W XHTMLu postanowiono oddzielić strukturę dokumentu od jego wyglądu. Wraz z tym, powinnyśmy przestać używać znaczników nadających tekstowi jakiś wygląd, a zacząć używać znaczniki semantyczne lub strukturalne. Oznacza to między innymi, że człowiek i maszyna, powinni wiedzieć, jakie znaczenie dla odbiorcy ma dany fragment tekstu. Tyle teorii.

W praktyce jednak, możemy używać nadal większości znaczników do formatowania tekstu. Korzystając jednak z potężnych arkuszy stylów(będą one omówione w dalszej części książki), pewnie szybko oduczysz się stosowania tej praktyki.

Dla wymienienia, podam znaczniki, których użycie jest złą praktyką: - pogrubienie tekstu - kursywa - wyśrodkowanie - podkreślenie

A to są niektóre znaczniki, które możesz używać bez obaw: - ważny fragment tekstu - cytat, np. tytuł książki - większy cytat, np. fragment książki ,,, ... - nagłówki odpowiedniego poziomu

Dla określenia wyglądu poszczególnych elementów strony, stosujemy atrybuty id i class w połączeniu ze stylami css.

Przykładowy dokument css: strong {color:red; background-color: yellow;} h1, h2, h3, h4, h5, h6 {font-weight:bold; font-size:22px;} h1 {font-size: 40px;} /* Nagłówki pierwszego poziomu powinny różnić się od pozostałych */

Taki plik o rozszerzeniu .css(lub krócej .cs) nadaje odpowiednim elementom naszego dokumentu odpowiedni wygląd. Dzięki temu, tworząc jakiś tekst, możemy skupić się nad jego treścią. Jest to na pewno bardziej przejrzyste i eleganckie niż wkładanie wszystkiego do pojedyńczego pliku. Człowiek jest omylny, dlatego zaleca się stosowanie praktyki oddzielenia treści od wyglądu. Dzięki temu, zmieniając treść serwisu, nie zepsujesz jego wyglądu i na odwrót, a w przypadku zobaczenia jakiegoś błędu, szybciej go naprawisz. Dzięki stosowaniu stylów, zamiast znaczników do formatowania tekstów, szybciej będziesz mógł zmienić wygląd serwisu. Istnieją rozwiązania, umożliwiające na zmianę wyglądu serwisu w locie, na życzenie użytkownika.