Stopień rzadkości – miara rzadkości przypisywana monecie lub banknotowi na podstawie szacowanej liczby istniejących współcześnie egzemplarzy. Stopień rzadkości często jest podstawą do wyceny numizmatu przez rynek kolekcjonerski.

W przypadku monet bitych po 1945 r. (obiegowych, okolicznościowych, kolekcjonerskich, próbnych) zazwyczaj przyjmowane jest założenie, że liczba istniejących egzemplarzy jest, z bardzo dobrym przybliżeniem, określona przez wielkość nakładu. Szacowanie stopnia rzadkości monet dziewiętnastowiecznych i starszych odbywa się głównie poprzez analizę częstości występowania monety w obrocie kolekcjonerskim, jak również w kolekcjach muzealnych.

W numizmatyce polskiej zazwyczaj korzysta się z tradycyjnej, jedenastostopniowej skali zaproponowanej pod koniec XIX w. przez Emeryka Hutten-Czapskiego:

Stopień rzadkościSzacowana liczba egzemplarzybrak literypowyżej 400 000R80 001– 400 000R1 lub R115 001–80 000R2 lub R23001–15 000R3 lub R3601–3000R4 lub R4121–600R5 lub R526–120R6 lub R67–25R7 lub R74–6R8 lub R82–3RR lub R*1 W języku codziennym kolekcjonerów często używa się skróconego określenia:: „moneta R?” z pominięciem słów: „o stopniu rzadkości”.

Przypisy

Kategoria:Numizmatyka