Idiotes

Idiotes (ἰδιώτης lm. ἰδιῶται) – termin wywodzący się z języka starogreckiego, używany do określenia postawy osoby skupionej na swoim prywatnym życiu, w opozycji do społeczności; przeciwieństwo polites.

Charakterystyka Słowo wywodzi się od określeń: idion (to, co prywatne)S. Gałkowski, A. Gałkowska, Koniec prywatności? , „Rocznik Przemyski”, 44, 2008, z. 5: Socjologia, s. 4.K. Koseła, Polska młodzież w świetle badań międzykrajowych, „Polityka Społeczna”, 2007, 10 (403)., idios (własny, swoisty, prywatny)W. Andrukowicz, Szkoły wyższe wobec mitu indywidualizacji, „Pedagogika Szkoły Wyższej”, 2, 2016, s. 44..

Cechą życia społecznego starożytnych Greków była silnie akcentowana wspólnotowość, a w jej ramach szczególnie podkreślano równośćM.A. Krąpiec, O ludzką politykę! , Gutenberg-Print, Warszawa 1996, s. 9. . Jej osiągnięcie było możliwe jedynie wśród politesF. Nowicki, Marek Siemek a ideologia świata nowoczesnego, „Przegląd Filozoficzny-Nowa Seria”, 23, 2014, nr 1, (89), s. 269., zaś wycofanie się do życia prywatnego oznaczało wręcz utratę pełni człowieczeństwa i możliwości pełnego rozwojuS. Gałkowski, A. Gałkowska, Koniec prywatności? , „Rocznik Przemyski”, 44, 2008, z. 5: Socjologia, s. 4-5.. Sytuacja ta powodowała, że daną jednostkę w takich okolicznościach traktowano jako upośledzoną w kontekście braku jej aktywności w życiu społeczno-publicznymP. Tarasiewicz, Edukacja a naród, [w:] Filozofia i edukacja, red. P. Jaroszyński, Lublin 2005, s. 124, przypis nr 26..

Wskazuje się, że może być też tłumaczone jako „niespecjalista” bądź „ignorant”J. Morbitzer, Medialność a sprawność edukacyjna ucznia, „Edukacja i Dialog”, 2012, nr 11/12..

Przypisy

Bibliografia M. Wasilewski, Geneza pojęcia edukacji liberalnej w antycznej Helladzie, „Paedagogia Christiana”, 33, 2014, nr 1, s. 35-36.

Kategoria:Demokracja Kategoria:Filozofia społeczna i polityczna Kategoria:Historia Grecji