Proklityka – wyraz nieposiadający własnego akcentu, lecz tworzący całość akcentową z następującym po nim wyrazem akcentowanym.
Przykłady proklityk w języku polskim: przyimki jednosylabowe: na dole, po wakacjach, za lasem, spójniki jednosylabowe: i tyle, bo mam! partykuła nie przed osobowymi formami czasownika dłuższymi niż jednosylabowe nie potrafił, nie poszła.
Wyraz będący proklityką w jednym wyrażeniu może nią nie być w innym wyrażeniu, na przykład: w połączeniach przyimek + jednosylabowy rzeczownik akcent może padać na przyimek: na głos, za mąż, ale na koń! w połączeniach przyimek + jednosylabowy zaimek akcent musi padać na przyimek: za nim, u mnie, w połączeniach nie + jednosylabowa forma czasownika akcent musi padać na nie: nie ma, nie znał.
Zobacz też
enklityka akcent wyrazowy
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Prozodia