Kazimierz Cypryniak (ur. 16 grudnia 1934 w Wólce OkopskiejTadeusz Mołdawa Ludzie władzy 1944–1991, wyd. PWN, Warszawa 1991, s. 341, zm. 12 lipca 2026) – polski działacz partyjny, członek Biura Politycznego PZPR.
Życiorys W latach 1951–1953 był pracownikiem gminnej spółdzielni w Dorohusku, w 1954 został członkiem PZPR. W 1960 ukończył studia w Wyższej Szkole Rolniczej w Szczecinie, następnie rozpoczął pracę w aparacie partyjnym.
W latach 1960–1961 pracował jako instruktor, w latach 1961–1963 jako sekretarz w Komitecie Powiatowym PZPR w Stargardzie Szczecińskim, w latach 1963–1969 był I sekretarzem Komitetu Powiatowego PZPR w Goleniowie, w latach 1969–1971 I sekretarzem Komitetu Powiatowego PZPR w Stargardzie Szczecińskim. Od kwietnia 1971 do listopada 1980 był sekretarzem Komitetu Wojewódzkiego PZPR w Szczecinie. W lutym 1980 został zastępcą członka, od października 1980 do lipca 1981 był członkiem KC PZPR. Od listopada 1980 do maja 1981 był I sekretarzem KW PZPR w Szczecinie. W kwietniu 1981 został sekretarzem KC PZPR. Od lipca 1981 do maja 1985 był kierownikiem Wydziału Organizacyjnego KC PZPR, w maju 1985 został ponownie zastępcą członka KC PZPR i równocześnie kierownikiem Wydziału Polityczno-Organizacyjnego KC PZPR. Od 1985 był członkiem Zespołu KC PZPR ds. systemu kontroli w państwieOd A do Z. Dodatek do "Związkowca", nr 5, 10 lutego 1985, s.4.. W grudniu 1985 został członkiem Zespołu do rozpatrzenia i przygotowania propozycji dotyczących uzupełnień i zmian w "Statucie PZPR" przed X Zjazdem PZPR, który odbył się w lipcu 1986Skład Komisji Zjazdowej Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej /w/ "Trybuna Robotnicza", nr 300, 27 grudnia 1985, s. 2. W lipcu 1986 został członkiem Komitetu Centralnego PZPR i równocześnie sekretarzem KC PZPR, podlegały mu wówczas Wydział Polityczno-Organizacyjny i Wydział Gospodarki WewnątrzpartyjnejWłodzimierz Janowski, Aleksander Kochański Informator o strukturze i obsadzie personalnej centralnego aparatu PZPR 1948–1990, wyd. ISP PAN, Warszawa 2000, według indeksu. W latach 1986-1989 był członkiem Komisji ds. Wewnątrzpartyjnych oraz Działalności Partii w Organach Przedstawicielskich i Administracji Państwowej Komitetu CentralnegoKomisja ds. Wewnątrzpartyjnych oraz Działalności Partii w Organach Przedstawicielskich i Administracji Państwowej /w/ "Trybuna Ludu", nr 4, 6 stycznia 1987, s. 4.. We wrześniu 1986 został zastępcą przewodniczącego Komisji Partyjno-Rządowej ds. Przeglądu i Unowocześniania Struktur Organizacyjnych Gospodarki i Państwa (pracującej pod przewodnictwem sekretarza KC PZPR Mariana Woźniaka)Sprawna organizacja warunkiem postępu, "Rzeczpospolita", nr 224, 25 września 1986, s. 4..
W marcu 1988 stanął na czele powołanego przez KC PZPR zespołu do opracowania propozycji reformy modelu socjalistycznego państwa polskiego, miał tam kontrolować prace grupy należących w większości do partii naukowców reprezentujących różne dyscypliny nauk społecznychAntoni Dudek Reglamentowana rewolucja, wyd. Znak, Kraków 2014, s. 129–130Paulina Codogni Wyborczy czerwcowe 1989 roku, wyd. IPN, Warszawa 2012, s. 26. W grudniu 1988 został członkiem Biura Politycznego KC PZPR i równocześnie przewodniczącym Centralnej Komisji Kontrolno-Rewizyjnej PZPR. Nie należał do zwolenników podjęcia rozmów przy Okrągłym StoleAntoni Dudek Reglamentowana rewolucja, wyd. Znak, Kraków 2014, s. 193, jednak następnie uczestniczył w nich, w zespole ds. reform politycznychOkrągły Stół. Kto jest kim, wyd. Myśl, Warszawa 1989, s. 318. Był kandydatem na koordynatora kampanii wyborczej PZPR przed wyborami parlamentarnymi w czerwcu 1989, ale odmówił przyjęcia tej funkcjiPaulina Codogni Wyborczy czerwcowe 1989 roku, wyd. IPN, Warszawa 2012, s. 180. W II turze tych wyborów wystartował jako kandydat w okręgu wyborczym nr 46 na miejsce dodatkowe, po odrzuceniu w I turze kandydatów z tzw. listy krajowejPaulina Codogni Wyborczy czerwcowe 1989 roku, wyd. IPN, Warszawa 2012, s. 287, jednak przegrał z Marianem Orzechowskim. W sierpniu 1989 powierzono mu w ramach Sekretariatu KC PZPR nadzór nad organami kontroli państwowej i społecznejAntoni Dudek Reglamentowana rewolucja, wyd. Znak, Kraków 2014, s. 332. W październiku 1989 wszedł w skład Centralnej Komisji Zjazdowej PZPR, która przygotowywała dokumenty programowe i organizacyjne na ostatni, XI Zjazd PZPRUchwała w sprawie powołania Centralnej Komisji Zjazdowej, "Trybuna Ludu", nr 242, 17 października 1989, s. 3..Funkcje członka Biura Politycznego KC PZPR i przewodniczącego Centralnej Komisji Kontrolno-Rewizyjnej PZPR pełnił do rozwiązania partii w styczniu 1990.
W PRL był odznaczony m.in. Krzyżem Kawalerskim i Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski oraz Orderem Sztandaru Pracy I klasyKto jest kim w Polsce. Informator biograficzny. Edycja 2, wyd. Interpress, Warszawa 1989, s. 1581. W 1986 otrzymał Order Sztandaru Pracy I klasy NRDUroczystość w Ambasadzie NRD, "Trybuna Ludu", nr 217, 17 września 1986, s. 2..
Przypisy
Kategoria:Członkowie Biura Politycznego KC PZPR Kategoria:Członkowie Centralnej Komisji Kontrolno-Rewizyjnej PZPR Kategoria:Członkowie Komitetu Centralnego PZPR Kategoria:Pierwsi sekretarze Komitetu Wojewódzkiego PZPR w Szczecinie Kategoria:Sekretarze Komitetu Centralnego PZPR Kategoria:Uczestnicy Okrągłego Stołu (strona partyjno-rządowa) Kategoria:Odznaczeni Orderem Sztandaru Pracy I klasy Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski (Polska Ludowa) Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski (Polska Ludowa) Kategoria:Urodzeni w 1934 Kategoria:Zmarli w 2026