Michał Hofman (ur. 24 września 1911 w MikulińcachKto jest kim w Polsce. Informator biograficzny. Edycja 2, wyd. Interpress, Warszawa 1989, s. 404., zm. 9 listopada 1989Kto jest kim w Polsce. Informator biograficzny. Edycja 3, wyd. Interpress, Warszawa 1993, s. 872. w Warszawie) – polski dziennikarz.
Życiorys Był synem Bernarda i Klary. W 1935 ukończył studia prawnicze na Uniwersytecie Jana Kazimierza we Lwowie. Po studiach i dwuletnim okresie bezrobocia, do wybuchu II wojny światowej pracował jako aplikant adwokacki w Kancelarii Adwokackiej dr. Fleckera we Lwowie. Jako podchorąży rezerwy uczestniczył w kampanii wrześniowej, po jej zakończeniu przebywał we Lwowie, gdzie pracował do czerwca 1941 jako urzędnik i logopeda. Podczas okupacji niemieckiej pracował jako robotnik niewykwalifikowany i zbieracz ziół, przez pewien czas więziony w obozie koncentracyjnym. Po zajęciu Lwowa przez Armię Czerwoną, w 1944 roku, przybył do Lublina. Rozpoczął pracę w Polpressie - agencji prasowej Polskiego Komitetu Wyzwolenia Narodowego. Początkowo był kierownikiem biura maszyn do pisania, następnie tłumaczył komunikaty wojenne, w redakcji zagranicznej, m.in. był korespondentem podczas procesu norymberskiego, z początkiem roku 1955 kierował działem zagranicznym (później Redakcją Zagraniczną) PAPW służbie propagandy. Polska Agencja Prasowa w latach 1944–1972. Wybór dokumentów i biuletynów, opracowanie, przedmowa i wprowadzenie Renata Piasecka-Strzelec, wyd. Akademii Świętokrzyskiej, Kielce 2007, s. 73.. W latach 1958–1962 był przewodniczącym Prezydium PAP, od stycznia 1962 do listopada 1971 pełnił funkcję dyrektora naczelnego PAP. W 1971 został redaktorem naczelnym pisma Forum.
Opublikował m.in. Chmura nad Bikini. Z notatnika obserwatora eksperymentów z bombą atomową na atolu Bikini (1946), Dziennik berliński (1954), publikował także m.in. w Nowych Drogach, Polityce, Trybunie Ludu, Życiu Warszawy.
Od 1949 był członkiem PZPR, w latach 1951–1982 SDP. W latach 1958–1970 był wiceprzewodniczącym Międzynarodowej Federacji Dziennikarzy. Od 1965 wchodził w skład Głównej Komisji Badania Zbrodni Hitlerowskich w Polsce, od 1960 był członkiem Ogólnopolskiego Komitetu Pokoju (od 1982 jego wiceprzewodniczącym), od 1972 członkiem Polskiego Społecznego Komitetu Bezpieczeństwa i Współpracy w Europie.
Zmarł 9 listopada 1989 w Warszawie. Pochowany na cmentarzu Wojskowym na Powązkach (kwatera B21-4-21).
Ordery i odznaczenia Krzyż Komandorski z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski (1985)"Trybuna Robotnicza", nr 217, 17 września 1985, s. 2. Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski (9 lipca 1954) „w 10 rocznicę Polski Ludowej za zasługi w pracy zawodowej w dziedzinie prasy i publicystyki”. Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski (18 września 1945) „za wybitne zasługi w dziedzinie propagowania idei demokratycznej, jak również w dziedzinie organizacji P.A.P. „Polpress””. Złoty Krzyż Zasługi (22 lipca 1950) „za zasługi w dziedzinie publicystyki”.
Przypisy
Kategoria:Członkowie Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski (Polska Ludowa) Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Komandorskim z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski (Polska Ludowa) Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski (Polska Ludowa) Kategoria:Odznaczeni Złotym Krzyżem Zasługi (Polska Ludowa) Kategoria:Pochowani na Powązkach-Cmentarzu Wojskowym w Warszawie Kategoria:Polscy dziennikarze prasowi Kategoria:Uczestnicy kampanii wrześniowej (strona polska) Kategoria:Urodzeni w 1911 Kategoria:Zmarli w 1989