Emil Tarłowski do 1907 używał nazwiska Acht (ur. 4 stycznia 1856 w miejscowości Podciemne powiat Bóbrka, zm. 27 sierpnia 1928 w Batowicach) – generał major cesarskiej i królewskiej Armii.
Życiorys Ukończył szkołę realną we Lwowie oraz Kolegium Wojskowe w St. Pölten. Do wojska wstąpił 1 września 1876 po ukończeniu Akademii Wojskowej w Wiener Neustadt. Do 1889 służył jako porucznik w Pułku Ułanów Nr 8. W 1881 został adiutantem pułku, a w 1888 odkomenderowany do 5 Korpusu jako nauczyciel języka rosyjskiego. Następnie służył w Pułku Ułanów Nr 7 jako adiutant. W 1894 przeszedł do Obrony Krajowej. Ukończył kurs oficerów sztabowych Obrony Krajowej w Wiedniu, w maju 1895 objął dowództwo dywizjonu w Pułku Ułanów Obrony Krajowej Nr 1 w Kołomyi. W 1897 awansował na stopień majora, w 1898 był podpułkownikiem. Przez kilka lat pełnił funkcje szefa sztabu inspektora kawalerii Obrony Krajowej. Wielokrotnie organizował manewry Obrony Krajowej. 1 lutego 1904 objął dowództwo Pułku Ułanów Obrony Krajowej Nr 4 w Ołomuńcu. 1 maja 1904 awansował na stopień pułkownika.
1 maja 1910 awansował na stopień generała majora i równocześnie objął komendę nad 2 Brygadą Kawalerii Obrony Krajowej w Ołomuńcu. W 1911 arcyksiążę Fryderyk uznał go za nienadającego się na wyższe stanowiska i do awansu (ze względu na narodowość), mimo że jeszcze rok wcześniej uznawano go za bardzo dobrego kandydata na dowódcę dywizji. 1 maja 1912 na życzenie Tarłowskiego, po przeprowadzonej superarbitracji, przeszedł on w stan spoczynku i zamieszkał w Ołomuńcu.
W czasie I wojny pozostawał poza siłami zbrojnymi. Starania o przyjęcie do Wojska Polskiego zaczął dopiero w 1920 ze względu na ciężką chorobę żony. Mimo poparcia generała Emila Gołogórskiego nie został przyjęty, argumentowano to zaawansowanym wiekiem i brakiem etatów. Zamieszkał w Bielsku, był dwukrotnie żonaty, pozostawił trzech synów. Zmarł w Krakowie – Batowicach. Został pochowany na cmentarzu Rakowickim w Krakowie (kwatera Hb). mały|Grób gen. Emila Tarłowskiego na cmentarzu Rakowickim
Odznaczenia Kawaler Orderu Korony Żelaznej III klasy Kawaler Orderu Franciszka Józefa Krzyż Zasługi Wojskowej Odznaka za Służbę Wojskową III klasy Medal Jubileuszowy Pamiątkowy dla Sił Zbrojnych i Żandarmerii Krzyż Jubileuszowy Wojskowy
Przypisy
Bibliografia Jan Rydel: W służbie cesarza i króla: generałowie i admirałowie narodowości polskiej w siłach zbrojnych Austro-Węgier w latach 1868–1918, Księgarnia Akademicka, Kraków 2001, , s. 288–289 http://www.mlorenz.at/Buecher/schematismus_landwehr_1900.pdf s. 499, 525, 527
Kategoria:Generałowie majorowie cesarskiej i królewskiej Armii Kategoria:Pochowani na cmentarzu Rakowickim Kategoria:Polacy – generałowie armii austro-węgierskiej Kategoria:Polacy – oficerowie cesarsko-królewskiej Obrony Krajowej Kategoria:Wojskowi związani z Krakowem Kategoria:Urodzeni w 1856 Kategoria:Zmarli w 1928