Bronisław Kostkiewicz (ur. 1902Katalog Biblioteki Narodowej w Drohobyczu, zm. ?) – polski lekarz psychiatra, pułkownik doktor.
Życiorys Ukończył Gimnazjum w Przemyślu. Studiował polonistykę i historię na Uniwersytecie Jana Kazimierza we Lwowie, po czym przeniósł się na wydział lekarski, otrzymując dyplom lekarza w październiku 1931. W latach 1932–1933 pracował w katedrze patologii ogólnej i doświadczalnej UJK, pisząc w tym czasie pracę naukową, na podstawie której po jej obronieniu i złożeniu specjalnych egzaminów z patologii ogólnej i doświadczalnej, oraz z historii medycyny został promowany w roku 1934 na doktora medycyny. Równocześnie w 1932 rozpoczął pracę i specjalizację z dziedziny psychiatrii w Państwowym Zakładzie dla Umysłowo Chorych w Kulparkowie k. Lwowa, w charakterze asystenta, ordynata, itd. W 1936 został mianowany biegłym Sądowym Apelacji Lwowskiej z dziedziny psychiatrii i funkcje te spełniał do wybuchu II wojny światowej.
W 1941 wyjechał do Moskwy dla zaznajomienia się z postępami nauki radzieckiej. Następnie pracował na stanowisku kierownika oddziału Szpitala Psychiatrycznego w Uljanowsku. Owocem tego prawie 3-letniego okresu jest opracowany referat „O osiągnięciach Radzieckiej Psychiatrii 1917–1946”, wygłoszony na Zjeździe Psychiatrów w Łodzi w 1947.
W 1943 na apel Związku Patriotów Polskich na czele grupy 150 Polaków z różnych stron Związku Radzieckiego przybył do obozu w Sielcach, gdzie zaciągnął się do 1. Polskiej Dywizji Piechoty im. Tadeusza Kościuszki. Z dywizją i I Armią Wojska Polskiego przebył szlak spod Lenino do Berlina. W wojsku zajmował kolejno stanowiska dowódcy lazaretu 1-go Baonu San. I. D.P., Starszego Inspektora Polowych Szpitali Psychiatry I Armii i po zakończeniu działań wojennych Szefa Oddziału Neurologiczno-Psychiatrycznego Głównego Szpitala Klinicznego WP. Osiągnął stopień pułkownika. Po przejściu do rezerwy objął asystenturę, następnie adiunkturę przy katedrze psychiatrii na Uniwersytecie Łódzkim, pełniąc równocześnie funkcję 1-go wiceprezesa, następnie od 30 marca 1946 do 3 lutego 1951 był prezesem Zarządu Głównego Polskiego Czerwonego Krzyża. Brał udział w międzynarodowych konferencjach Czerwonych Krzyży w Oksfordzie, Genewie i Paryżu. Zasiadał w komitecie redakcyjnym oraz był zastępcą redaktora naczelnego czasopisma „Rocznik Psychiatryczny”.
Ordery i odznaczenia
Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski (13 listopada 1946) „za wybitne zasługi na polu organizacji i osiągnięć Polskiego Czerwonego Krzyża”. Order Krzyża Grunwaldu III klasy (1946) Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Srebrny Medal „Zasłużonym na Polu Chwały” (dwukrotnie: za Lenino i Pragę) Medal Za Warszawę 1939–1945 Odznaka Grunwaldzka (1946) Krzyż Zasługi Holenderskiego Czerwonego Krzyża „Pro merito” Medal Duńskiego Czerwonego Krzyża Złoty Medal Zasługi Szwedzkiego Królewskiego Czerwonego Krzyża Źródło:.
Przypisy
Kategoria:Ludzie urodzeni w Drohobyczu Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski (Polska Ludowa) Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari Kategoria:Odznaczeni Medalem za Warszawę 1939–1945 Kategoria:Odznaczeni Odznaką Grunwaldzką Kategoria:Odznaczeni Orderem Krzyża Grunwaldu III klasy Kategoria:Odznaczeni Srebrnym Medalem „Zasłużonym na Polu Chwały” Kategoria:Polscy psychiatrzy Kategoria:Prezesi Polskiego Czerwonego Krzyża Kategoria:Urodzeni w 1902 Kategoria:Nieznana data śmierci Kategoria:Zmarli w XX wieku