thumb|Podpis Stanisława Stasiaczka. thumb|1 kompania 14 pp w maju 1926. Chorąży Stanisław Stasiaczek siedzi drugi z prawej w I rzędzie. thumb|Nekrolog chor. Stanisława Stasiaczka. thumb|Grób chorążego Stanisława Stasiaczka na włocławskim cmentarzu.

Stanisław Stasiaczek (ur. 18 września 1885 w Krysowicach, zm. 4 lutego 1928 we Włocławku)Dane pochodzące z tablicy nagrobnej. – chorąży piechoty Wojska Polskiego, kawaler Orderu Virtuti Militari.

Młodość Urodził się 18 września 1885 w Krysowicach, w ówczesnym powiecie mościskim Królestwa Galicji i Lodomerii, w rodzinie Michała i Heleny z domu Jop. Ukończył cztery klasy szkoły ludowej (powszechnej), w cywilu pracował jako rolnikNa podstawie książeczki wojskowej str. 4 i 5.Na podstawie opisu przebiegu służby..

Służba w cesarsko-królewskiej Obronie Krajowej Od dnia 1 października 1908 roku służył w stopniu szeregowego w cesarsko-królewskiej Obronie Krajowej, w 34 pułku piechoty Obrony KrajowejNa podstawie opisu przebiegu służby.. Od lutego 1909 r. zajmował stanowisko dowódcy sekcji. 26 czerwca 1909 r. awansowany do rangi kaprala, zaś 23 marca 1910 roku do stopnia plutonowego. W okresie od marca 1910 roku do marca 1912 r. piastował funkcję zastępcy dowódcy plutonu. W dniu 4 października 1911 roku został przyjęty w stan podoficerów zawodowychNa podstawie opisu przebiegu służby.WBH, sygn. I.482.1-87 VM, s. 4..

W roku 1912 odbył 5-miesięczny kurs w szkole strzelniczej w pobliżu Wiednia, a w roku następnym ukończył szkolenie szermiercze w BudapeszcieW wypełnionej po wojnie ankiecie wskazał na znajomość następujących krajów: Czarnogóra, Albania, Bośnia i Hercegowina oraz Dalmacja.Na podstawie opisu przebiegu służby..

Po powrocie do macierzystego pułku awansował z dniem 4 sierpnia 1914 r. do stopnia sierżanta i na stanowisku szefa pododdziału wyruszył wraz z pułkiem na front rosyjski. 11 stycznia 1916 r. awansowano go do rangi sierżanta sztabowego i przeniesiono na stanowisko dowódcy plutonu. Z dniem 21 lutego 1917 roku awansowany na chorążego (zastępcę oficera), nadal dowodził plutonemWalczył na frontach: rosyjskim, serbskim i albańskim.Na podstawie opisu przebiegu służby..

Na froncie przebywał do 31 października 1918 roku, biorąc udział we wszystkich bitwach swego pułku. Walczył przeciw wojskom Imperium Rosyjskiego, Królestwa Serbii i Królestwa CzarnogóryNa podstawie książeczki wojskowej str. 7.. Ostatnie walki w szeregach c. k. Pułku Strzelców Nr 34 stoczył na froncie albańskimNa podstawie opisu przebiegu służby.. Za dzielność odznaczony został Medalami Waleczności i Krzyżem Wojskowym Karola.

Służba w Wojsku Polskim W dniu 5 grudnia 1918 r. zgłosił się ochotniczo do odrodzonego Wojska Polskiego i otrzymał przydział do 9 pułku piechoty, przemianowanego wkrótce na 14 pułk piechotyNa podstawie opisu przebiegu służby.. W szeregach 1 kompanii polowej wziął udział we wszystkich walkach 14 pułku piechoty. W randze chorążego dowodził plutonem podczas wojny polsko-ukraińskiejNa podstawie dyplomu nadania odznaki pamiątkowej „Orlęta”. (między innymi w walkach o PrzemyślNa podstawie dyplomu nadania Gwiazdy Przemyśla.) i wojny polsko-bolszewickiej. W czasie bitwy pod WołonutąW części publikacji nazwa tej miejscowości zapisywana jest jako Wołoduta. (23 maja 1920 r.) 1 kompania 14 pp wyrzuciła bolszewików z zajmowanych przez nich pozycji i ruszyła w pościg za nieprzyjacielem. Na skraju lasu spotkała się jednak z silnym kontrnatarciem wroga. Znajdujący się na lewym skrzydle kompanii chor. Stasiaczek ze swoim plutonem z niezwykłą brawurą ruszyli do szturmu na bagnety. Przełamali linię nieprzyjacielską i wyszli na jej tyły, a zagrożony wróg rozpoczął paniczny odwrót zostawiając kilkunastu zabitych i wielu jeńców. Duża liczba bolszewików odniosła ranyWBH, sygn. I.482.1-87 VM, s. 6..

Z dniem 6 sierpnia 1920 r. został zatwierdzony w charakterze podoficera zawodowego, co ogłoszono w Rozkazie Dowództwa Okręgu Generalnego Łódź Nr 25/21 z dnia 23 lutego 1921 roku. Na mocy rozkazu L. 1222 wydanego w dniu 9 września 1920 roku przez Ministra Spraw Wojskowych – gen. por. Kazimierza Sosnkowskiego – został zatwierdzony (jako zastępca oficera byłej armii zaborczej) w stopniu chorążego w piechocie.

Za męstwo wykazane w trakcie bitwy pod Wołonutą, chorąży Stanisław Stasiaczek z 14 pułku piechoty 4 Dywizji Piechoty odznaczony został, dekretem Wodza Naczelnego marszałka Józefa Piłsudskiego L.2861 z dnia 13 kwietnia 1921 r. (opublikowanym w Dzienniku Personalnym Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 16 z dnia 23 kwietnia 1921 r.), Krzyżem Srebrnym Orderu Wojennego Virtuti Militari. Za postawę wykazaną podczas walk z Ukraińcami i bolszewikami (wyróżnił się także podczas walk pod Popieluchą, Kołockiem i NiechoniczamiNazwa tej miejscowości bywa zapisywana również jako Niehonicze.WBH, sygn. I.482.1-87 VM, s. 8.), na mocy Rozkazu Nr 155 Dowództwa 4 Dywizji Piechoty z dnia 18 grudnia 1920 r., odznaczony został również Krzyżem WalecznychNa podstawie legitymacji Krzyża Walecznych..

Po zakończeniu działań wojennych nadal pełnił służbę w 14 pułku piechoty, dyslokowanym do Włocławka. Na początku kwietnia 1921 r. otrzymał zezwolenie na noszenie czterech szewronów – Odznaki za Czas Pobytu na FroncieNastąpiło to na podstawie rozkazu pułkowego Nr 85/21.Na podstawie opisu przebiegu służby..

W okresie od 12 grudnia 1921 r. do 12 maja 1922 r. uczestniczył w III. kursie w Centralnej Szkole Podoficerów Zawodowych Piechoty Nr 1 w Chełmnie (był to pierwszy pięciomiesięczny kurs doszkolenia chorążych i pierwszy pięciomiesięczny kurs doszkolenia podoficerów zawodowych). Kurs ten chor. Stasiaczek ukończył z „postępem zupełnie dobrym” i lokatą 22/240.

Po powrocie z kursu został skierowany do 1 kompanii strzeleckiej 14 pp. Z dniem 31 maja 1924 r. został przesunięty do tejże kompanii, ale już w charakterze młodszego oficera. Następnie zajmował stanowisko młodszego oficera pułkowej Szkoły Podoficerskiej (od 21 listopada 1925 r. do 30 marca 1926 r.), a po rozwiązaniu szkoły podoficerskiej został ponownie młodszym oficerem w 1 kompanii strzeleckiejNa podstawie legitymacji osobistej żołnierza.. Z dniem 9 października 1926 roku przesunięty został do 8 kompanii strzeleckiej.

Od 19 maja 1927 r., na mocy orzeczenia lekarskiego, chor. Stasiaczek był zwolniony od zajęć służbowychNa podstawie książeczki wojskowej str. 10..

Decyzją z dnia 2 listopada 1927 r., wydaną przez Wojskową Komisję Lekarską (Rewizyjną) przy Dowództwie Okręgu Korpusu Nr VIII w Toruniu, został przeniesiony w stan spoczynku, co ogłoszono w Rozkazie Nr 52/27Był to Rozkaz Dowództwa Okręgu Korpusu Nr VIII.. Zwolniony definitywnie z wojska został w dniu 31 stycznia 1928 roku, jako zupełnie niezdolny do służby wojskowej (kategoria „E”)Na podstawie książeczki wojskowej str. 12.Na podstawie książeczki wojskowej str. 9..

Śmierć i pogrzeb Stanisław Stasiaczek zmarł w wyniku chorobyWedług rodzinnego przekazu Stanisław Stasiaczek zmarł na szybko postępującą gruźlicę. dnia 4 lutego 1928 roku. Jego pogrzeb odbył się dwa dni później przy asyście oddziału wojska i orkiestry 14 pp, a udział w nim wzięli między innymi oficerowie i podoficerowie włocławskiego pułku z dowódcą garnizonu, ppłk. Leonem Grotem, na czele. Zwłoki wyprowadzone zostały z kaplicy klasztoru OO. Reformatów, a kondukt żałobny poprowadził ksiądz kapelan Stanisław Murasik. Na trumnie złożono ordery, czapkę i szablę zmarłego.

Chorąży Stasiaczek spoczął na Cmentarzu Komunalnym we Włocławku (sektor: 84D, rząd: 4, grób: 33). Jego nagrobek został odrestaurowany w 2016 roku staraniem wnuków i prawnuków.

Rodzina Stanisław Stasiaczek żonaty był z Marią z domu Marek – córką Jana i Agaty (ur. 25 stycznia 1895 w Krysowicach, zm. 29 grudnia 1979 w Bolesławcu)Na podstawie danych z systemu Grobonet .. Związek małżeński zawarli dnia 24 lipca 1921 roku, a narodziło się z niego trzech synów oraz córka. W dniu 6 stycznia 1924 r. przyszedł we Włocławku na świat Tadeusz Stanisław – z wykształcenia lekarz weterynarii (zmarł w Bolesławcu dnia 24 października 2010 roku)Na podstawie danych z systemu Grobonet .. Dnia 2 grudnia 1925 r. we WłocławkuZ zapisów w książeczce wojskowej chor. Stasiaczka wynika, iż syn Emilian Antoni urodził się 6 grudnia 1925 r. Z kolei dokumenty stanu cywilnego jako dzień jego urodzenia wskazują 2 grudnia 1925 r. narodził się Emilian Antoni, który zmarł tamże 16 lipca 1926 rokuMatką chrzestną zarówno Tadeusza Stanisława, jak i Emiliana Antoniego była Albina Lek – żona chorążego 14 pułku piechoty Dymitra Leka.. Najmłodszym synem był urodzony 18 lipca 1927 roku we Włocławku Edmund MarianDane pochodzą z dokumentów stanu cywilnego., zmarły w młodym wieku na gruźlicę kości. Córką Stanisława i Marii była zmarła w dniu 1 marca 1923 r. Janina Helena (dziewięć dni licząca).

Ordery i odznaczenia Krzyż Srebrny Orderu Wojskowego Virtuti Militari nr 2488 Krzyż Walecznych nr 1474 Medal Pamiątkowy za Wojnę 1918–1921Na podstawie zdjęcia medali i odznaczeń posiadanych przez Stanisława Stasiaczka. Gwiazda Przemyśla Odznaka pamiątkowa „Orlęta”Na podstawie dyplomu nadania Odznaki pamiątkowej „Orlęta”. Srebrny Medal Waleczności 1 klasyNa podstawie książeczki wojskowej str. 8. Brązowy Medal Waleczności Krzyż Wojskowy Karola Odznaka za Czas Pobytu na Froncie (4 szewrony)

Uwagi

Przypisy

Bibliografia

Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari (II Rzeczpospolita) Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Walecznych (wojna polsko-bolszewicka) Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Walecznych (II Rzeczpospolita) Kategoria:Odznaczeni Medalem Pamiątkowym za Wojnę 1918–1921 Kategoria:Odznaczeni Gwiazdą Przemyśla Kategoria:Odznaczeni odznaką pamiątkową „Orlęta” Kategoria:Polacy odznaczeni Medalem Waleczności Kategoria:Polacy odznaczeni Krzyżem Wojskowym Karola Kategoria:Polacy w I wojnie światowej Kategoria:Polacy – żołnierze cesarsko-królewskiej Obrony Krajowej Kategoria:Podoficerowie piechoty II Rzeczypospolitej Kategoria:Pochowani na Cmentarzu Komunalnym we Włocławku Kategoria:Uczestnicy wojny polsko-bolszewickiej (strona polska) Kategoria:Uczestnicy wojny polsko-ukraińskiej (strona polska) Kategoria:Urodzeni w 1885 Kategoria:Zmarli w 1928 Kategoria:Żołnierze 14 Pułku Piechoty Ziemi Kujawskiej