Antymon (Sb, ) – pierwiastek chemiczny z grupy metaloidów.
Występuje w czterech odmianach alotropowych: żółtej, srebrzystobiałej (antymon metaliczny), czarnej i wybuchowej. Znany od starożytności.
Charakterystyka mały|lewo|70px|Alchemiczny symbol antymonu Antymon nie reaguje z kwasami nieutleniającymiPotencjał standardowy Sb(III)/Sb wynosi 0,15 V.. Gorący stężony kwas siarkowy wprowadza go do roztworu w postaci jonów , a gorący stężony kwas azotowy przeprowadza go w biały i trudno rozpuszczalny kwas antymonowy. Występuje w roztworze w postaci jonów , (antymoniny) oraz (antymoniany).
Antymon tworzy trzy tlenki: , oraz mieszany . Antymonyl () tworzy rozpuszczalny kompleks z kwasem winowym, winian antymonylu i potasu , znany jako środek wymiotny „emetyk” (łac. emeticus – wymioty).
Izotop emituje cząstki beta o energiach od 94 do 621 keV oraz promienie gamma o energiach od 35 do 671 keV. Gromadzi się w płucach i kościach.
Występowanie Przybliżona zawartość antymonu w skorupie ziemskiej wynosi od 0,2 do 0,5 ppm (ok. 0,000023% wagowo). Rudami antymonu są antymonit () i ulmanit (NiSbS).
Zastosowania Stosowany w stopach drukarskich i łożyskowych oraz jako utwardzacz w stopach ołowiu. Jest składnikiem masy pokrywającej główki zapałek. Domieszkuje się nim półprzewodniki (na przykład antymonek indu tworzy półprzewodniki typu „n”).
W postaci antymonoglukonianu sodu stosowany w farmakoterapii lejszmaniozy. Dawniej do wywoływania biegunki używano tzw. pigułki wieczystej – małej kulki antymonu, która po połknięciu powodowała „gwałtowne przeczyszczenie wnętrzności”, po czym mogła być użyta ponownie (Fragment rozdziału zamieszczony w serwisie Potrawy Regionalne).
Uwagi
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Pierwiastki chemiczne