi wejście główne, od zachodu. Budowla nakryta jest dachem trzypołaciowym, zakrystia pulpitowym, a pozostałe człony dwuspadowymi. Na zachodnim skraju kalenicy umieszczono sygnaturkę z latarnią i hełmem ostrosłupowym. Do wnętrza świątyni prowadziły niegdyś trzy wejścia: jedno umieszczone od strony zachodniej, dwa pozostałe przez boczne kruchty. Zamurowano wejście w kruchcie północnej i wprowadzono wejście od strony zakrystii. Salową nawę przekryto pozornym sklepieniem odcinkowym, wspartym na drewnianych podporach, przechodzącym w płaski strop w partiach bocznych.
Wyposażenie Wyposażenie kościoła jest skromne. Na wyróżnienie zasługuje XIX-wieczny prospekt organowy firmy W. Grüneberg Stettin, umieszczony pod chórem muzycznym, neogotycka chrzcielnica, która zapewne pierwotnie usytuowana była w części ołtarzowej oraz rzeźba anioła chrzcielnego z pierwszej połowy XVIII wieku.
Dzwonnica Dzwonnica jest wolnostojąca, prostopadłościenna, drewniana, oszalowana, z końca XVIII lub początku XIX wieku, wyremontowana w 2009. Stoi na ceglanym cokole, nakryta dachem czterospadowym z latarnią. Zachowane oryginalne dzwony.
Otoczenie Przy kościele znajdują się następujące obikety: kamień pamiątkowy z 2007 i dąb przyjaźni polsko-niemieckiej posadzony przez obecnych i przedwojennych mieszkańców wsi z okazji ich pierwszego oficjalnego spotkania zorganizowanego 9 lipca 2006 przez powiat sulęciński i Heimatkreis Oststernberger (widnieje na nim m.in. cytat z Listu do Galatów: Jeden drugiego brzemiona noście), kamień-nagrobek pastora Fritza Wilskiego (1812-1867), figura maryjna z tablicą pamiątkową z kwietnia 2006, upamiętniającą 60-lecie parafii założonej w 1946napisy in situ.
Galeria
Zobacz też kościół Świętej Rodziny w Rudnicy - filialny
Przypisy
Kategoria:Obiekty sakralne w gminie Krzeszyce Kategoria:Zabytkowe kościoły w powiecie sulęcińskim Kategoria:Dawne kościoły protestanckie w województwie lubuskim Kategoria:Świątynie pod wezwaniem św. Stanisława Kostki Kategoria:Kościoły w dekanacie Sulęcin Kościół