Jak już wspomniano rumuński nie jest trudnym językiem, jest w nim ponadto wiele miłych podobieństw do języka polskiego.

Zdania Jeśli chodzi o tworzenie zdań kolejność orzeczenia i podmiotu nie jest tak sztywna, jak np. w języku angielskim i niemieckim, ponieważ są to języki analityczne (inaczej pozycyjne, bo wartość danego słowa zależy właśnie od konkretnej pozycji w zdaniu), natomiast polski i rumuński - fleksyjne, co znaczy, że ich znaczenie zmienia się wraz z przyjmowaną końcówką. Zaimki osobowe nie są więc konieczne (z wyjątkiem eu lub ele, ponieważ zdarza się, że odpowiada im ten sam czasownik), a układ słów dość intuicyjny, podobny jak w naszym języku:

Cred că ne-am rătăcit. [krad cæ nam rætæczit] - Myślę, że się zgubiliśmy. Nu te înțeleg. [nu te ynceleg] - Nie rozumiem cię.

Zaprzeczenie Następną rzeczą, która łączy język polski i rumuński jest zjawisko zwane podwójnym zaprzeczeniem. Polega to na tym, że biorąc słowa takie jak żaden (rum. niciunul), nic (rum. nimic), nigdy (rum. niciodată) itp. łączymy je zawsze z nie:

Nimeni nu te caută. [nimenj nu te kałtæ] - Nikt cię nie szuka. (Nikt nie pyta o ciebie.) Să nu-i spui nimic! [Sæ nuj spuj nimik] - Nic jej nie mów! Nu mă interesează deloc [nu mæ interesazæ delok''] - Nie interesuje mnie to wcale.

Odmiana przez przypadki Osoba Nominativ Acuzativ Dativ Genitiv (m.sg.) Genitiv (f.sg.) Genitiv (m.pl.) Genitiv (f.pl.) doare îşi eu eu mine îmi meu mea mei mele mă doare — tu tu tine îţi tău ta tăi tale te doare — el el îl lui lui — — — îl doare îşi dă ea ea o ei ei — — — o doare îşi dă noi noi noi nouă nostru noastră noştri noastre ne doare — voi voi voi vouă vostru voastră voştri voastre vă doare — ei ei îi lor lor — — — îi doare îşi dau ele ele le lor lor — — — le doare îşi dau

Element Rumuński Polski cine? cine? kto? unde? unde? gdzie? (tu: kogo?) cui? cui? komu? ale cui? ale cui? czyje?