mały|Blaszki młodego owocnika Płomiennik żółty, łuskwiak żółty (Flammula alnicola (Fr.) P. Kumm.) – gatunek grzybów należący do rodziny podziemniczkowatych (Flammulaceae).
Systematyka i nazewnictwo Pozycja w klasyfikacji: Flammula, Hymenogastraceae, Agaricales, Agaricomycetidae, Agaricomycetes, Agaricomycotina, Basidiomycota, Fungi.
Po raz pierwszy takson ten zdiagnozował w roku 1821 Elias Fries, nadając mu nazwę Agaricus alnicola. Obecną, uznaną przez Index Fungorum nazwę nadał mu w roku 1871 Paul Kummer, przenosząc go do rodzaju Flammula. Ma ponad 20 synonimów. Niektóre z nich: Flammula alnicola (Fr.) P. Kumm. 1871 Gymnopilus alnicola (Fr.) Murrill 1917 Pholiota amara (Turconi) Singer 1975 Pholiota alnicola (Fr.) Singer1951 Pholiota apicrea (Fr.) M.M. Moser 1967 Pholiota salicicola (Fr.) Arnolds 1982 Pholiotina alnicola (Fr.) Singer 1951 Nazwę polską (dla synonimu Pholiota alnicola) nadali w 1983 r. Barbara Gumińska i Władysław Wojewoda, wcześniej (w 1933 r.) Feliks Teodorowicz opisywał ten gatunek jako płomiennica olchowa. Wszystkie te nazwy są niespójne z aktualną nazwą naukową. W 2025 r. Komisja ds. Polskiego Nazewnictwa Grzybów przy Polskim Towarzystwie Mykologicznym zarekomendowała polską nazwę płomiennik żółty.
Morfologia Kapelusz Średnica 3–8 cm. U młodych osobników jest półkulisty, potem łukowaty, na koniec płaski. Powierzchnia o barwie słomkowo-cytrynowej do zielonkawożółtej, lub żółtoruda. W stanie wilgotnym jest śliski i lepki. Zazwyczaj jest nagi, czasami jednak z drobnymi łuskami, zwłaszcza przy brzegu. Blaszki grzyba Szeroko przyrośnięte i wykrojone ząbkiem. U młodych owocników żółte lub ciemnożółte i pokryte białawą osłona, szybko jednak zanikającą, u starszych brązowawe lub rdzawobrązowe. Trzon Wysokość 4–11 cm, grubość do 1 cm. Posiada delikatną, włóknistą i zanikającą strefę pierścieniową. Jest nagi lub włóknisto-łuskowaty, żółtawy, tylko przy podstawie rdzawobrązowy. Miąższ Jasnożółty, bez wyraźnego smaku i zapachu Cechy mikroskopowe Wysyp zarodników rdzawobrunatny. Zarodniki o wymiarach 8-10 × 4-5.5 μm, gładkie eliptyczne, nieco dekstrynoidalne. Brak pleurocystyd, cheilocystydy o wymiarach 22-46 × 3–6 μm, różnie ukształtowane. Strzępki szkieletowe o szerokości 2–4 μm, ze sprzążkami. Gatunki podobne Najbardziej podobny jest łuskwiak żółtawy (Pholiota flavida (Schaeff) (Schaeff.) Singer 1951). W polskim piśmiennictwie naukowym jest on uznawany za synonim łuskwiaka żółtego. Według Index Fungorum jest to jednak odrębny gatunek. Podobny jest również łuskwiak ognisty (Pholiota flammans), którego kapelusz w całości pokryty jest dużymi, zwieszającymi się z brzegów żółtymi łuskami.
Występowanie i siedlisko Opisano występowanie tego gatunku w Ameryce Północnej i Europie. W Europie jest szeroko rozprzestrzeniony – występuje od Hiszpanii po Islandię i północne krańce Półwyspu Skandynawskiego. W piśmiennictwie naukowym na terenie Polski podano wiele jego stanowisk.
Rośnie w wilgotnych lasach liściastych typu łęgi, olsy, na terenach zalewowych, w parkach, alejach. Rozwija się na martwym drewnie drzew liściastych; na pniakach, leżących na ziemi zagłębionych w niej kłodach i gałęziach. W Polsce zanotowano występowanie na drewnie olszy szarej, grabów, wierzb, lip i wiązie pospolitym.
Przypisy
Kategoria:Mykobiota Polski Kategoria:Podziemniczkowate