Rudolf Krzywiec

Rudolf Krzywiec (ur. 28 czerwca 1895 w Piaskach Duchownych, zm. 15 maja 1982 we Wrocławiu) – polski artysta ceramik, pedagog. Uprawiał również metaloplastykę.

Życiorys W latach 1924–1930 studiował w Szkole Sztuk Pięknych w Warszawie, w pracowni ceramiki u prof. Karola Tichego, a także w pracowni metaloplastyki u Wojciecha Jastrzębowskiego i Miłosza Kotarbińskiego, pełniąc w latach 1927–1930 funkcję asystenta Tichego. Dyplom uzyskał w 1932 r. Należał do założycieli Spółdzielni Artystów Plastyków „Ład”. Kiedy w 1928 r. powstała pracownia ceramiczna „Ładu”, objął nad nią kierownictwo artystyczne, które sprawował do 1931 r.. Był nauczycielem rysunków w I Gimnazjum Męskim im. gen. Sowińskiego w Warszawie. Wszedł też w skład Grupy Ceramików, którzy wyodrębnili się z Ładu, nie tracąc jednak związków z macierzystą spółdzielnią, co widać było m.in. na wystawie światowej w Nowym Jorku w 1939 r., gdzie obie grupy zaprezentowały swoje prace.

W 1933 r. artysta został zatrudniony w Państwowej Wyższej Szkole Sztuk Zdobniczych i Przemysłu Artystycznego w Poznaniu; początkowo jako wykładowca. Kiedy w 1936 r. na emeryturę odszedł kierownik Wydziału Ceramiki, Stanisław Jagmin, Krzywiec przejął jego obowiązki i sprawował je do 1939 r. Działając w Poznaniu, dołączył do grupy artystycznej Plastyka, zrzeszającej artystów z regionu wielkopolskiego.

Po II wojnie światowej – we współpracy z Franciszkiem Kruszwickim – zajął się reaktywacją pracowni ceramiki na poznańskiej uczelni. W 1945 został kierownikiem Zakładu Ceramiki; objął również stanowisko wicedyrektora uczelni (w 1947 r. przekształconej w Państwową Wyższą Szkołę Sztuk Plastycznych). Funkcje te pełnił do 1950 r. Jego asystentką była studiująca w PWSSP w latach 1947–1950 Elżbieta Piwek-Białoborska.

Wprowadzona w 1950 r. tzw. reforma Mangelowej zmieniła kształt polskiego szkolnictwa artystycznego, zawężając profile uczelni artystycznych do pojedynczych specjalności z zakresu sztuki użytkowej. Kadra od likwidowanych gałęzi sztuk użytkowych była przenoszona do innych ośrodków. Uczelni poznańskiej przyznano specjalizację w zakresie meblarstwa, udało się również zachować rzeźbę, zaś ceramika należała do tych specjalności, które uległy likwidacji. Prof. Krzywiec został przeniesiony do Państwowej Wyższej Szkoły Sztuk Plastycznych we Wrocławiu, której przyznano specjalizację w zakresie ceramiki i szkła. Tam został dziekanem Wydziału Ceramiki i Szkła oraz kierownikiem Katedry Ceramiki. Pracował na uczelni do przejścia na emeryturę w 1965 r. Oprócz pracy na PWSSP pełnił również funkcję konsultanta w zakładach produkcji ceramiki w Bolesławcu, Jaworzynie Śląskiej i Wałbrzychu.

W 1959 r. Rudolf Krzywiec został członkiem tytularnym Międzynarodowej Akademii Ceramiki (AIC) w Genewie, a w latach 1963–1966 był przedstawicielem Polski w tej organizacji.

Twórczość Przedwojenna twórczość Krzywca cechowała się charakterystyczną dla członków „Ładu” i Grupy Ceramików prostotą i funkcjonalnością form, była dekorowana głównie barwnym szkliwem. Podobny kierunek podejścia do ceramiki wpajał również swoim studentom, zarówno podczas pracy w Poznaniu, jak i we Wrocławiu. W jego dorobku szczególne uznanie budziły stosowane przezeń szkliwa redukcyjne i iryzujące. Doświadczenia w zakresie szkliw prowadził przez cały okres swojej pracy twórczej.

W okresie powojennym prace artysty były z początku skromniejsze, zdobione grubą warstwą szkliw redukcyjnych. Od 1948 r. w jego twórczości pojawiły się motywy ludowe, przejawiające się zarówno w dekoracji, jak i w formie, na przykład malowane angobami. Widoczne były one również podczas działalności we Wrocławiu, gdzie artysta do dekoracji wykorzystywał także technikę sgraffita.

W ostatnim okresie swojej twórczości Krzywiec nawiązywał do greckiego malarstwa czarno- i czerwonofigurowego. Dekorowane w ten sposób patery i wazony zaprezentował w 1960 r. na wystawie we Wrocławiu. Później poświęcił się już wyłącznie teorii dydaktyki artystycznej.

Rudolf Krzywiec ma na swoim koncie również liczne publikacje dotyczące technologii ceramiki oraz metodyki nauczania.

PublikacjeListę publikacji przedstawiono na podstawie katalogu Biblioteki Narodowej. 1932 – O nauce rysunku w szkole ogólnokształcącej 1933 – Dydaktyka nauki rysunku w nowem wychowaniu 1950 – Podstawy technologii ceramiki: podręcznik dla ceramików 1952 – Technologia rzemiosła garncarskiego – przedmowa 1952 – Podstawy technologii ceramiki 1954 – Technologia rzemiosła garncarskiego. Cz. 2, Historia pieca garncarskiego 1968 – U źródeł wzornictwa 1971 – Rysunek w systemie nauk pedagogicznych 1972 – Projektowanie brył i płaszczyzn oraz „Ład” jako eksperymenty pedagogiczne i organizacyjne 1973 – Rozprawa o kulturze rysunku 1974 – Weryfikacja rysunku dwuwymiarowego 1974 – Dysertacja o dziejach rozwoju rysunku 1975 – Pochwała pedagogiki 1977 – Dysertacja o treści i celach studiów dla pedagogów-plastyków 1978 – Dysertacja o nauczaniu rysunku w szkole ogólnokształcącej 1979 – Komponowanie plastyczne w studiach dla nauczycieli rysunku szkoły ogólnokształcącej 1981 – Kształcenie i wychowanie plastyczne w szkole

Odznaczenia, nagrody i wyróżnieniaListę nagród, o ile nie podano inaczej, przedstawiono na podstawie książki Państwowa Wyższa Szkoła Sztuk Plastycznych w Poznaniu: 1919–1969. Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski (1964) Srebrny Krzyż Zasługi (11 listopada 1936) „za zasługi na polu pracy zawodowej”. Medal Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości (1938) Medal 10-lecia Polski Ludowej (1955) złoty medal na Międzynarodowej Wystawie Ceramiki AIC w Pradze (1962) nagroda Ministra Kultury i Sztuki (1964)

Niektóre wystawy 1926 – Powszechna Wystawa Krajowa w Poznaniu 1930 – wystawa sztuki dekoracyjnej w Katowicach 1935 – wystawa w Królewcu 1937 – Ogólnopolski Salon Sztuki w Poznaniu 1938 – Wystawa Grupy Ceramików w Warszawie 1939 – Międzynarodowa Wystawa w Nowym Jorku 1946 – Wystawa Rzemiosł Artystycznych w Poznaniu 1948 – Rzemiosło i Sztuka w Poznaniu 1950 – Plastycy w walce o pokój w Poznaniu 1953 – Ogólnopolska Wystawa Architektury Wnętrz w Poznaniu 1954 – I Ogólnopolska Wystawa Ceramiki i Szkła Artystycznego we Wrocławiu 1955 – Okręgowa Wystawa Architektury Wnętrz i Sztuki Dekoracyjnej w Poznaniu 1956 – Wystawa XXX-lecia Spółdzielni „Ład” w Warszawie 1960 – II Ogólnopolska Wystawa Ceramiki we Wrocławiu 1962 – Międzynarodowa Wystawa Ceramiki AIC w Pradze 1964 – Ogólnopolska Wystawa Tkaniny, Ceramiki i Szkła w Warszawie 1967 – wystawa XL-lecia „Ładu” w Warszawie 1970 – Międzynarodowa Wystawa Ceramiki Tworzywo w ceramice współczesnej w Gdańsku 1984 – wystawa monograficzna Julia Kotarbińska 1895–1979. Rudolf Krzywiec 1895–1982 w Muzeum Narodowym we Wrocławiu 2003 – Ceramika w Poznaniu. Od roku 1945 do teraźniejszości w Muzeum Sztuk Użytkowych w Poznaniu

Uwagi

Przypisy

Bibliografia

Kategoria:Absolwenci Szkoły Sztuk Pięknych w Warszawie Kategoria:Ludzie związani z Gimnazjum i Liceum im. gen. Józefa Sowińskiego w Warszawie Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski (Polska Ludowa) Kategoria:Odznaczeni Medalem 10-lecia Polski Ludowej Kategoria:Odznaczeni Medalem Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości Kategoria:Odznaczeni Srebrnym Krzyżem Zasługi (II Rzeczpospolita) Kategoria:Polscy ceramicy Kategoria:Urodzeni w 1895 Kategoria:Nauczyciele akademiccy Uniwersytetu Artystycznego w Poznaniu Kategoria:Nauczyciele akademiccy Akademii Sztuk Pięknych we Wrocławiu Kategoria:Zmarli w 1982