Maria Morozowicz-Szczepkowska (ur. 13 grudnia 1885, zm. 9 listopada 1968) – polska pisarka i aktorka.
Życiorys mały|Grób Marii Morozowicz-Szczepkowskiej na cmentarzu Powązkowskim Ukończyła pensję u Natalii Porazińskiej, następnie była wolną słuchaczką Uniwersytetu Jagiellońskiego. Jako aktorka zadebiutowała w warszawskim teatrze Elizeum w 1902, następnie występowała w teatrze łódzkim pod kierunkiem Mariana Gawalewicza. W latach 1908–1910 występowała w teatrze w Wilnie, działając również w towarzystwie literackim „Banda” (m.in. Ferdynand Ruszczyc), publikując w 1910 kilka wierszy. Następnie zaangażowana przez Ludwika Solskiego do Teatru Miejskiego w Krakowie, skąd przeniosła się do Teatru Polskiego w Poznaniu. W 1913 po zawarciu związku małżeńskiego z Janem Szczepkowskim wycofała się z aktorstwa i rozpoczęła karierę literacką.
W okresie międzywojennym pisała także scenariusze filmowe: przygotowała trzy scenariusze dla wytwórni filmowej Sfinks oraz napisała scenariusz do filmu Wyrok życia (1933), w którym główne role zagrały Irena Eichlerówna i Jadwiga Andrzejewska.
W 1966 została odznaczona Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski z okazji 55 rocznicy pracy twórczej. Pochowana na cmentarzu Powązkowskim w Warszawie (aleja zasłużonych, grób 135).
Twórczość literacka Korepetytor (1914) Maniuś (1922) Sprawa Moniki (wyst. 1932, opublikowana 1933) – tłumaczona na kilka języków i sfilmowana w USA Milcząca siła (wyst. 1933) Nowa kobieta (wyst. 1934) Typ A (wyst. 1934) Walący się dom (wyst. 1937) Twarz w lustrze (1935) – powieść obyczajowa Z lotu ptaka (1968) – wspomnienia
Przypisy
Bibliografia B. Berger, Maria Morozowicz-Szczepkowska [w:] Polski Słownik Biograficzny, t.XXI, 1976
Kategoria:Polskie aktorki teatralne Kategoria:Polscy pisarze Kategoria:Polscy scenarzyści filmowi Kategoria:Urodzeni w 1885 Kategoria:Zmarli w 1968 Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski (Polska Ludowa) Kategoria:Pochowani w alei zasłużonych na cmentarzu Powązkowskim w Warszawie