call działanie: wykonuje wywołanie procedury (funkcji). Polecenie to powoduje umieszczenie na stosie adresu następnego rozkazu (tego, który następuje zaraz po tej instrukcji) i przekazuje sterowanie programem do określonego przez operand miejsca. Jeśli dana procedura nie występuje w tym samym segmencie, co jej wywołanie to na stosie umieszczony jest segment i adres rozkazu po call. W przeciwnym wypadku umieszczony jest sam adres. Nazywane jest to kolejno wywołanie odległe i bliskie. System operacyjny Windows i Linux pracują w płaskim modelu pamięci zatem, tam domyślnie funkcjonuje typ bliskiego wywołania procedur. A: etykieta lub adres procedury zawarty w rejestrze lub komórce pamięci przykład: call moja_procedura
jmp działanie: polecenie wykonuje bezwarunkowy skok do etykiety. Etykieta może być typu short (-128 lub 127 bajtów od aktualnego położenia), near (aktualny segment) lub far (inny segment). Instrukcja ta przyjmuje tylko jeden operand. A: etykieta do której ma być wykonany skok. przykład: jmp etykieta
Warunek działanie: to polecenie wykonuje skok warunkowy. Następuje skok do etykiety tylko wtedy jeśli dany warunek jest spełniony. Poniżej znajduje się pełna lista mnemoników wraz z krótkim opisem warunku. przykład: jWarunek moja_etykieta
Polecenia skoku dla ogólnych operacji porównania MnemonikOpis warunkuZnacznik lub rejestrJZ JEskok, jeśli zero skok, jeśli równeZF=1JNZ JNEskok, jeśli nie zero skok, jeśli nie równeZF=0JA JNBEskok, jeśli większe (bez znaku) skok, jeśli nie mniejsze lub równe (bez znaku)CF=0 i ZF=0JNA JBEskok, jeśli nie większe (bez znaku) skok, jeśli mniejsze lub równe (bez znaku)CF=1 lub ZF=1JB JNAE JCskok, jeśli mniejsze (bez znaku) skok, jeśli nie większe lub równe (bez znaku) skok, jeśli jest przeniesienieCF=1JNB JAE JNCskok, jeśli nie mniejsze (bez znaku) skok, jeśli większe lub równe (bez znaku) skok, jeśli nie ma przeniesieniaCF=0JG JNLEskok, jeśli większe (ze znakiem) skok, jeśli nie mniejsze lub równe (ze znakiem)ZF=0 i SF=OFJNG JLEskok, jeśli nie większe (ze znakiem) skok, jeśli mniejsze lub równe (ze znakiem)ZF=1 lub SF<>OFJL JNGEskok, jeśli mniejsze (ze znakiem) skok, jeśli nie większe lub równe (ze znakiem)SF<>OFJNL JGEskok, jeśli nie mniejsze (ze znakiem) skok, jeśli większe lub równe (ze znakiem)SF=OFJCXZskok, jeśli rejestr CX=0CX=0JECXZskok, jeśli rejestr ECX=0ECX=0JP JPEskok, jeśli parzystośćPF=1JNP JPOskok, jeśli nieparzystośćPF=0JOskok, jeśli przepełnienieOF=1JNOskok, jeśli nie ma przepełnieniaOF=0JSskok, jeśli znak (ujemny)SF=1JNSskok, jeśli nie ma znaku (dodatni)SF=0
ret, retn, retf działanie: instrukcja ta wykonuje powrót z procedury. Polega to na zdjęciu ze stosu adresu powrotu umieszczonego przez polecenie call. RETN służy do tzw. bliskiego powrotu (zdejmuje jedynie wartość rejestru IP) zaś RETF do odległego powrotu (najpierw zdejmowana jest wartość rejestru IP, potem CS). Rozkaz RET może być typu zarówno bliskiego jak i odległego w zależności od tego jak została zdefiniowana procedura z której się powraca. Wszystkie trzy rozkazy opcjonalnie przyjmują jeden 8-bitowy operand, który nakazuje procesorowi dodanie odpowiedniej ilości bajtów do rejestru SP przy przywróceniu adresu powrotnego. A: 8-bitowy operand bezpośredni (liczba) przykład: ret 4