thumb|DFW Mars w wersji dwupłatowej DFW Mars – niemiecki samolot szkolny i rozpoznawczy, produkowany przez zakłady Deutsche Flugzeug-Werke w Lipsku, prawdopodobnie pierwszy niemiecki samolot użyty bojowo.

Bernhard Meyer i Erich Thiele założyli DFW w 1910 roku w Lindenthal, początkowo produkując na licencji maszyny Maurice Farmana, a następnie Etrich Taube i stalowe wersje Taube (tzw. Stahltaube). Ich pierwszą własną konstrukcją był samolot Mars, budowany w wersji zarówno jedno- jak i dwupłata.

Przedstawiona na konkursie wojskowym w 1912 roku wersja miała kształt skrzydeł zbliżony do samolotu Taube, stosunkowo głęboki, w pełni kryty kadłub z dwiema osobnymi kabinami dla pilota (z tyłu) i pasażera (z przodu). Napędzana była stukonnym silnikiem Mercedesa, co dawało jej prędkość maksymalną ok. 140 km/h; zapas paliwa wystarczał na czterogodzinny lot z pełnym obciążeniem. Rozpiętość samolotu wynosiła 15,9 m, długość – 13,5 m, powierzchnia nośna – 35 m², a masa – ok. 530 kg.

Mimo zbliżonego do Taube kształtu skrzydeł, wywodzącego się z nasion liany Zanonia macrocarpa, Mars różnił się zastosowaniem lotek; w dwupłatach skrzydła miały prostą krawędź natarcia, ale płaty miały duży skos. Konstrukcja nośna kadłuba zbudowana była z rur stalowych, a całość bardzo dopracowana aerodynamicznie, z chłodnicą wbudowaną w przód. Kadłub był owalny, kryty płótnem, a w przedniej części – blachą aluminiową. Używano wyłącznie silników rzędowych, które nie powodowały efektu żyroskopowego (jak rotacyjne), uważane ponadto za bardziej niezawodne. Typowe były sześciocylindrowe silniki Mercedesa o mocy 95-105 KM, ważące 185 kg, dające 1350 obrotów na minutę. Śmigło dwułopatowe, o średnicy 245 cm. Inną cechą charakterystyczną tego samolotu było umieszczenie kabiny pasażera w centrum ciężkości samolotu, a pilota – mocno z tyłu. Miało to zapewniać większy komfort i stabilność obserwatorowi, a pilotowi pozwalać na łatwiejsze wyczucie przechyłów maszyny, a przez to szybszą reakcję. Rozmieszczenie kabin zapewniało dobrą widoczność z obydwu z nich.

W przypadku dwupłata, górny płat montowany był płasko, natomiast dolny miał wyraźny wznios. Rozpiętość górnego płata wynosiła 17,8 m, dolnego 12,04 m, co łącznie dawało 45,98 m² powierzchni nośnej; samolot był długi na 9,9 m, a wysoki 2,97 m. Ważył bez pasażerów i paliwa 700 kg i zabierał 200 kg masy użytecznej, 180 l benzyny i 10 l oleju (zużycie wynosiło 35 l paliwa i 2,3 l oleju na godzinę lotu). Załadowany samolot osiągał prędkość średnią 100 km/h, na wysokość 1000 m wznosił się w 15 min; do startu potrzebował 75 m rozbiegu. Jego doskonałość aerodynamiczna wynosiła 9.

Jednopłatowiec miał identyczną długość. Długie stateczniki pionowe i poziome (2 m) zakończone były sterami o długości 1,2 m; ster wysokości miał rozpiętość 3 m. Powierzchnia statecznika poziomego wynosiła 3,3 m², a sterów, odpowiednio kierunku i wysokości, 1 m² i 3,7 m². Przy rozpiętości 16,07 m i maksymalnej szerokości 2,8 m, powierzchnia płata wynosiła 35 m². Podwozie czterokołowe, o rozstawie kół zewnętrznych 2,6 m, z płozą ogonową.

Zestawienie danych wersji z 1912 roku + Dane za Jane’s All the World... Jednopłat (1912-13) Dwupłat (1912-13) Długość (m) 9,7 9,7 300px Rozpiętość (m) 16,8 17,8 Powierzchnia nośna (m²) 35 46 Masa całkowita (kg) 820 910 Masa własna (kg) 560 650 Silnik (hp) 95 N.A.G. 95 Mercedes Prędkość max. (km/h) 120 115 Długotrwałość lotu 5-6 4-6 Liczba zbudowanych w 1912 6 16

Użycie W 1912 lotnictwo niemieckie kupiło 20 jednopłatów i 10 dwupłatów Mars (z ogólnej liczby 235 samolotów). Przed I wojną światową maszyny D.F.W. miały na koncie kilka rekordów długotrwałości lotu i nagrody w konkursach na niezawodność. Były też skutecznie używane przez lotnictwo tureckie w czasie II wojny bałkańskiej.

Przypisy

Mars Kategoria:Dwupłaty Kategoria:Niemieckie samoloty rozpoznawcze Kategoria:Niemieckie samoloty szkolno-treningowe Kategoria:Samoloty z napędem śmigłowym