Poniżej znajduje się lista ruchów w wrestlingu, czyli różnych odmian ataków, chwytów, rzutów, ciosów i innych ofensywnych manewrów. w wrestlingu zawodnicy aby osłabić przeciwnika mogą między bić go pięściami, kopać i wykręcać kończyny. W rzeczywistości stosują różne metody łagodzenia bólu, na przykład uderzanie otwartą pięścią, czy rozkładanie uderzenia na jak największy obszar. Oprócz tego wykonują też manewry, które pojawiają się w różnych walkach na tyle często, że doczekały się własnych nazw.
Ciosy Poniżej wymieniono ataki oparte na uderzaniu lub kopaniu przeciwnika w celu powalenia go bądź osłabienia. Ciosy wykonywane z wyskoku są opisane w osobnym rozdziale.
Back Elbow mały|Skyler Rose uderzająca Randi West ciosem back elbow (z ang. tył łokcia) – ruch wykonywany na szarżującym przeciwniku polegający na uderzeniu łokciem klatki piersiowej szarżującego.
Back Elbow Off a Rope (z ang. tył łokcia z odległości od lin) – Atakujący pcha przeciwnika na liny tak aby się od nich odbił. Gdy potem przeciwnik biegnie w stronę atakującego, atakujący, odwrócony do przeciwnika plecami, nadstawia łokieć w taki sposób żeby przeciwnik się o niego uderzył w trakcie biegu.
Corner Back Elbow (z ang. narożnikowy tył łokcia) – Uderzenie opartego o narożnik ringu przeciwnika łokciem, stojąc do niego tyłem. Ruch ten był charakterystyczny między innymi dla Kevina Nasha, który ze względu na swoją masywność nazywał go Corner Back Elbow Smash (z ang. narożnikowe zmiażdżenie tyłem łokcia).
Body Avalanche (z ang. lawina ciała) – Wrestler szarżuje na przeciwnika znajdującego się przy słupku ringu tak by atakowany uderzył o słupek i został zmiażdżony ciałem atakującego.
Butt Drop (z ang. upuszczenie tyłka) – Uderzenie leżącego przeciwnika pośladkami, zwykle prowadzące do pozycji przypięcia.
Chop mały|Johnny Devine atakujący Bucka Gundersona chopem (z ang. ścięcie) – uderzenie klatki piersiowej przeciwnika płaską ręką. Jest wykonywany jako atak osłabiający głównie przez zawodników wagi superciężkiej lub charakteryzujących się wyjątkową energicznością, takich jak Big Show, Danny Davis, Roderick Strong, Hardcore Holly, Wahoo McDaniel, Ric Flair, Chris Benoit i Kenta Kobashi. Czasem jednak wykonywany jest w celu poniżenia przeciwnika, a nie osłabienia go.
Backhand Chop (z ang. ścięcie z bekhendu) – chop wykonywany tylną częścią ręki. Zwany również knife-edge chop.
Back Kick (z ang. tylne kopnięcie) – Jest wykonywany gdy obaj wrestlerzy są zwróceni do siebie twarzami. Atakujący skacze obracając się o 180 stopni i kopie przeciwnika spodnią częścią stopy.
Big Boot mały|The Undertaker wykonujący big boot na Jonie Heidenreichu (z ang. duży but) – Jest wykonywany gdy przeciwnik szarżuje na aktakującego. Polega na kopnięciu głowy przeciwnika wewnętrzną częścią stopy.
Chop Block Uderzenie barkiem tyłu kolana przeciwnika.
Clothesline mały|Tyson Dux uderzający Peppera Parksa clotheslinem (z ang. sznur do bielizny) – uderzenie przeciwnika wyprostowanym ramieniem z rozpędu w klatkę piersiową lub szyję, zwykle powalające przeciwnika. Od Lariat różni się tym, że atakujący stara się utrzymać ramię sztywno przez cały czas wykonywania ataku. Czasem aby się rozpędzić wrestler odbija się od lin. Ruch ten był charakterystyczny między innymi dla JBL-a.
Corner Clothesline Clothesline wykonywany na przeciwniku opartym o narożnik ringu.
Elbow Smach Clothesline Clothesline wykonany z lekko zgiętym łokciem w taki sposób aby głowa przeciwnika została uderzona łokciem atakującego. Ten ruch był charakterystyczny dla Takao Omori. Używali go Curt Henning i Larry Henning pod nazwą The Axe i Hulk Hogan pod nazwą Axe Bomber.
Curb Stomp (z ang. tupnięcie o krawężnik) – przyciśnięcie głowy przeciwnika do podłogi stopą. Ruch wykonywany na podnoszącym się z podłogi przeciwniku, który właśnie unosi głowę, zwykle z rozpędu lub wyskoku. Z tego ruchu słynął między innymi Seth Rollins.
Discus punch (z ang. uderzenie dyskiem) – cios hakiem (cios pięścią w bok głowy przeciwnika) wykonywany z obrotu o 360 stopni. Był charakterystyczny dla Jima Duggana i Kerry’ego Von Ericha.
Elbow Drop (z ang. upadek łokcia) – opadnięcie na przeciwnika w taki sposób by łokieć atakującego trafił klatkę piersiową lub bark atakowanego. Był to również finisher Rocka, który nazywał go People’s Elbow i przed każdym jego użyciem wykonywał charakterystyczny gest.
Enzuigiri mały|Tsukasa Fujimoto wykonująca enzuigiri na Aoi Kizuki (z jap. 延髄斬り – rozcięcie rdzenia przedłużonego) – ruch polegający na kopnięciu tyłu głowy przeciwnika z wyskoku. Zwykle jest wykonywany gdy wrestlerzy stoją naprzeciwko siebie, czasem także z rozpędu. Został opracowany przez Antonio Inoki.
European Uppercut (z ang. europejski cios podbródkowy) – cios pięścią w brodę od dołu. Charakterystyczny między innymi dla Antonio Cesaro.
Fist Drop Bezwładne, ale asekurowane opadnięcie z wystawioną pięścią w taki sposób, aby pięść uderzyła w głowę leżącego przeciwnika. Ruch ten jest charakterystyczny dla Johna Ceny, który poprzedza go charakterystycznym gestem. Jego manewr nazywa się Five Knuckle Shuffle.
Facewash (z ang. mycie twarzy) – manewr wykonywany na przeciwniku, który siedzi oparty o słupek ringu. Atakujący szarżuje na przeciwnika w taki sposób, by na końcu uderzyć wewnętrzną częścią stopy głowę przeciwnika.
Forearm Club mały|Forearm club wykonywany przez Sheamusa na Wade Barrett (z ang. maczuga przedramienia) – ruch wykonywany kiedy obaj zawodnicy są zwróceni w tym samym kierunku. Atakujący przytrzymuje przeciwnika i uderza jego klatkę piersiową przedramieniem i zaciśniętą pięścią. Zwykle aby przytrzymać przeciwnika atakujący przekłada go przez liny.
Headbutt Uderzenie przeciwnika czołem, zwykle w czoło atakowanego. Wykonywanie tego ataku na kroczu przeciwnika nazywa się Headbutt to the Groin.
Heart Punch (z ang. cios w serce) – uderzenie pięścią w serce przeciwnika, które z założenia miałoby chwilowo zatrzymać akcję serca (lub w rzeczywistości tylko sprawiać takie wrażenie). Był to charakterystyczny ruch dla Stana Stasiaka i Oxa Bakera.
High Knee Uderzenie głowy stojącego przeciwnika kolanem z rozpędu.
Running single leg high knee Ta odmiana, bardziej podobna do running single leg dropkick, polega na tym, że atakujący wrestler biegnie i skacze w kierunku przeciwnika, jednocześnie rzucając jedno kolano do przodu, aby uderzyć przeciwnika w twarz.
Knee lift Atak, w którym zapaśnik unosi kolano, aby uderzyć przeciwnika pod brodą, tak jakby wykonywał sierpowy. Może być wykonany w środku klinczu lub atakujący zapaśnik szarżuje na klęczącego lub pochylonego nad przeciwnikiem, unosząc kolano do góry, aby uderzyć pod szczęką lub w bok głowy.
Lariat (z ang. lasso) – Wrestler szarżuje na przeciwnika i wykonuje cios ramieniem z intencją powalenia atakowanego. Od Clotheslinu różni się tym, że atakujący wykonuje zamach przed uderzeniem.
Bulldog Lariat (z ang. lasso buldoga), zwany także Neck Tie Clothesline (z ang. sznur do bielizny z krawata) – wrestler biegnie w stronę przeciwnika, skacze i uderza jego szyję ramieniem, czasem pomaga sobie pociągając przeciwnika do siebie za rękę. Z tego ruchu znani byli między innymi Randy Savage i Bret Hart. Giant Baba używał tego ruchu pod nazwą Neck Breaker Drop (z ang. upadek łamacza szyi), Devon Storm nazywał swoją wersję Apron Dive Bulldog Lariat, a Norio Honaga i Kendo Ka Shin nazywali swoje warianty Off the Top Rope Bulldog Latair.
Low Blow (z ang. niski cios) – cios poniżej pasa, polegający na uderzenie obszaru między nogami przeciwnika w dowolny sposób.
Leapfrog Body Guillotine mały|Tyler Tirva wykonujący leapfrog body guillotine na Andrew Davisie (z ang. Leapfrog – zabawa, której uczestnicy kolejno przeskakują przez siebie jak przez kozioł, Body – ciało, Guillotine – gilotyna) – wykonywany gdy atakowany opiera się o liny ringu mając głowę poza ringiem. Atakujący biegnie na przeciwnika, chwyta się lin i uderza obiema nogami głowę przeciwnika wypadając poza ring.
Rake Atak polegający na drapaniu przeciwnika paznokciami. Jeśli jest wykonywany na plecach, nazywany jest Back Rake, a jeśli na twarzy, Face Rake.
Eye rake (z ang. grabienie oka), znane też pod nazwami eye gouge (z ang. dłubanie oka) i eye poke (z ang. szturchnięcie oka) – zaatakowanie palcami oka przeciwnika.
Shining Wizard Wrestler szarżuje w stronę siedzącego, przykucającego lub podnoszącego się przeciwnika i po znalezieniu się odpowiednio uderza go prostą nogą tak aby kolanem uderzyć bok głowy przeciwnika. Ruch ten opracował The Great Muta, często używał go też Gregory Helms.
Shoulder Block Uderzenie przeciwnika barkiem, zwykle wykonywane przez większego zawodnika i powalające.
Savate kick Ruch zapożyczony z Savate. Kopnięcie wyprowadzane z boku, uderzające głowę lub podbródek przeciwnika tylną częścią stopy. Cios charakterystyczny między innymi dla Ruseva.
Sitdown Splash (z ang. przysiadowe pluśnięcie) – Opadnięcie na ciało leżącego przeciwnika dolną częścią miednicy, bezwładnie lub z szybkim przysiadem.
Spear mały|Pepper Parks uderzający Tysona Duxa spearem (z ang. włócznia) – Atakujący bierze rozpęd, a następnie uderza tułów przeciwnika barkiem, powalając go. Ruch ten często wykonywali między innymi Bill Goldberg, Edge, Batista, Bobby Lashley, Big Show, Kaitlyn, Christian, Christy Hemme, Sheamus, Roman Reigns i Charlotte.
bezramki|170x170px
Stomp (z ang. tupnąć) – kopnięcie leżącego przeciwnika od góry spodnią częścią stopy. Atak ten wykonywany na kroczu przeciwnika nosi nazwę Stomp to the Groin.
Double Stomp (z ang. podwójne tupnięcie) – skoczenie na leżącego przeciwnika tak aby uderzyć go spodnimi częściami obu stóp. Ruch charakterystyczny dla Kevina Sullivana i Perro Aguayo. mały|Pepper Parks atakujący Tysona Duxsa kopnięciem Superkick.
Superkick (z ang. super kopnięcie) – Polega na kopnięciu przeciwnika w podbródek, stojąc do niego bokiem. Czasem jest wykonywany z rozpędu. Twórcą tego ruchu jest Chris Adams, a spopularyzował go Shawn Michaels, który nazywał swoją wersję tego manewru Sweet Chin Music (z ang. słodka podbródkowa muzyka). Obecnie jest uważany za ruch rutynowy.
Throat thrust (z ang. gardłowy nacisk) – uderzenie gardła przeciwnika od dołu wszystkimi pięcioma sztywnymi palcami jednej dłoni.
Tiger Feint (z ang. tygrysi zwód) – Kiedy przeciwnik opiera się o środkową linę ringu (najczęściej mając głowę wystającą poza ring), atakujący wrestler szarżuje w stronę tej liny (czasem rozpędzając się odbiciem od przeciwległej liny), a następnie chwyta się lin i wykonuje taki ruch aby jego nogi i tułów znalazły się poza ringiem i aby kopnąć przeciwnika od zewnątrz. Ruch ten został opracowany przez Satoru Sayamę i był charakterystyczny dla Reya Mysterio, który nazywał go 619 ku czci stanowi Kalifornia, skąd pochodzi i którego numerem kierunkowym jest 619.
Chwyty Poniżej wymieniono pozycje, które z założenia mają unieruchomić przeciwnika, sprawiać mu ból (lub w rzeczywistości tylko na takie wyglądać) i w efekcie zmusić go do poddania się, co jest jedną z metod wygrania walki.
Anaconda Vise mały|CM Punk zakładający chwyt anaconda vise (z ang. anakondowe imadło) – chwyt wykonywany na leżącym przeciwniku. Jedna ręka atakującego zostaje umieszczona na karku przeciwnika, a druga przełożona przez kark przeciwnika. Ręka przeciwnika znajdująca się po tej stronie, od której atakujący chwyta leżącego za kark, zostaje przełożona przez rękę znajdującą się na karku leżącego i jest trzymana przez rękę przełożoną przez kark leżącego. Ruch ten często wykonywał CM Punk.
Ankle Lock mały|Davey Richards stosujący chwyt ankle lock (z ang. blokada kostki) – manewr polegający na tym, że wrestler oplata ramieniem dolną część nogi przeciwnika i pcha bok jego stopy dłonią wywierając nacisk na kostkę. Ruch ten był charakterystyczny dla Kena Shamrocka i Jacka Swaggera. Kurt Angle miał własną wersję tego ruchu o nazwie Angle Lock. Używany jest także w judo, MMA i zapasach.
Angle Lock