Camille Souter HRHA, właśc. Betty Pamela Holmes (ur. w 1929 w Northampton, zm. 3 marca 2023) – irlandzka malarka pochodzenia angielskiego, uhonorowana przez Aosdána tytułem Saoi (2009).
Życiorys Urodzona w Anglii, we wczesnym dzieciństwie wraz z rodziną przeniosła się do Irlandii Wychowywała się w Glenageary, w pobliżu Dún Laoghaire-Rathdown. W 1948 wyjechała na studia do Londynu. Studiowała pielęgniarstwo w londyńskim szpitalu klinicznym Guy′s Hospital, gdzie zaraziła się gruźlicą. W czasie rekonwalescencji zaczęła malować, a po ukończeniu studiów pielęgnierskich zdecydowała się całkowicie poświęcić sztuce. W 1951 poślubiła Gordona Soutera, aktora teatru Old Vic, który nazywał ją Camille, nawiązując do chorej na gruźlicę bohaterki Damy kameliowej Alexandra Dumasa.
W 1956 miała swoje pierwsze wystawy indywidualne w dublińskich restauracjach i londyńskich galeriach. Regularnie jeździła do Włoch na plenery malarskie. W 1958 uzyskała włoskie stypendium rządowe i przez rok pracowała we Włoszech. W 1959 zamieszkała na irlandzkiej wyspie Achill i zaczęła intensywnie eksperymentować z nietypowymi technikami malarskimi i materiałami takimi, jak emalia i ciekłe aluminium (London Again, 1958; Achill Rocks and Reflections, 1959). W 1961 wyszła ponownie za mąż za rzeźbiarza Franka Morrisa, oboje osiedlili się na farmie w Calary Bog, w hrabstwie Wicklow i doczekali się pięcioro dzieci. Od początku lat osiemdziesiątych pracowała w Shannon Industrial Estate. Obecnie mieszka i pracuje w Dublinie, ale większość czasu spędza na wyspie Achill.
Souter jest honorowym członkiem Royal Hibernian Academy i członkiem stowarzyszenia irlandzkich twórców Aosdána. 24 listopada 2009 Prezydent Irlandii Mary McAleese nadała jej prestiżowy tytuł Saoi.
Twórczość Wczesne prace Souter wykazują silny wpływ europejskiego taszyzmu i amerykańskiego ekspresjonizmu abstrakcyjnego, zwłaszcza linearnego stylu Jacka B. Yeatsa, Paula Klee i Jacksona Pollocka. Jednak mimo ostrych zestawień kolorystycznych i niegeometrycznych przedstawień, opisowość jej tytułów wskazuje na zamierzony związek z otaczającą rzeczywistością.
W pierwszej połowie lat 60. Souter zaczęła odchodzić od ekspresyjności i eksperymentów z abstrakcją na rzecz wyciszonych barwnie olejnych pejzaży w stylu quasi-impresjonistycznym, kompozycji z graficznymi elementami figuratywnymi i ascetycznych martwych natur z przedmiotami codziennego użytku (Achill Inland, ok. 1960; Iron Gates, 1962; Pregnancy, 1963). Tematyka jej prac zmieniła się gwałtownie po śmierci jej drugiego męża w 1971. Swój ból i żałobę wyrażała malując rzeźnie, mięso, martwe ryby (Hanging Meat with Cow's Heart, 1972; Ray, 1976).
Artystka ma tendencję do malowania w seriach, m.in. Shannon series (ewokacja latania), Meat series, Circus series, cykl poświęcony wojnie w Zatoce Perskiej. Jej prace są zwykle niedużych rozmiarów, malowane techniką olejną na papierze.
Obrazy Souter są eksponowane we wszystkich czołowych galeriach sztuki irlandzkiej, m.in. w Irish Museum of Modern Art (Dublin), Hugh Lane Municipal Gallery of Modern Art (Dublin), Ulster Museum (Belfast), (Cork), Irish Arts Council (Dublin).
Nagrody 1973 Landscape Award na Oireachtas Exhibition 1975 Gainey Award (wspólnie z Patrickiem Collinsem) 1977 Grand Prix Interantional de l’Art Contemporain de Monte Carlo 1978 I nagroda na Claremorris Exhibition
Wystawy II Biennale de Paris (1961) – Souter reprezentowała Irlandię Douglas Hyde Gallery, Dublin (1980) – indywidualna, retrospektywna Irish Exhibition of Living Art – zbiorowa Royal Hibernian Academy Annual – zbiorowa Independent Artists – zbiorowa Oireachtas Exhibition – zbiorowa
Uwagi
Przypisy
Bibliografia
Linki zewnętrzne
Kategoria:Irlandzcy malarze Kategoria:Aosdána Kategoria:Urodzeni w 1929 Kategoria:Zmarli w 2023