Jerzy Jędrzejewski (ur. 11 kwietnia 1931, zm. 12 maja 2018) – polski pilot doświadczalny, konstruktor i instruktor lotniczy.
Lotnicza droga Wywodzi się z rodziny o tradycjach lotniczych – bracia Henryk i Jan również byli pilotami. Lotniczą pasję życia rozpoczął od modelarstwa lotniczego. W 1947 r. rozpoczął szkolenie szybowcowe na szybowcu SG-38 metodą jednosterową (instruktor Jerzy Derkowski). Należąc do Aeroklubu Kujawskiego doskonalił umiejętności pod nadzorem instruktorów (Remigiusz Jankowski, Józef Dankowski, Zdzisław Przyjemski). W 1950 roku na lotnisku we Wrocławiu przeszedł podstawowe przeszkolenie samolotowe, posiadając już srebrną Odznakę Szybowcową nr 356. W 1951 r. uzyskał uprawnienia instruktora szybowcowego. Rozpoczęte w roku 1951 studia na Wydziale Lotniczym Politechniki Warszawskiej ukończył w roku 1957 – wśród kolegów absolwentów tego rocznika byli też m.in. Ludwik Natkaniec, Antoni Śmigiel, Wiesław Mercik, Jerzy Popiel – późniejsi piloci doświadczalni. W czasie studiów uzyskał Złotą Odznakę Szybowcową nr 166.
W latach 1957–1962 pracował w zespole konstrukcyjnym wówczas docenta inż. Tadeusza Sołtyka przy konstrukcji samolotów TS-11 Iskra i TS-16 Grot.
Działal czynnie w sportach lotniczych – szczególnie w akrobacji samolotowej. Startował też w lotach rajdowo-nawigacyjnych.
Pilot doświadczalny Jesienią 1959 ukończył kurs pilotów doświadczalnych i w roku 1960 uzyskał uprawnienia pilota doświadczalnego II kl. Przez lata 1960–62 łączył funkcję konstruktora w biurze konstrukcyjnym z pracą pilota doświadczalnego. Od 1962 roku pracował na stanowisku kierownika Oddziału Prób w Locie PZL Warszawa-Okęcie z wykonywaniem obowiązków pilota doświadczalnego i inżyniera nadzorującego przebieg prób w locie. Od 1969 r. był szefem zespołu pilotów doświadczalnych (podlegli piloci: Jerzy Wojnar, Witold Łukomski, Maciej Aksler).
Wykonał badania wielu prototypów w tym szczególnie: PZL-104 Wilga (dziewiczy lot wersji 40, badania rozlicznych serii- też w wersji pływakowej Wilga-80 w USA) PZL-105 Flaming (dziewiczy lot i większość prób) PZL-106 Kruk (dziewiczy lot prototypu i badania rozlicznych serii) PZL-110 Koliber (dziewiczy lot i większość prób).
Posiadając uprawnienia pilota doświadczalnego I kl. opracowywał wyniki prób innych pilotów. Był autorem raportów i sprawozdań, arkuszy zgodności, autorem Instrukcji Użytkowania w Locie.
Pełnoetatową pracę jako szef pilotów i pilot doświadczalny PZL Okęcie zakończył w roku 1991, przez następne 5 lat wykonując badania w locie na niepełnym etacie.
W latach 1964–1991 był członkiem Okręgowej Komisji Badania Wypadków Lotniczych, a w latach 1991–2002 członkiem Głównej Komisji Badania Wypadków Lotniczych. Badał m.in. katastrofę lotu Lufthansa 2904. Był też pracownikiem w Zespole Certyfikacji IKCSP-GILC. Był wieloletnim członkiem Warszawskiego Klubu Seniorów Lotnictwa.
W sporcie dnia 8 maja 1964 ustanowił krajowy rekord wysokości lotu 6836 m na samolocie o masie 500–1000 kg (PZL-104 Wilga C) – rekord ten obowiązuje do dziś (rok 2016).
Łącznie, jako pilot latał na 58 typach statków powietrznych, wykonując ponad 4200 godzin lotów doświadczalnych - głównie badając prototypy, w mniejszym stopniu dokonując oblotów maszyn seryjnych.
Jest autorem książki biograficznej „Polscy piloci doświadczalni” Biblioteka Historyczna Instytutu Lotnictwa 2014 r.
Przypisy
Bibliografia Jerzy Jędrzejewski. Polscy piloci doświadczalni. Biblioteka Historyczna Instytutu Lotnictwa 2014 r.,
Kategoria:Piloci doświadczalni Kategoria:Polscy lotnicy cywilni Kategoria:Polscy konstruktorzy lotniczy Kategoria:Absolwenci Politechniki Warszawskiej Kategoria:Urodzeni w 1931 Kategoria:Zmarli w 2018 Kategoria:Ludzie urodzeni w Kruszwicy