Stanisław Eugeniusz Adam Wilimowski (ur. 2 listopada 1896 we Lwowie, zm. 4 września 1939 w Lublińcu) – podpułkownik dyplomowany piechoty Wojska Polskiego z tytułem doktora, kawaler Orderu Virtuti Militari.
Życiorys Urodził się 2 listopadaDatę 2 listopada 1896 podał Rocznik Oficerski 1932. Natomiast Rocznik Oficerski 1928 wskazał datę 12 listopada 1896. lub 30 października 1896 we Lwowie. W 1914, jako uczeń ostatniej klasy gimnazjum, zgłosił się na ochotnika do 2 Pułku Piechoty Legionów, jednak ze względu na młody wiek nie został przyjęty. W 1916 został skierowany do austriackiej szkoły oficerskiej, którą ukończył ze stopniem podporucznika. W szeregach armii austro-węgierskiej uczestniczył w I wojnie światowej walcząc m.in. na froncie włoskim. W 1918 został ciężko ranny w bitwie pod Caporetto. Po zakończeniu wojny, jako były oficer c. i k. armii został przyjęty do Wojska Polskiego i zatwierdzony do stopnia porucznika. Został awansowany na stopień kapitana piechoty ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919. W 1919 rozpoczął studia prawnicze na Uniwersytecie Lwowskim, które ukończył z tytułem doktora nauk prawniczych oraz odbył III Kurs Normalny 1922–1924 w Wyższej Szkole Wojennej w Warszawie uzyskując tytuł oficera dyplomowanego. Był wówczas oficerem nadetatowym 50 pułku piechoty w garnizonie Kowel: w 1923 adiutantem sztabowym, a w 1924 oficerem Sztabu Głównego i Biura Ścisłej Rady Wojennej. Został awansowany na stopień majora piechoty ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1928 . W 1928 był oficerem Oddziału III Sztabu Generalnego Wojska Polskiego. W 1932 był w kadrze Wyższej Szkole Wojennej. Na początku 1935 został przeniesiony z 10 pułku piechoty z Łowicza na stanowisko wykładowcy w WSWoj.
Po wybuchu II wojny światowej w okresie kampanii wrześniowej służył w 74 pułku piechoty, w stopniu podpułkownika pełnił funkcję zastępcy dowódcy pułku. Poległ 4 września 1939 w Lublińcu i został pochowany w mogile zbiorowej na miejscowym cmentarzu. W 1945 otrzymał pośmiertnie awans na stopień pułkownika.
Rodzina Był żonaty z Janiną Meyer, z którą miał córkę Ewę (ur. 3 maja 1926 w Warszawie). Po rozwodzie zawarł w 1930 związek małżeński z Bronisławą z Paderewskich (1906–2004), malarkąKarol Czejarek, Bronisława Wilimowska. Wszystko dla niej było malarstwem..., Warszawa 2025, s. 225–226..
Wnuczka Elżbieta Lityńska opracowała i wydała własnym nakładem jego biografię Dzieje życia pułkownika dyplomowanego doktora praw Stanisława Wilimowskiego bohatera 1939 roku (Warszawa 2021)K. Czejarek, dz. cyt., s. 224–225..
Ordery i odznaczenia Krzyż Srebrny Orderu Wojennego Virtuti Militari (pośmiertnie, nr 12026) Krzyż Walecznych trzykrotnie Złoty Krzyż Zasługi (19 marca 1935) „za zasługi w służbie wojskowej”.
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Absolwenci Wyższej Szkoły Wojennej w Warszawie Kategoria:Ludzie urodzeni we Lwowie Kategoria:Ludzie związani z Kowlem Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari (władze RP na uchodźstwie) Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Walecznych (trzykrotnie) Kategoria:Odznaczeni Złotym Krzyżem Zasługi (II Rzeczpospolita) Kategoria:Oficerowie 50 Pułku Piechoty Strzelców Kresowych Kategoria:Oficerowie dyplomowani II Rzeczypospolitej Kategoria:Podpułkownicy piechoty II Rzeczypospolitej Kategoria:Polacy – oficerowie armii austro-węgierskiej Kategoria:Polacy – żołnierze Cesarskiej i Królewskiej Armii w I wojnie światowej Kategoria:Polegli w kampanii wrześniowej (strona polska) Kategoria:Urodzeni w 1896 Kategoria:Wojskowi związani z Warszawą Kategoria:Wykładowcy Wyższej Szkoły Wojennej Kategoria:Zastępcy dowódcy 74 Górnośląskiego Pułku Piechoty Kategoria:Zmarli w 1939