Dmitrij Borisowicz Glinka (ros. Дмитрий Борисович Глинка, ur. we wsi Aleksandrow Dar (obecnie część Krzywego Rogu), zm. 24 lutego 1979 w Moskwie) – radziecki pilot wojskowy, dwukrotny Bohater Związku Radzieckiego (1943).
Życiorys Od 1931 mieszkał w Krzywym Rogu, gdzie do 1932 skończył 6 klas szkoły, później pracował jako elektryk, a w 1937 ukończył szkolenie w aeroklubie. Od grudnia 1937 służył w Armii Czerwonej, w lutym 1939 ukończył Kaczyńską Wojskową Wyższą Szkołę Lotniczą Pilotów i został lotnikiem pułku myśliwskiego w Baku, w sierpniu 1941 uczestniczył we wkroczeniu wojsk radzieckich do Iranu.
Od stycznia 1942 do maja 1945 brał udział w wojnie z Niemcami jako pilot, dowódca klucza i zastępca dowódcy pułku, walczył na Froncie Krymskim (styczeń-maj 1942), Północno-Kaukaskim (maj-lipiec 1942 i luty-sierpień 1943), Południowym (lipiec 1942 i sierpień-październik 1943), w Północnej Grupie Wojsk Frontu Zakaukaskiego (lipiec-wrzesień 1942), na 4 (październik 1943-styczeń 1944), 2 (maj-lipiec 1944) i 1 Ukraińskim (lipiec 1944-maj 1945). Uczestniczył w obronie Krymu i Kaukazu, walkach powietrznych na Kubaniu, operacji donbaskiej, melitopolskiej, lwowsko-sandomierskiej, sandomiersko-śląskiej, górnośląskiej, dolnośląskiej, berlińskiej i praskiej. 9 maja 1942 został zestrzelony podczas walki na Krymie, zdołał wyskoczyć na spadochronie, jednak doznał obrażeń i trafił do szpitala. 16 września 1943 został ranny w nogę podczas bombardowania lotniska, 18 lipca 1944 doznał obrażeń głowy po awarii samolotu. Według oficjalnych danych wykonał 282 loty bojowe i stoczył 94 walki powietrzne, w których zestrzelił osobiście 50 samolotów wroga. Od czerwca 1945 do lutego 1946 był zastępcą dowódcy lotniczego pułku myśliwskiego w Centralnej Grupie Wojsk w Austrii, w 1951 ukończył Wojskową Akademię Sił Powietznych w Monino i został dowódcą 351 lotniczego pułku myśliwskiego w stopniu pułkownika, od sierpnia 1951 do stycznia 1954 dowodził 530 lotniczym pułkiem myśliwskim w Nadmorskim Okręgu Wojskowym i Półwyspie Laoduńskim (Chiny), od maja 1955 do stycznia 1958 służył w Północnej Grupie Wojsk w Polsce. Od stycznia 1958 był zastępcą, a od czerwca 1958 do sierpnia 1959 I zastępcą dowódcy 119 Lotniczej Dywizji Myśliwskiej w Tyraspolu, od sierpnia 1959 do kwietnia 1960 I zastępcą dowódcy 283 Lotniczej Dywizji Myśliwskiej w Senakach, w lipcu 1960 zakończył służbę wojskową. W latach 1946–1950 był deputowanym do Rady Najwyższej ZSRR 2 kadencji.
Jego bratem był Boris Glinka, również lotnik wojskowy i Bohater Związku Radzieckiego.
Odznaczenia Złota Gwiazda Bohatera Związku Radzieckiego (dwukrotnie – 21 kwietnia 1943 i 24 sierpnia 1943) Order Lenina (21 kwietnia 1943) Order Czerwonego Sztandaru (pięciokrotnie – 9 września 1942, 3 października 1942, 22 kwietnia 1943, 3 listopada 1944 i 4 czerwca 1955) Order Aleksandra Newskiego (13 maja 1945) Order Wojny Ojczyźnianej I klasy (24 grudnia 1943) Order Czerwonej Gwiazdy (dwukrotnie – 22 lutego 1955 i 30 grudnia 1956) Medal „Za zasługi bojowe” (24 czerwca 1948) I medale.
Bibliografia http://www.warheroes.ru/hero/hero.asp?Hero_id=1100 (ros.)
Kategoria:Radzieccy pułkownicy lotnictwa Kategoria:Absolwenci Kaczyńskiej Wojskowej Wyższej Szkoły Lotniczej Pilotów Kategoria:Asy myśliwskie ZSRR II wojny światowej Kategoria:Ukraińscy Bohaterowie Związku Radzieckiego Kategoria:Deputowani do Rady Najwyższej ZSRR Kategoria:Ludzie urodzeni w Krzywym Rogu Kategoria:Odznaczeni Medalem „Za zasługi bojowe” Kategoria:Odznaczeni Orderem Aleksandra Newskiego (Związek Radziecki) Kategoria:Odznaczeni Orderem Czerwonego Sztandaru Kategoria:Odznaczeni Orderem Czerwonej Gwiazdy Kategoria:Odznaczeni Orderem Lenina Kategoria:Odznaczeni Orderem Wojny Ojczyźnianej I klasy Kategoria:Pochowani na Cmentarzu Kuncewskim w Moskwie Kategoria:Radzieccy i rosyjscy oficerowie w Polsce 1945–1993 Kategoria:Radzieccy wojskowi narodowości ukraińskiej Kategoria:Urodzeni w 1917 Kategoria:Zmarli w 1979 Kategoria:Absolwenci Wojskowej Akademii Sił Powietrznych