Łeba Stara – dawne miasto położone w obrębie współczesnego miasta Łeba, uzyskała lokację miejską w 1357 roku, zdegradowana w 1558 roku.
Rozwój miasta utrudniały wędrujące wydmy, które po każdym sztormie zasypywały jego nowe części. Okres od XIV do XVI wieku to stała walka z piaskiem, rzeką i morzem. W latach 1550–1570 podjęto decyzję o przeniesieniu miasta 2 km na południowy wschód, na wschodni brzeg rzekiCzesław Piskorski "Pomorze Zachodnie, mały przewodnik" Wyd. Sport i Turystyka Warszawa 1980 s. 177 . Ostateczny kres miastu, podówczas liczącemu około 10000 mieszkańców, położył w 1570 potężny sztormJerzy Brinken, Okolice Szczecina w: Szczecin miasto-port-okolice, Polskie Towarzystwo Geograficzne w Szczecinie, Święto Morza 1947, s.39.
W czasach powojennych nadal widoczne były spod wydm pozostałości wieży kościoła w Starej Łebie.
Przypisy
Bibliografia Robert Krzysztofik, Lokacje miejskie na obszarze Polski. Dokumentacja geograficzno-historyczna, Katowice 2007, s. 48-49.
Kategoria:Historia Łeby Kategoria:Dawne miasta w województwie pomorskim Kategoria:Miasta w Polsce lokowane w XIV wieku Kategoria:Geografia Łeby