Rozwiązywanie równań różniczkowych implementując schematy różnicowe Rozwiązać numerycznie zagadnienie Cauchy'ego:

na przedziale . Zaimplementować schemat Eulera i schemat Mid-Point.

Konstrukcja schematu Eulera Załóżmy, że . Wówczas ze wzoru Taylora:

Oznaczamy i pomijamy wyrazy drugiego rzędu:

Schemat ten jest: otwarty (kolejny wyraz wylicza się jako nieuwikłana funkcja poprzednich) jednokrokowy (do obliczenia używa tylko ) samostartujący (podajemy i dostajemy wszystkie następne wyrazy) rzędu (użyliśmy wzoru Taylora z dokładnością do wyrazów rzędu 1)

Konstrukcja schematu Mid-point Załóżmy, że . Wówczas podobnie:

Odejmujemy stronami i dostajemy:

Pomijamy wyrazy rzędu 3 i dyskretyzujemy:

Schemat ten jest: otwarty dwukrokowy (do obliczenia używa i ) nie samostartujący (potrzebuje i żeby wystartować) rzędu (użyliśmy wzoru Taylora z dokładnością do wyrazów rzędu 2)

Rozwiązywanie równania za pomocą schematu Rozwiązanie zagadnienia Cauchy'ego na przedziale za pomocą pewnego schematu: Wyznaczamy krok , który powinien być "wystarczająco" mały. Obliczamy ciąg , gdzie . Zadajemy . Jeśli schemat nie jest samostartujący możemy zadać brakujące wyrazy początkowe wyznaczone na przykład za pomocą schematu Eulera, tj. . Kolejne wyrazy obliczamy według reguły podanej w schemacie. Rozwiązaniem jest funkcja, przybliżona w punktach:

Implementacja schematu Eulera function y=euler(fun,a,b,x0,N) h=(b-a)/(N-1); y=zeros(N,1); y(1)=x0; for (k=2:N) y(k)=y(k-1)+h*feval(fun,y(k-1)); endfor; endfunction;

Implementacja schematu Mid-point function y=midpoint(fun,a,b,x0,N) h=(b-a)/(N-1); y=zeros(N,1); y(1)=x0; y(2)=x0+h*feval(fun,x0); for (k=3:N) y(k)=y(k-2)+2*h*feval(fun,y(k-1)); endfor; endfunction;

Testowanie schematów

Przetestujmy schematy Euler i Mid-point dla równania:

Rozwiązaniem tego równania jest .

Zdefiniujmy funkcję: function y=fun(x) y=-x; endfunction; Zadajmy schematy: a=0 b=5 x0=1 N=100 Obliczmy schematy: z=midpoint ("fun",a,b,x0,N); y=euler ("fun",a,b,x0,N); Obliczmy rozwiązanie teoretyczne: t=linspace (a,b,N); w=1./exp(t); Rysujmy rozwiązanie teoretyczne i dwa rozwiązania obliczone za pomocą schematów: plot(t,z,"-r;midpoint;",t,y,"-b;euler;",t,w,"-g;rozwiazanie;"); Widać, że schemat midpoint lepiej przybliża rozwiązanie na początku (jest wyższego rzędu), ale potem "rozjeżdza" się, w przeciwieństwie do schematu Eulera, który okazuje się być stabilniejszy.

Rozwiązywanie równań różniczkowych z użyciem gotowych schematów różnicowych Rozwiązać za pomocą funkcji lsode sztywny układ równań używając schematu Adamsa i "stiff":

na odcinku . Sprawdzić czy ten układ sztywny?

Sztywność układu sprawdzamy obliczając wartości własne macierzy:

Dostajemy: A=[998 1998; -999 -1999]; m=eig(A) m = -1 -1000 a zatem współczynnik sztywności wynosi wynosi , czyli możemy określić układ jako sztywny.

Rozwiążmy go więc napierw metodą "stiff". Zdefiniujmy odpowiednią funkcję: function y=fun_sztywna(x) y(1)= 998*x(1)+1998*x(2); y(2)=-999*x(1)-1999*x(2); endfunction; Rozwiązujemy i mierzymy czas: lsode_options("integration method", "stiff"); tic; z=lsode("fun_sztywna", x0, t); toc ans = 0.32850 Spróbujmy także schematem Adamsa: lsode_options("integration method", "adams"); tic; z=lsode("fun_sztywna", x0, t); toc ans = 26.846

Jak widać mimo, że schemat "stiff" jest schematem zamkniętym (w każdym kroku rozwiązuje równanie), to działa on znacznie szybciej niż otwarty schemat Adamsa, gdyż rekompensuje sobie długością kroku.