Warunki na funkcje własne równania własnego w mechanice kwantowej Rozwiązaniami równania własnego są funkcje całkowalne z kwadratem, czyli spełniające warunek konieczny:

W przypadku, gdy rozwiązaniem równania jest policzalna baza inaczej dyskretna, to ortogonalizacja funkcji własnych tegoż równania, jest to normowanie do jedynki dla tego samego parametru własnego, a dla różnych funkcji własnych są do siebie prostopadłe, czyli przeprowadzamy normowanie do delty Kroneckera:

W przypadku, gdy rozwiązaniem równania jest baza równoliczna ze zbiorem liczb rzeczywistym inaczej ciągła, to normowania funkcji własnych tegoż równania względem rozważanego parametru, jest to normowanie do delty Diraca:

"n" jest to wymiar przestrzeni, do której należy wektor, którego wartość własna jest p lub p, wymiar tej przestrzeni może być jeden, mamy wtedy do czynienia ze skalarami. Delta Diraca jest omówiona w książce do metod matematycznych z fizyki, a w nim module "Dystrybucje jako funkcje uogólnione". Natomiast w tymże rozdziale jest powiedziane, że funkcję Diraca δ(p-p) całkujemy po parametrze p lub p, gdy parametry własne są skalarami, gdy wektorami, to całkowanie jest po infinitezymalnym elemencie przestrzeni n-wymiarowej, co którymi są parametry własne iluś tam wymiarowego wektora parametru własnego, jak się przekonamy, że ona jest unormowana do jedynki. Warunek musi być spełniony, by był spełniony warunek normowania funkcji własnych rozwiązania równania wyniku procesu ortogonalizacji lub .

Zagadnienie własne operatora położenia Operatorem położenia dla współrzędnej iksowej, podobnie jest dla współrzędnej igrekowej i zetowej, jest to operator mnożenia przez liczbę rzeczywistą zdefiniowanej wedle schematu:

Zagadnienie własne operatora położenia iksowego położenia definiujemy podobnie jak w schemacie , to równanie dla uproszczenia zależy tylko od zmiennej iksowej i od wartości własnej i przedstawia się on:

gdzie wartość własna ξ jest wartością własną operatora x⋅. Z równania własnego mamy równanie wynikowe wedle sposobu:

Z równania wynikają dwa różne przypadki, tzn. pierwszy

oraz drugi inny od poprzedniego przypadek

Te dwa przypadki dla funkcji własnej należy połączyć w jeden przypadek, w tym celu dla warunku, która zawsze jest równa zero dla punktu różnego od ξ, dla równego ξ funkcja ψ(x) przyjmuje wartość nieskończoną, a więc przyjmijmy osobliwą funkcję, która w jednym punkcie jest nie równa zero, czyli , a w pozostałych punktach jest równa zero, czyli . Nazwijmy ją funkcją Diraca. Jako osobliwą funkcję, które spełniają te dwa powyższe warunki dla różnego x, należy przyjąć funkcję Diraca, tzn.:

Jak zobaczymy tę funkcję da się unormować do jedynki. Funkcję Diraca ma właściwości przestawione w punkcie .

Zagadnienie własne operatorów pędu Wyznaczmy równanie własne i z niego wynikające funkcje i wartości własne dla operatora pędu wedle schematu w mechanice kwantowej. Równanie własne współrzędnej operatora pędu zapisujemy wedle schematu:

A równanie własne po rozpisaniu według definicji współrzędnej i-tego operatora pędu przyjmuje postać:

Dzielimy obustronnie równanie przez liczbę urojoną oraz wykorzystując fakt, że mamy na jednostkach urojonych własność , otrzymujemy:

Rozwiązaniem równanie różniczkowego , która jest funkcją wprost proporcjonalną do funkcji eksponecjalnej o stałej eksponecjalnej o pewnej niezerowej stałej A:

Weźmy podstawienie, które zdefiniujemy jako liczba falowa przedstawiona za pomocą wartości własnej równania własnego , którego spotkaliśmy go w teorii dotyczącej teorii fal de Broglie'a .

Zatem funkcja własna , na podstawie przedstawienia liczby falowej "k" poprzez pęd naszej cząstki , przyjmuje kształt:

Przeprowadzimy proces ortonormalizacji funkcji własnej , całka po nieskończonej przestrzeni rzeczywistej, do delty Diraca:

Z warunku normalizacji wyznaczmy stałą A, wedle końcowego wyniku w występującą we funkcji własnej równania własnego operatora pędu napisanego w punkcie , w której można wyznaczyć właśnie tą stałą:

A zatem funkcją własną, wykorzystując obliczoną stałą według , jest funkcją unormowana do delty Diraca przedstawiona wedle schematu:

Mówiąc ogólnie, funkcja własna względem położenia w przestrzeni trójwymiarowej, jest równa iloczynowi funkcji własnych dla każdej współrzędnych operatora pędu, jest przedstawia w sposób:

Rozważmy teraz ograniczony przypadek do poprzedniego, który był nieskończony po całej przestrzeni rzeczywistej, jak rozważaliśmy dotychczas. Gdy na osi iksowej cząstka porusza się od -L do L, a nie w nieskończonej przestrzeni, zatem powinien zachodzić warunek, że funkcja powinna mieć takie same wartości na jego końcach tego przedziału ze względu na hermitowskość operatora współrzędnej pędu:

Korzystając z własności funkcji własnej ψ(x) równania własnego , na których końcach rozważanego przedziału spełnia on warunek:

Na podstawie własności eksponensu według , a co z kolei wynika z własności funkcji trygonometrycznych sinus i kosinus, zatem możemy udowodnić, że zachodzi własność zależności od dowolnej liczby całkowitej n i długości połowy przedziału L:

Na podstawie równania liczba falowa k powinna mieć wartości dyskretne w zależności od połowy długości naszego przedziału, po którym może się poruszać nasza rozważana cząstka:

Wartość pędu , z której wyliczymy wartość własna pędu, a także do niej podstawimy wzór na skwantowaną liczbę falową , mamy:

Sprawdźmy, czy funkcja własna dla różnych liczb falowych jest ortogonalna, czy jest sama do siebie unormowana, że można udowodnić ponad wszelką wątpliwość:

Gdy zachodzi n=n, co pociąga za sobą warunek równości dwóch liczb falowych k=k, czyli mamy warunek normowania funkcji:

Gdy mamy n≠n, co pociąga za sobą różność dwóch liczb falowych k≠k zdefiniowanych wedle , czyli mamy warunek ortogonalizacji dwóch funkcji falowych dla dwóch różnych liczb falowych:

Na podstawie (warunek normalizacyjny) i (warunek ortogonalizacyjny), mówiąc ogólnie mamy warunek wyraźmy łączący te dwa wariantny przy pomocy normowania do delty Kroneckera pisząc je:

Według możemy wyznaczyć stałą normalizacyjną jako:

Funkcja własna na podstawie stałej normalizacyjnej, która jest zależna od długości rozważanego przedziału 2L wyznaczonej za pomocą końcowego wynikowego równania , jest równa:

Funkcja własna równania własnego operatora pędu napisanej dla argumentu wektora , który jest położeniem w przestrzeni trójwymiarowej, jest napisana jako iloczyn funkcji falowych dla każdej współrzędnej z osobna, które są funkcjami własnymi tychże współrzędnych, w sposób

A określone współrzędne liczby falowej według wzoru są równe:

Czyli współrzędne liczby falowej są wielkościami dyskretnymi, ogólnie dla przestrzeni trójwymiarowej wektor liczby falowej też jest wielkością dyskretną, więc ten wektor jest wprost proporcjonalny do wektora będących trójką liczb naturalnych:

Dochodzimy do wniosku, że liczba falowa, a więc pęd cząstki w tym przypadku jest wielkością ciągłą dla nieskończonej przestrzeni trójwymiarowej, a także jest wielkością dyskretną (skwantowaną) dla przestrzeni ograniczonej we wszystkich wymiarach.

Zagadnienie własne operatora momentu pędu współrzędnej zetowej Równanie własne operatora momentu pędu współrzędnej zetowej wygląda:

Wykorzystując definicję zetowej momentu pędu według we współrzędnej kulistej, dostajemy równanie różniczkowe:

Wprowadźmy nową liczbę kwantową, która jest liczona z dokładnością do stałej kreślonej Plancka oznaczonej przy pomocy współrzędnej zetowej momentu pędu.

A zatem nasze równanie własne mając tożsamość , która przestawia się jako wzór na wartość własną operatora zetowego momentu pędu.

Rozwiązanie równania w postaci funkcji własnych równania przy definicji nowej liczby kwantowej m zapisujemy:

Aby równanie było samo ze sobą zgodna powinien on spełniać warunek:

Dochodzimy więc do wniosku, że równanie własne według warunku na wartości kąta, które powstają, jeśli do tego kąta dodamy wielokrotność liczby 2π, to nie powinno się wcale zmieniać wartości funkcji falowej , czyli powinien zachodzić schemat :

Równanie możemy zapisać równoważnie:

Z równania dyskretnego wynika, że liczby dyskretne m mają wartości m=0,±1,±2,.... Dochodzimy więc do wniosku, że zetowe wartości własne momentu pędu są skwantowane, czyli zetowy moment pędu możemy wyprowadzić z tożsamości :

Wyznaczmy stałą A z przy pomocy całki, którą całkujemy względem kąta azymutalnego w przedziale od zera do 2π, ale najpierw dokonajmy obliczeń ogólnych:

Gdy m=m, to równanie jest w postaci:

A teraz, gdy m≠m, to równanie przyjmuje postać:

A zatem uwzględniając ogólnie i jako rozwiązanie równania , otrzymujemy ogólne równanie ortonormalizacji dwóch funkcji własnych dla różnych lub tych samych wartości liczby m:

Z warunku ortonormalizacji według wzoru wartość powyższej całki powinna być z ortonomalizowana do delty Kroneckera:

Funkcja własna ψ(θ) operatora zetowego momentu pędu , która należy do bazy ortonormalnej, ma postać:

Funkcja własna jest rozwiązaniem równania , którego wartości własne momentu pędu są dyskretne i są wyrażone według wzoru .

Zagadnienie własne operatora kwadratu momentu pędu Równania własne operatora momentu pędu zetowego i operatora całkowitego momentu pędu wyglądają:

Zagadnienie własne operatora momentu pędu jest zagadnieniem dość trudnym, łatwiejszym wariantem jest zagadnienie kwadratu momentu pędu, które można otrzymać z , gdy mnożymy to równanie własne obustronnie przez operator momentu pędu , otrzymujemy:

Z dochodzimy do wniosku, że jeśli przyjmiemy , której kwadrat jest to wartość własna kwadratu operatora momentu pędu, i to ostatnie równanie można zapisać w sposób:

Określmy lemat, taki że wartości własne operatora kwadratu momentu pędu i kwadratu współrzędnej zetowej można je zapisać w sposób połączony, które jak się przekonamy jest lematem prawdziwym, jak by się można przekonać tak jak dla mechaniki klasycznej:

A oto dowód tego lematu: Suma dwóch całek jawnie nieujemnych daje nam wielkość po policzeniu wartość nieujemną, a zatem przekształcajmy taki obiekt wynikająca z tych dwóch całek:

Na podstawie udowodniliśmy, że jest lematem prawdziwym, co kończy dowód.

Utwórzmy funkcję i udowodnijmy, że ona jest funkcją własną operatora kwadratu całkowitego momentu pędu oraz operatora zetowego momentu pędu , a zatem dla tego pierwszego operatora wartością własną jest parametr λ.

A dla drugiego operatora wartością własną jest wyrażenie oparte o wartość własną operatora momentu pędu λ, jest ona wyrażona przez wyrażenie .

Jeśli funkcją własną jest , na podstawie wartości własnej operatora momentu pędu zetowego , to mamy zależność:

Jeśli u jest maksymalną liczbą całkowitą dla której u-ta potęga operatora , która podczas działania na funkcję falową, która jest rozwiązaniem równania własnego kwadratu operatora całkowitego momentu pędu, jest nie równa zero:

To już dla u+1 ma być warunek spełniony tożsamościowo, który jest równy zawsze zero, czyli u+1-ta potęga podczas działania na funkcję falową własną rozwiązania równania własnego kwadratu całkowitego operatora momentu pędu zeruje tą naszą funkcję:

Czyli z lematów i wynika, że mamy minimalną wartość zetową wartości własnej operatora momentu pędu, tak aby zachodził lemat , czyli dojdziemy do wniosku, że mamy też maksymalne u przy wartości własnej operatora momentu pędu współrzędnej zetowej przy ściśle określonym λ:

Policzmy wyrażenie pomocnicze, z którego wyznaczymy jaka jest maksymalną wartość własna operatora zetowego momentu pędu podczas działania operatorem u+1 potęgi na funkcję falową Ψ będącej funkcją własną kwadratu momentu pędu przy pewnej jego wartości własnej .

Oznaczmy przez (λ), która jest maksymalną wartością własną zetową współrzędnej operatora momentu pędu zetowego jakie układ może przyjmować przy określonym wartości kwadratu momentu pędu λ.