mały|300x300px|Główna siedziba World Wrestling Entertainment, Inc. Historia WWE – historia organizacji wrestlingu World Wrestling Entertainment.
Organizacja została założona w 1952 przez doświadczonego promotora boksu i wrestlingu, Jessa McMahona, oraz wpływowego promotora wrestlingu, Tootsa Mondta pod nazwą Capitol Wrestling Corporation (CWC). W 1953 organizacja dołączyła do ligi National Wrestling Alliance (NWA) i pełniła funkcję północno-wschodniego terytorium wrestlingu. W 1954 Jess McMahon zmarł, a jego syn, Vincent James McMahon, zastąpił go jako nowy współwłaściciel i szybko stał się akcjonariuszem większościowym. W 1961 przynależący do CWC, Buddy Rogers, został głównym mistrzem NWA. Gdy w 1963 liga zadecydowała o zmianie mistrza, CWC odłączyło się, zmieniło nazwę na World Wide Wrestling Federation (WWWF) i mianowało Rogersa pierwszym posiadaczem nowo utworzonego głównego mistrzostwa organizacji, WWWF World Heavyweight Championship. W 1979 organizacja skróciła swoją nazwę do World Wrestling Federation (WWF) w celach marketingowych. W 1982 syn Vincenta Jamesa McMahona, Vincent Kennedy McMahon, odkupił WWF i przeprowadził restrukturyzację, między innymi podpisując umowę z telewizją kablową i nakłaniając popularnych wrestlerów innych organizacji do przyłączenia się.
Od czasu przejęcia WWF przez Vincenta Kennedy McMahona, historię WWF przyjęło się dzielić na epoki, które charakteryzują się unikatowymi charakterami. Od 1982 do 1993 trwała The Golden Age, czyli złoty wiek, w trakcie którego znacząco wzrosła popularność wrestlingu. Był to też okres tak zwanej Hulkamanii (fenomen popularności Hulka Hogana). W 1993 Hulk Hogan odszedł z WWF, co zapoczątkowało epokę New Generation Era. Nasiliła się wówczas rywalizacja z konkurencyjną organizacją WCW, która prześcignęła WWF w wynikach oglądalności. W 1996 Vince McMahon postanowił zmienić charakter swojego produktu na bardziej brutalny i kontrowersyjny, dzięki czemu WWF odzyskało popularność, a w 2001 McMahon odkupił upadające WCW. W 2002 w wyniku pozwu organizacji charytatywnej World Wide Fund for Nature, która zarejestrowała skrótowiec WWF wcześniej, organizacja wrestlingu zmieniła swoją nazwę na World Wrestling Entertainment (WWE). McMahon oświadczył, że oczekuje od zawodników bezwzględnej agresji, co zapoczątkowało epokę Ruthless Agression. Ze względu na przepełnienie organizacji zawodnikami dawnego WCW, zadecydowano też o podziale franczyzy na brandy Smackdown i Raw. W 2008 organizacja znacząco zmieniła swój charakter, aby tworzone w jej ramach programy otrzymały kategorię PG według TV Parental Guidelines. W 2014 Triple H ogłosił nastanie nowej epoki, Reality Era, która miała się wyróżniać zwiększonym realizmem. Od 2016 do 2021 roku trwała New Era. Zauważalnymi zmianami w nowej erze było bardziej atletyczny charakter walk, utworzenie dywizji wagi lekkiej, podniesienie rangi wrestlingu kobiet i nowy podział WWE na brandy. Od 2022–2024 roku trwa Renaissance Era. Początkiem ery jest ogłoszenie Vince’a McMahona w 2022 roku przejścia na emeryturę, po czym przejęcie przez Triple H’a stanowiska szefa działu kreatywnego i późniejszy awans Shawna Michaelsa na wiceprezesa WWE ds. kreatywnego rozwoju talentów, czyli na szefa działu kreatywnego NXT; a także kupienie przez Endeavor WWE i dokonanie jej fuzji z UFC rok później (po powrocie i późniejszym ponownym odejściu McMahona z federacji). Renesansem WWE nazywa się szybko rosnąca się na nowo popularność i rozponawalność federacji, np. poprzez wzrost zasięgów na mediach szpołecznościowych, wyższą oglądalnością niż w poprzednich latach czy większą sprzedażą biletów na gale federacji.
Sposoby podziału historii WWE na epoki mały|Vince McMahon – właściciel WWE, który przejął organizację w 1982 i przeprowadził jej restrukturyzację Historię WWE po 1982 roku, kiedy Vince McMahon kupił organizację, przyjęło się dzielić na tak zwane epoki lub ery, choć nie ma pełnej zgodności odnośnie do nazw i zakresów poszczególnych przedziałów czasowych.
15 lutego 2012 na swojej stronie internetowej WWE zaproponowało następujący podział: The ’80s Boom (1982–1985, pol. Bum lat 80.) The Dawn of WrestleMania (1985–1990, pol. Świt Wrestlemanii) The New Generation (1990–1996, pol. Nowe pokolenie) The Attitude Era (1996–2001, pol. Era Postawy) The Postwar Era (2001–2005, pol. Era Powojenna) The Modern Era (od 2005, pol. Era Współczesna).
Przez wiele lat upowszechnił się inny podział, stosowany fanów i media poświęconych wrestlingowi. Nowy podział ostatecznie został uznany przez WWE: The Golden Age (lata 80. i początek lat 90. XX wieku, pol. Złoty Wiek) New Generation Era (od początku do środka lat 90. XX wieku, pol. Era Nowego Pokolenia) Attitude Era (Od środka lat 90. do początku pierwszej dekady XXI wieku, pol. Era Postawy) Ruthless Aggression Era (2002–2008, pol. Era Bezwzględnej Agresji) PG Era (2008–2013, pol. Era PG) Reality Era (2014–2016, pol. Era Rzeczywistości) The New Era (od 2016 do 2021, pol. Nowa Era) Renaissance Era/Paul Levesque Era (od 2024, pol. Era Renesansu/Era Paula Levesque)
Jedną z umownych dat początku The Golden Age jest pierwsza WrestleMania. Częściej jednak za początek tej ery podawany jest rok 1979, kiedy Vince McMahon kupił firmę World Wide Wrestling Federation (WWWF) od swojego ojca i przemianował ją na World Wrestling Federation (WWF).
Jedną z umownych dat początku New Generation Era jest rok 1991, kiedy główni wrestlerzy WWF zostali wezwani do zeznawania w procesie związanym z rzekomą dystrybucją sterydów przez organizację. Częściej jednak za początek tej epoki uznaje się lipiec 1993, kiedy z WWF odszedł Hulk Hogan. Był on związany z firmą od lat 80. i według wielu analityków znacząco przyczyniał się do mainstreamowej popularności WWF aż do tego momentu.
Jednym z umownych wydarzeń, które miałoby być początkiem Attitude Era było wydarzenie zwane Montreal Screwjob w 1997, jednak według oficjalnej strony internetowej WWE, Attitude Era zaczęła się od przemowy zwanej Austin 3:16, wygłoszonej przez Stone Colda Steve’a Austina po zwycięstwie w turnieju na gali King of the Ring.
Ruthless Aggression Era rozpoczęła się 24 lipca 2002, od przemowy Vince’a McMahona, którą wygłosił przed publicznością i wrestlerami w odcinku WWE Raw. Od tego momentu termin Ruthless Aggression, czyli Bezwzględna agresja, był często powtarzany w programach WWE.
Początek PG Era jest datowany na 22 lipca 2008, kiedy WWE oświadczyło, że programy organizacji od tej pory będą miały kategorię PG. Zgodnie z amerykańskim systemem oceniania programów telewizyjnych, TV Parental Guidelines, PG oznacza, że program nie ma ograniczeń wiekowych, jednak w przypadku najmłodszych zalecany jest nadzór rodziców. Ponieważ programy WWE nadal mają kategorię PG, niektórzy uważają, że ta era nigdy się nie skończyła.
W odcinku WWE Raw z 24 marca 2014, Triple H ogłosił początek nowej ery i nadał jej nazwę Reality Era. Mimo to wielu fanów i wiele mediów nieoficjalnie uznaje za początek tej ery rok 2011. Wtedy CM Punk wygłosił słynną przemowę w odcinku WWE Raw. Skrytykował on praktyki biznesowe WWE, czym zyskał sobie przychylność publiczności i stał się główną gwiazdą organizacji. Inni za moment będący początkiem Reality Era uważają odejście CM Punka z firmy w 2014.
W 2016 WWE zaczęła nazywać okres, w jakim się znajduje mianem New Era, a Payback z 1 maja został ogłoszony pierwszą galą pay-per-view w nowej erze.
W 2022 roku, Vince McMahon oficjalnie ogłosił swoją emeryturę, po czym Triple H przejął stanowisko szefa działu kreatywnego, a Shawn Michaels został awansowany na wiceprezesa WWE ds. kreatywnego rozwoju talentów, czyli szefa działu kreatywnego NXT. W 2023 roku, po powrocie i późniejszym ponownym odejściu McMahona z federacji, Endeavor kupiło WWE i dokonało jej fuzji z UFC. Sam Triple H jako CCO WWE, wrestlerzy WWE, fani jak i komentatorzy zaczęli określać nowy okres jako Renaissance Era bądź Paul Levesque era, gdzie renesans oznacza szybko rosnąca się na nowo popularność i rozpoznawalność federacji, a początek jest określany na 2022–2024 rok.
Capitol Wrestling Corporation (1952–1963) mały|Antonino Rocca – jeden z najlepiej opłacanych wrestlerów Capitol Wrestling Corporation Firma znana dziś jako WWE została założona w 1952 pod nazwą Capitol Wrestling Corporation (CWC). Jej założycielem był doświadczony promotor boksu i wrestlingu, Jess McMahon, oraz wpływowy promotor wrestlingu, Toots Mondt. W 1953 firma dołączyła do ligi National Wrestling Alliance, która kontrolowała podział Stanów Zjednoczonych na terytoria poszczególnych promotorów wrestlingu. Każdy promotor miał wyłączność na organizowanie walk na swoim terytorium i emitowanie ich w lokalnych telewizjach. Jessowi McMahonowi i Tootsowi Mondtowi przypadł rejon północno-wschodni, obejmujący Nowy Jork, Pensylwanię, New Jersey i Connecticut. Siedziba CWC została ustanowiona na siódmym piętrze hotelu Franklin Park Hotel w Waszyngtonie. 7 stycznia 1953 na stadionie Turner’s Arena w Waszyngtonie odbyła się pierwsza gala z serii o nazwie Capitol Wrestling. Firma zatrudniła popularnych wówczas wrestlerów, takich jak Georgious George i Killer Kowalski.
Po śmierci Jessa McMahona 21 listopada 1954, jego syn, Vincent James McMahon, zastąpił go jako nowy współwłaściciel organizacji i szybko stał się akcjonariuszem większościowym. Głównym partnerem Vincenta McMahona w zarządzie CWC był współzałożyciel tej firmy, Toots Mondt. Lokalni promotorzy wrestlingu chętnie współpracowali z Vincentem Jamesem McMahonem, który oddawał im 40% dochodów firmy po opodatkowaniu. Wrestlerzy tej organizacji zarabiali średnio 15 tysięcy dolarów, a główne gwiazdy gal ponad 100 tysięcy. Jednym z najlepiej opłacanych zawodników był Antonino Rocca, który w 1957 zarabiał około 150 tysięcy dolarów.
W grudniu 1955 Vincent James McMahon i Toots Mondt przemianowali Turner’s Arena na Capitol Arena i zawarli umowę z siecią telewizyjną DuMont Television Network, której zarząd zgodził się wyemitować jedną galę CWC na kanale WTTG 5 stycznia 1956. Dwa tygodnie później stacja, zachęcona dobrymi wynikami oglądalności, zaczęła emitować gale CWC regularnie. Dwugodzinny cotygodniowy program telewizyjny Capitol Wrestling był nadawany na żywo w 11 stanach. Dodatkowe programy telewizyjne CWC były nadawane między innymi z Bridgeport w Connecticut i z Sunnyside Gardens w Queens, w Nowym Jorku, a gdy Mondt miał tymczasowo zawieszoną licencję promotora w 1965, Vincent James McMahon zaprezentował swoją pierwszą galę na hali Madison Square Garden w nowojorskiej dzielnicy Manhattan.
W tym czasie CWC budziło kontrowersje w mediach, które spekulowały negatywny wpływ programów organizacji na amerykańską kulturę. W 1956 gazeta The Washington Post and Times Herald krytykowała haniebne jej zdaniem występy takich postaci jak Karl Von Hess, który odgrywał rolę (gimmick) nazisty o osobowości dyssocjalnej. Natomiast stanowa komisja boksu otrzymała wiele listów od zaniepokojonych widzów, którzy wzywali ją do przejęcia kontroli nad wrestlingiem.
Zawodnicy CWC rywalizowali o mistrzostwa operowane przez ligę NWA i lokalne wersje tych mistrzostw. W lipcu 1958 organizacja utworzyła swój pierwszy ekskluzywny tytuł. Było to mistrzostwo drużynowe United States Tag Team Championship i było terytorialną wersją tytułu ligowego NWA United States Tag Team Championship. W finale turnieju, zostali wyłonieni inauguracyjni posiadacze tego tytułu – Mark Lewin i Don Curtis.
23 października 1959 w mieście White Plains w stanie Nowy Jork debiutował Bruno Sammartino. W ciągu dekady stał się on jednym z najpopularniejszych wrestlerów.
20 kwietnia 1960 CWC wprowadziło swój odpowiednik tytułu NWA United States Heavyweight, który pojawiał się na galach sporadycznie. Pierwszym posiadaczem tytułu był Buddy Rogers. 30 czerwca 1961 Rogers pokonał Pata O’Connora w walce o NWA World Heavyweight Championship, najwyższe mistrzostwo ligowe National Wrestling Alliance.
World Wide Wrestling Federation (1963–1982)