Wyprowadzenie równania falowego zależnego i niezależnego od czasu W poniższych rozważaniach mówimy, że wektor położenia, pędu, czy wektora falowego, mówimy, że są to wektory kolejno poszczególnych cząstek wchodzących w skład układu zamkniętego, tzn.:
Gdzie to liczba wymiarów przestrzeni, a jest to liczba cząstek. Prawa mechaniki nierelatywistycznej kwantowej Schrödingera rozważane są słuszne jedynie dla pól elektromagnetostatycznych, czyli dla pól elektrycznych i magnetycznych, stałych w czasie.
Rozważania ogólne Wyprowadzimy według mechaniki klasycznej dlaczego operator pędu, momentu pędu, energii i równanie zależne od czasu jest takie a nie inne. Wprowadźmy równanie całkowitej funkcji falowej. Wiadomo, że liczba falowa w zależności od pędu uogólnionego wyraża się wzorem , stąd można wyznaczyć wektor liczby falowej:
W równaniu , jeśli znamy wektor pędu uogólniony cząstki , jeśli traktować cząstki jako korpuskuły, możemy wyznaczyć wektor falowy , jeśli traktować cząstki jak fale. Częstotliwością kołową wyrażamy ze wzoru :
W równaniu , jeśli znamy energię cząstki , to można policzyć jej częstotliwość kołową, jeśli fotony traktować jako fale. Jeśli potraktować cząstki jako fale, to jego funkcja falowa w zależności od wektora liczby falowej i jego częstotliwości kołowej jest:
W iloczyn skalarny wektora falowego i wektora położenia dla N cząstek jest napisany po wszystkich współrzędnych cząstek wektora falowego i położenia cząstek. Gdzie jest to stała normująca funkcję falową . Podstawiając wielkość za wzór (zależność od wektora pędu uogólnionego) i za ω wzór (zależność od energii niesionej przez falę), mamy wtedy funkcję falową dla skokowych wartości i :
Lub dla ciągłych zmian wartości i :
W równaniach i pęd jest to pęd uogólniony po wszystkich współrzędnych N cząstek, czyli tych współrzędnych jest 3N, a tak samo wektor położenia jest po 3N współrzędnych przestrzennych. Albo dla dyskretno-ciągłych zmian wektora i , tzn. gdy całkowita funkcja falowa jest sumą części dyskretnej i ciągłej ortogonalne między sobą:
W równaniach odpowiednio i w funkcjach na i wyznaczamy stałą normując je dla odpowiednio do delty Kroneckera albo delty Diraca. W i we wzorach na można powiązać energię z pędem uogólnionym według wzoru na równanie własne energii równania niezależnego od czasu. Funkcje w powyższych dwóch wzorach to są funkcje falowe przedstawiające fale prawdopodobieństwa. Wyznaczmy wyrażenie, czyli pierwszą pochodną wyrażenia funkcji falowej i zależną od liczby pędu i energii (jeśli traktować cząstki jako fale) względem i-tej współrzędnej położenia:
A k-ta współrzędna operatora pędu według tak samo jak dla operatora pędu zdefiniowanej w mechanice kwantowej, czyli tak jak w punkcie jest zdefiniowana jako:
Na podstawie i mamy równanie, które jest równaniem własnym operatora pędu dla współrzędnej k-tej bo :
Sumujemy funkcje falowe ze współczynnikami do dla stanów dla pędu uogólnionego k-tej współrzędnej oraz ogólnie różnych energii otrzymując:
Wyprowadzenie współrzędnych operatora momentu pędu jest oczywiste bo możemy podziałać na operatorowo wyrażeniem , co w końcu sumując ze współczynnikami funkcje ze współczynnikami do dla takich samych i różnych , otrzymujemy równanie własne operatora momentu pędu:
Operator momentu pędu i wektor momentu pędu są po 3N współrzędnych.
Dowód niepełny Następnie wyznaczmy drugą pochodną wyrażenia falowego i względem k-tej współrzędnej położenia, co stąd dla pędu uogólnionego:
Na podstawie możemy zapisać równanie własne operatora różnicy operatora pędu i iloczynu dla ciała o ładunku przez potencjał wektorowy pola magnetycznego , wiedząc, że wskaźnik jest po 3N współrzędnych (wskaźnik jest od 1 do 3N) dla N cząstek, jest to oznaczenie tego samego ładunku i-tej cząstki (wskaźnik jest do 1 do N), który to wszystko razem zapisujemy:
Zakładamy, że , jest operatorem zależnym ogólnie od czasu i od położenia, a jest jego wartością własną. Na równanie własne podziałajmy operatorem obustronnie, tak by otrzymać równanie własne kwadratu tego naszego operatora, otrzymujemy:
Powyższe równanie zachodzi przy polu magnetostatycznym (w polu magnetycznym stałym) przy cechowaniu Coulomba dla działu magnetostatyki, bo wektor jest funkcją. Wtedy równanie dla różnych (cząstek) możemy przepisać:
Energia mechaniczna cząstki w polu elektromagnetycznym z uwzględnieniem potencjału wektorowego i skalarnego przedstawia się:
gdzie: jest to pęd uogólniony cząstki w polu wektorowym magnetycznym . m-masa cząstki jest energia potencjalna układu cząstek. energia mechaniczna układu cząstek. Wymnóżmy obie strony przez funkcję , idąc dalej podstawiamy wzór do tak otrzymanego wzoru, a dokładniej do części z energią kinetyczną, mamy:
Oznaczmy jako operator energii wyrażenie w postaci:
Wyrażenie w równaniu nazwijmy Hamiltonianiem według , wtedy otrzymujemy równanie własne energii stanu przy pomocy definicji operatora Hamiltonianu , wtedy równość piszemy:
Sumując ze współczynnikami do biorąc takie by były dla stanów dla energii oraz ogólnie różnych pędów uogólnionych , wtedy:
Równość jest równaniem własnym operatora energii. Jak widzimy w operator jest to operator energii mechanicznej cząstki bo wartością własną jest ta właśnie energia tego stanu, tzn. . Policzmy pochodną wyrażenia funkcji falowej i względem czasu:
A zatem z równania różniczkowego po przekształceniach, mamy:
Sumując ze współczynnikami do we wzorze biorąc takie by były dla stanów dla energii oraz ogólnie różnych pędów uogólnionych , mamy:
A zatem, jeśli zachodzi i oraz łącząc te dwa wspomniane wzory, tzn. lewą stronę pierwszego wzoru z prawą stroną tego drugiego, dostajemy:
Sumujemy funkcje ze współczynnikami do dla stanów dla ogólnie różnych energii i pędów uogólnionych , wtedy:
Dowód pełny Napiszmy wzór na średni kwadrat pędu klasyczny mając pęd uogólniony i potencjał tensorowy pola elektromagnetycznego, jako , wtedy napiszmy, gdy długość funkcji falowej jest równa jedynce, wtedy:
Powyższe równanie zachodzi przy polu magnetostatycznym (w polu magnetycznym stałym) przy cechowaniu Coulomba dla działu magnetostatyki, bo wektor jest funkcją. A średnia operatora energii potencjalnej:
I średnia wartości energii mechanicznej układu:
Równanie jest dla pojedynczej cząstki dla przestrzeni -wymiarowej, dla funkcji falowej dla cząstek. Widzimy na podstawie wzorów na , i , ale końcowe obliczenia, że są to średnie wielkości jakiś operatorów, z definicji średniej operatora, a i mają kolejno sens prawdopodobieństwa i gęstości prawdopodobieństwa w przestrzeni Euklidesowej n-wymiarowej. Napiszmy równanie na energię mechaniczną (hamiltonian), wtedy dowiemy się jak wyprowadzić wzór na równanie własne niezależne od czasu:
Podstawmy wzór na definicję średnią wartość kwadratu pędu klasycznego, tzn. , operatora energii potencjalnej, tzn. i operatora energii całkowitej (mechanicznej), tzn. , do wzoru , zatem:
Do dowodu będzie potrzebny lemat:
Z definicji iloczyny skalarnego z z twierdzenia według praw algebry na iloczynach skalarnych w matematyce o funkcjach falowych ogólnie zespolonych:
Też nożna powiedzieć naz podstawie elementy macierzowe względem dwóch dowolnych funkcji:
Dla dowolnego wektora przy ściśle określonej bazie funkcji otrzymujemy równanie niezależne od czasu własne operatora energii mechanicznej:
Weźmy równanie własne hamiltonianu zależne od parametru czasowego, wtedy dowiemy się, że energia jako wartość własna nie zależy od czasu:
Czyli na podstawie wartość własna jest niezależna od czasu.
Średnie jakiś wielkości (operatora) w równaniu na średnich są spełnione dla dowolnych funkcji na podstawie twierdzenia , jeżeli wiadomo, że jego jedna średnia tego, dla jednej funkcji własnej tego operatora, jest spełniona w nim, w mechanice nierelatywistycznej kwantowej Schrödingera. Gdzie operator hamiltonianu jest równy:
Napisz równanie wektora falowego:
Funkcje falowe i są wartościami własnymi równania falowego własnego , dalej , a tego napiszmy równanie różniczkowe w postaci:
Równanie własne pomnóżmy przez , a równanie pomnóżmy przez , w takim razie, zakładając, że operator hamiltonianu na podstawie operatora transformacji operatora hamiltonianu po przesunięciu w czasie od t=0 to t nierównej zero, generowanej przez operator , bo i , na podstawie prawa i definicji operatora transformacji (ewolucji) ():
Końcowe równanie składamy dla różnych składamy liniowo względem stałych współczynników, wtedy na podstawie :
Równość jest równaniem operatora energii niezależnym od czasu, równaniem jego własnym, a jest równaniem zależnym od czasu operatora energii, czyli mamy na podstawie tego dwie równości:
Równanie własne pędu i operatora momentu pędu jest w postaci kolejno: i .
Nieoznaczność czasu i energii (dowód) Napiszmy położenie statystyczne cząstki wiedząc, że możemy przenieść przed całkę zastępując ją przez jego wartość średnią, w zależności od czasu i położenia początkowego wiedząc jest czasową średnią prędkości wewnątrz czasu :
Jak wiemy cząstka od punktu do punktu porusza się przy ogólnie niestałej prędkości, zakładamy, że cząstka porusza się statytycznie przy stałej prędkości od pierwszego punktu do drugiego z prędkością , w takim razie policzmy wzór na różniczkę statystycznego położenia w zależności od czasu i położenia początkowego w czasie w przedziale wychodząc od:
To zależność różniczki położenia w zależności od różniczki czasu wykorzystując przedstawia się:
Wykorzystując wzór na operator pędu możemy ją przedstawić w zależności od czasu wykorzystując tożsamość :
Wyznaczmy średnią operatora pędu wykorzystując tożsamość , co nam wyjdzie, że ona jest równa średniej energii wziętej z minusem podzielonej przez i-tą współrzędną średniej prędkości wiedząc, że prędkość możemy włożyć przed całkę lub sumę w postaci wykorzystując równanie zależne od czasu mechaniki kwantowej :
Wyznaczmy nieoznaczność pędu wiedząc, że prędkość możemy włożyć ją przed całkę lub sumę wiedząc, że zachodzi równanie zależne od czasu operatora energii , średnia operatora pędu i równanie zależne od czasu kwadratu operatora energii :
Na podstawie i nierówności można zapisać nieoznaczoność czasu i energii, mówiąc z jaką nieoznacznością zmierzymy daną energię ΔE, jeśli dany układ kwantowy istnieje w czasie Δt wykorzystując, że zachodzi i nieoznaczność położenia w zależności od nieoznaczności czasu :
Stąd otrzymujemy nieoznaczność czasu i energii, co kończy tego dowód.
Rozwiązanie równania zależnego od czasu przy hamiltonianie niezależnym od czasu Załóżmy, że hamiltonian jest niezależny od czasu i funkcje falowe, a więc załóżmy, że rozwiązanie jego jest iloczyn funkcji f zależnej od współrzędnych przestrzennych i funkcji g zależnej od wartości czasu:
Podstawmy przypuszczalne rozwiązanie do równania falowego zależnego od czasu , to równanie przyjmuje wtedy takową postać:
Teraz dzielimy obie strony równania przez funkcję f(xyz)g(t), wtedy otrzymujemy:
Ponieważ prawa strona jest zależna tylko od czasu, a lewa od xyz, jeśli hamiltonian cząstki jest niezależny od czasu (energia potencjalna jest niezależna od czasu w badanym układzie), to:
W równaniu lewa strona jest zależna tylko od współrzędnych przestrzennych, a prawa od współrzędnych czasowej, aby prawa i lewa strona były sobie równe, to obie strony powinny być równe stałej. Równanie możemy rozdzielić na dwa niezależne równania od siebie w postaci:
Oznaczmy przez C=E, jako energię cząstki w układzie, bo ona jest wartością własną operatora energii całkowitej cząstki , a zatem można powiedzieć, że z i wynikają dwa następne równania:
Dzielimy obie strony równania przez stałą , wtedy dostajemy inne równoważne równanie:
Dokonajmy całkowania obu stron równoności różniczkowej względem czasu: