thumb|Pomnik Dulce Marii Loynaz w Puerto de la Cruz na Teneryfie
Dulce María Loynaz (ur. 10 grudnia 1903 w Hawanie, zm. 27 kwietnia 1997 tamże) – kubańska poetka.
Życiorys Była córką generała Enrique Loynaza del Castillo, bohatera powstania antyhiszpańskiego na Kubie. Pozycja jej rodziny pozwoliła Dulce nawiązać znajomości z licznymi hiszpańskojęzycznymi pisarzami, m.in. Federico García Lorcą, Gabrielą Mistral, Alejo Carpentierem oraz Juanem Ramónem Jiménezem. W 1927 roku uzyskała stopień doktora prawa cywilnego na Uniwersytecie w Hawanie, ale rzadko zajmowała się praktyką prawniczą. Odbyła liczne podróże, do Stanów Zjednoczonych, Europy i na Bliski Wschód.
Jej pierwszy poemat został opublikowany w piśmie La Nacion. W latach 50. regularnie publikowała w czasopismach El País oraz Excélsior. W 1987 roku otrzymała kubańską nagrodę literacką Premio Nacional de Literatura de Cuba, a w 1992 roku Nagrodę Cervantesa.
Dwukrotnie wychodziła za mąż, jej pierwszym mężem był spokrewniony z nią Enrique Quesada Loynaz; pobrali się w 1938 roku, a rozwiedli w 1943. Po raz drugi wyszła za mąż w 1946 roku, za dziennikarza Pablo Alvareza de Caña. Po wybuchu rewolucji kubańskiej Dulce María Loynaz zdecydowała się pozostać w Hawanie, podczas gdy jej mąż opuścił Kubę, powrócił do żony w 1974 roku, gdy był śmiertelnie chory, wkrótce zmarł.
Twórczość Versos (1950) Juegos de agua (1951) Poemas sin nombre (1953) Ultimos días de una casa (1958) Poemas escogidos (1985) Poemas náufragos (1991) Bestiarium (1991) Finas redes (1993) La novia de Lázaro (1993) Poesía completa (1993) Melancolía de otono (1997) La voz del silencio (2000) El áspero sendero (2001)
Bibliografia Strona o poetce Biogram w www.los-poetas.com
Kategoria:Kubańscy poeci Kategoria:Laureaci Nagrody Cervantesa Kategoria:Ludzie urodzeni w Hawanie Kategoria:Pisarze hiszpańskojęzyczni Kategoria:Pisarze związani z Hawaną Kategoria:Poeci XX wieku Kategoria:Urodzeni w 1903 Kategoria:Zmarli w 1997