Niszczyciele typu Soldato – włoskie niszczyciele z początku XX wieku. W latach 1905–1913 w stoczni w Genui zbudowano jedenaście okrętów tego typu. Jednostki weszły w skład Regia Marina w latach 1907–1913 i wzięły udział w I wojnie światowej, podczas której utracono jeden okręt („Garibaldino”). Pozostałe jednostki zostały w 1921 roku przeklasyfikowane na torpedowce, a ze służby wycofano je w latach 1923–1932.

Projekt i budowa Niszczyciele typu Soldato były ostatnimi jednostkami tej klasy wzorowanymi na projektach stoczni brytyjskich. Okręty, zaprojektowane w stoczni , zbliżone były wielkością i parametrami do typu Nembo, lecz posiadały szereg udoskonaleń wynikających z doświadczeń eksploatacyjnych poprzedników. Jednostki pierwszej grupy miały kotły opalane węglem, na czterech kolejnych zamontowano kotły przystosowane do paliwa płynnego, a ostatni niszczyciel („Ascaro”) miał przedni kocioł opalany paliwem płynnym, a dwa pozostałe węglem. Okręt ten został zamówiony w 1910 roku przez Rząd Chin (miał otrzymać nazwę „Tsing Po”), jednak przed ukończeniem budowy został nabyty przez Włochy.

Wszystkie okręty typu Soldato zbudowane zostały w stoczni w Genui. Budowę okrętów rozpoczęto w latach 1905-1911, zostały zwodowane w latach 1906–1912, a do służby w Królewskiej Marynarce Wojennej przyjęto je w latach 1907–1913.

Grupa Okręt Stocznia Początek budowy Wodowanie Wejście do służby I „Artigliere” Ansaldo 24 lipca 1905 18 stycznia 1907 18 września 1907 „Bersagliere” 11 lipca 1905 2 października 1906 13 kwietnia 1907 „Corazziere” 23 października 1905 11 grudnia 1909 16 maja 1910 „Garibaldino” 12 lutego 1910 1 czerwca 1910 „Granatiere” 24 lipca 1905 27 października 1906 18 kwietnia 1907 „Lanciere” 28 lutego 1907 1 sierpnia 1907 II „Alpino” 4 grudnia 1905 27 listopada 1909 1 kwietnia 1910 „Carabiniere” 7 listopada 1905 12 października 1909 26 stycznia 1910 „Fuciliere” 28 października 1905 21 sierpnia 1909 26 stycznia 1910 „Pontiere” 18 listopada 1905 3 stycznia 1910 11 lutego 1910 III „Ascaro” 1911 6 grudnia 1912 21 lipca 1913

Dane taktyczno–techniczne Okręty były niewielkimi, pełnomorskimi niszczycielami o długości całkowitej 65 metrów (64,4 metra na linii wodnej), szerokości 6,1 metra i zanurzeniu 2,1 metra. Wyporność normalna wynosiła 395-407 ton, a pełna 407-414 ton. Okręty napędzane były przez dwie czterocylindrowe maszyny parowe potrójnego rozprężania o łącznej projektowanej mocy 6000 KM (w praktyce maszyny osiągały moc pomiędzy 5954 a 6911 KM), do których parę dostarczały trzy kotły . Dwuśrubowy układ napędowy pozwalał osiągnąć prędkość 28,5 węzła. Okręty pierwszej grupy zabierały zapas 90 ton węgla, jednostki drugiej grupy 65 ton mazutu, a „Ascaro” 50 ton węgla i 34 tony mazutu, co zapewniało zasięg wynoszący 1000–1600 Mm przy prędkości 12 węzłów (lub 400 Mm przy prędkości 23,5-24 węzły).

Niszczyciele były uzbrojone w cztery pojedyncze działa dwunastofuntowe kal. 76 mm (3 cale) QF Ansaldo M1897 L/40. Masa działa wynosiła 625 kg, masa naboju 5,9 kg, kąt podniesienia lufy od -10 do +42°, prędkość wylotowa pocisku 674 m/s, donośność maksymalna 9850 metrów, zaś szybkostrzelność 15 strz./min. Uzbrojenie uzupełniały trzy pojedyncze wyrzutnie torped kal. 450 mm (17,7 cala), a na ich pokładach można było umieścić 10 min morskich.

Załoga pojedynczego okrętu składała się z 3 oficerów oraz 47–52 podoficerów i marynarzy.

Służba W latach 1910–1912 na okrętach pierwszej grupy podwyższono tylny maszt, zrównując jego wysokość z masztem głównym. 16 lipca 1918 roku „Garibaldino” został zatopiony nieopodal Villefranche-sur-Mer, po kolizji z brytyjskim niszczycielem . 1 lipca 1921 roku ocalałe niszczyciele zostały przeklasyfikowane na torpedowce, a z listy floty skreślono je w latach 1923–1932.

Uwagi

Przypisy

Bibliografia