Erazm Woyniłłowicz (ur. w folwarku Wiktorowo, zm. 1940 w Katyniu) – kapitan piechoty Wojska Polskiego, ofiara zbrodni katyńskiej.
Życiorys Urodził się w rodzinie ziemiańskiej Leona i Pelagii z Pietraszkiewiczów w folwarku Wiktorowo, w ówczesnym powiecie mińskim. Uczęszczał do czteroklasowej szkoły miejskiej w Mińsku, a po jej ukończeniu do gimnazjum w Mozyrsku, w którym 1 listopada ukończył sześć klas. Był wcielony w 1912 roku do armii rosyjskiej, gdzie odbywał służbę w 2 baonie kolejowym. Ukończył szkołę podoficerską i po zakończeniu służby zasadniczej postanowił pozostać w wojsku. Od 1 listopada 1916 do 25 marca 1917 roku uczęszczał w Gatozynie do szkoły chorążych, a po jej ukończeniu w stopniu chorążego przydzielony został do 295 rezerwowego pułku piechoty. Ukończył także oficerski kurs karabinów maszynowych.
22 września 1917 roku został żołnierzem 10 pułku strzelców, który był w składzie 3 dywizji strzelców gen. Józefa Leśniewskiego. W opinii przełożonych: Od 11 do 27 lutego 1918 roku był uczestnikiem historycznego przemarszu dywizji z Jelni do Żłobina. Brał udział w walkach w szeregach I Korpusu Polskiego do 20 czerwca 1918 roku, kiedy to Korpus rozwiązano. Gen. por. Józef Dowbor-Muśnicki jako dowódca Korpusu nadał chorążemu Erazmowi Wojniłłowiczowi służącemu w 10 pułku strzelców za waleczność i męstwo okazane w walkach z bolszewikami… „odznakę honorową, pierwszą wstążeczkę amarantową…”, która była równoznaczna z Krzyżem Walecznych.
Kiedy I Korpus został rozwiązany, Wojniłłowicz wyjechał na tereny Grodzieńszczyzny. W grudniu 1918 roku wstąpił w szeregi Mińskiego Pułku Strzelców. Na podporucznika awansował 17 grudnia 1918 roku, a w marcu 1919 roku w pułku został dowódcą kompanii kaemów. Od 5 lipca do 20 sierpnia 1919 roku uczestniczył w kursie dowódców kompanii w Dęblinie, po którego ukończeniu nadal dowodził kompanią. Ówczesny dowódca baonu major Rutkiewicz pisał o nim następująco: a 10 stycznia 1921 roku wystąpił z wnioskiem o odznaczenie Krzyżem Walecznych, w którym pisał: i za dokonany czyn otrzymał Krzyż Walecznych.
7 lutego 1921 roku w Mińskim Pułku Strzelców, który przemianowano na 86 pułk piechoty w Mołodecznie. 3 maja 1922 roku został zweryfikowany w stopniu porucznika ze starszeństwem z 1 czerwca 1919 roku i 111. lokatą w korpusie oficerów piechoty. Do lutego 1926 roku pozostał w pułku będąc na stanowisku dowódcy kompanii cekaemów lub strzeleckiej. 31 marca 1924 roku został awansowany na kapitana ze starszeństwem z 1 lipca 1923 roku i 83. lokatą w korpusie oficerów piechoty. W PKU Baranowicze miał od 22 lutego 1926 roku praktykę poborową trwającą do końca roku. W styczniu 1927 został przeniesiony do 78 pułku piechoty, którego miejscem stacjonowania były Baranowicze, i objął w pułku stanowisko dowódcy kompanii. Wyznaczony w październiku 1927 roku na stanowisko oficera do spraw materiałowych pułku, a w 1928 roku pełnił w zastępstwie obowiązki kwatermistrza pułku. Z dniem 31 grudnia 1933 roku został przeniesiony w stan spoczynku z równoczesnym przeniesieniem ewidencyjnym do Oficerskiej Kadry Okręgowej Nr IX.
Nieznane są jego dalsze losy. Jest prawdopodobne, że był uczestnikiem wojny w 1939 roku i w nie wyjaśnionych okolicznościach dostał się do niewoli sowieckiej. Jego nazwisko figuruje na liście jeńców wojennych, których NKWD ZSRR przekazało do dyspozycji NKWD w Smoleńsku (lista wywozowa z 5 kwietnia 1940 roku poz. 1). Został wywieziony prawdopodobnie jednym z pierwszych transportów z Kozielska do Lasu Katyńskiego, gdzie został zamordowany.
Życie prywatne 2 czerwca 1921 roku zawarł związek małżeński z Jadwigą Ślizieniówną, która zmarła 26 kwietnia 1927 roku. Miał troje dzieci: dwie córki Eleonorę i Marię oraz syna Władysława.
Ordery i odznaczenia Krzyż Walecznych – dwukrotnie Krzyż Zasługi Wojsk Litwy Środkowej Medal Pamiątkowy za Wojnę 1918–1921 Medal Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości
Upamiętnienie 5 października 2007 roku Minister Obrony Narodowej Aleksander Szczygło mianował go pośmiertnie do stopnia majoraDecyzja Nr 439/MON Ministra Obrony Narodowej z dnia 5 października 2007 roku w sprawie mianowania oficerów Wojska Polskiego zamordowanych w Katyniu, Charkowie i Twerze na kolejne stopnie oficerskie. Decyzja nie została ogłoszona w Dzienniku Urzędowym MON.. Awans został ogłoszony 9 listopada 2007 roku, w Warszawie, w trakcie uroczystości „Katyń Pamiętamy – Uczcijmy Pamięć Bohaterów”.
Zobacz też
jeńcy polscy w niewoli radzieckiej (od 1939 roku) obozy NKWD dla jeńców polskich ofiary zbrodni katyńskiej – zamordowani w Katyniu kampania wrześniowa
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Kapitanowie piechoty II Rzeczypospolitej Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Walecznych (II Rzeczpospolita) Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Walecznych (dwukrotnie) Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Zasługi Wojsk Litwy Środkowej Kategoria:Odznaczeni Medalem Pamiątkowym za Wojnę 1918–1921 Kategoria:Odznaczeni Medalem Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości Kategoria:Oficerowie 78 Pułku Piechoty (II RP) Kategoria:Oficerowie 86 Pułku Piechoty (II RP) Kategoria:Oficerowie Wojska Polskiego zamordowani w Katyniu Kategoria:Pochowani na Polskim Cmentarzu Wojennym w Katyniu Kategoria:Polacy – oficerowie Imperium Rosyjskiego Kategoria:Polacy – żołnierze Armii Imperium Rosyjskiego w I wojnie światowej Kategoria:Uczestnicy wojny polsko-bolszewickiej (strona polska) Kategoria:Urodzeni w 1891 Kategoria:Zmarli w 1940