Okręty podwodne typu O’Byrne – francuskie okręty podwodne z czasów I wojny światowej i okresu międzywojennego. Pierwotnie zostały zamówione przez Rumuńską Marynarkę Wojenną, jednak podczas budowy zostały zarekwirowane przez rząd Francji. W latach 1917–1920 w stoczni Schneidera w Chalon-sur-Saône zbudowano trzy okręty tego typu. Jednostki weszły w skład Marine nationale w 1921 roku, służąc następnie na Morzu Śródziemnym. Okręty zostały skreślone z listy floty w latach 1928–1935.
Projekt i budowa Okręty zamówione zostały przed wybuchem I wojny światowej przez Rumuńską Marynarkę Wojenną. Jednostki zaprojektował inż. Maxime Laubeuf. W 1917 roku okręty zostały zarekwirowane przez rząd francuski i ukończone z powiększonymi kioskami oraz mostkami.
Trzy jednostki typu O’Byrne zbudowane zostały w stoczni Schneidera w Chalon-sur-Saône. Stępki okrętów położono w kwietniu 1917 roku, zostały zwodowane w latach 1919–1920, a do służby przyjęto je w 1921 roku. Jednostki otrzymały nazwy na cześć francuskich dowódców okrętów podwodnych („Curie” – Johna O’Byrne’a, „Saphir” – Henriego Fourniera i „Joule” – Louisa Auberta du Petit-Thouarsa), którzy zginęli podczas wojny. Jednostki otrzymały numery ewidencyjne SC5–SC7.
Okręt Stocznia Początek budowy Wodowanie Wejście do służby „O’Byrne” (SC5) Schneider kwiecień 1917 22 maja 1919 1921 „Henri Fournier” (SC6) 30 września 1919 „Louis Dupetit-Thouars” (SC7) 12 maja 1920
Dane taktyczno–techniczne Okręty podwodne typu O’Byrne były średniej wielkości okrętami podwodnymi o konstrukcji dwukadłubowej. Długość całkowita wynosiła 52,4 metra, szerokość 4,7 metra i zanurzenie 2,7 metra. Wyporność w położeniu nawodnym wynosiła 342 tony, a w zanurzeniu 513 ton. Okręty napędzane były na powierzchni przez dwa czterosuwowe silniki wysokoprężne Schneider-Carels o łącznej mocy 1020 koni mechanicznych (KM). Napęd podwodny zapewniały dwa silniki elektryczne Schneider o łącznej mocy 400 KM. Dwuśrubowy układ napędowy pozwalał osiągnąć prędkość 14 węzłów na powierzchni i 8 węzłów w zanurzeniu. Zasięg wynosił 1850 Mm przy prędkości 10 węzłów (lub 875 Mm przy 12 węzłach) w położeniu nawodnym oraz 55 Mm przy prędkości 5 węzłów pod wodą.
Okręty wyposażone były w cztery dziobowe wyrzutnie torped kalibru 450 mm, z łącznym zapasem 6 torped. Uzbrojenie artyleryjskie stanowiło działo pokładowe kal. 47 mm M1902 L/50.
Załoga pojedynczego okrętu składała się z 2 oficerów oraz 23 podoficerów i marynarzy.
Służba Wszystkie okręty typu O’Byrne cały okres swojej służby spędziły na Morzu Śródziemnym. Jako pierwszy z listy floty został skreślony „Louis Dupetit-Thouars” (9 listopada 1928 roku), a pozostałe dwie jednostki służyły do lipca 1935 roku.
Uwagi
Przypisy
Bibliografia