W prowadźmy pewne początkowe rozważania, które są potrzebne do wykazania, że dany operator powoduje, że jego wartość średnia pewnej wielkości względem hamiltonianu (operatora energii) jest zachowana. Jeśli mamy jakąś funkcję falową , to po przetransformowaniu jego, po zmianie jakiegoś parametru na przykład obrót o kąt lub przesunięcie o wektor, a nawet przesunięcia w czasie można zapisać w postaci działania operatora na stan początkowy naszego układu, tzn. przed dokonaniem pewnych operacji na nim.

Średnia wartość Hamiltonianu, korzystając przy tym ze wzoru w układzie wyrażoną za pomocą funkcji falowej po dokonaniu tejże operacji, wyrazimy ją za pomocą funkcji falowej przed dokonaniem tej operacji:

Jeśli średnia ma być zachowana względem jakiegoś parametru bez względu na jakie operacji dokonujemy na układzie, to musi zachodzić:

Zatem powinno zachodzić równanie opisujące transformację operatora z układu po operacji do układu przez naszą operacją, czyli:

A ze wzoru możemy wyznaczyć operację odwrotną:

Wyrażenie pozwala przetransformować operator z jednych współrzędnych do drugich przy transformacji , jeśli ket można przetransformować według . Ale nasz operator lub jest operatorem hermitowskim, to mamy również wyrażenie , które można zapisać inaczej:

Szczególnym przypadkiem operatora może być operator Hamiltonianu, czyli: .

Wprowadzenie do symetrii zasad zachowania Skonstruujmy operator transformacji unitarnej w postaci wygodnej dla dalszych rozważań, niech tym operatorem będzie operator zdefiniowany przy pomocy operatora charakteryzujący naszą wielkość zachowaną na podstawie , jeśli ten nasz operator nie zależy od czasu i komutacja operatora z hamiltonianem jest równa zero, to energia układu jest zachowana względem transformacji :

Operator jest on operatorem unitarnym wedle definicji , a oto jego dowód:

Jeśli mamy operator, którego transformujemy według przepisu , to:

Rozłóżmy operator unitarny w szereg Taylora względem wykładnika w nim występującego w operatorze :

A teraz policzmy (po przetransformowaniu operatorem wstawiając operatory wedle jego rozwinięcia do wzoru na transformację hamiltonianu z jednego układu do innego z primem.

Weźmy pod pretekst badań wyrażenie występujące , które można je prezestawić jako:

A powinno być równe wyrażeniu zdefiniowanego za pomocą komutatorów, czyli

gdzie S-ów jest tyle co n Równoważność wzorów i udowodnimy za pomocą indukcji matematycznej. Sprawdźmy czy ta równoważność dla n=1 jest spełniona tożsamościowo. Zatem mamy dla tego "n", czyli S-ów jest 1 czyli zgadza się, czyli dla n=1 nasze równoważność jest spełniona. Z założenia indukcyjnego, jeśli mamy , to mamy udowodnić wyrażenie na . W ten sposób napiszmy takie wyrażenie, które mamy wedle i które jest równy temu wyrażeniu.

I udowodnijmy, że wedle twierdzenia indukcyjnego, bo udowodniamy równoważność wzorów z . Z wyrażenia na i , dochodzimy do wniosku:

W drugim wyrazie wzoru zastępujemy wedle schematu :

A zatem udowodniliśmy, że jest równe tożsamościowo wzorowi . W ten sposób możemy dojść do wniosku, że równanie , na podstawie udowodnionego ostatniego wzoru na W(n), wtedy równanie na , który powstaje po przetransformowaniu przez operator względem parametru "a" przy operatorze , jest wyrażone:

Widać z stąd, że jeśli , to , oznacza to, że operator jest niezmienniczy ze względu na transformację unitarną generowane przez hermitowski operator .

Wiemy, że zachodzi dla operatora niezależnego od czasu, i jeśli nasz operator jest niezmienniczy, ze względu na transformacje unitarne , to , co oznacza: .

Obroty, a prawo zachowania momentu pędu Napiszmy jak wygląda transformacja obrotu w prawie zachowania momentu pędu. Transformacja odwrotna przekształcająca nowe współrzędne na stare rozważająca obrót wokół osi z, o kąt jest napisana wedle schematu:

Ze wzorów transformacyjnych, tzn. i wynikają tożsamości, które bardzo łatwo możemy udowodnić:

Napiszmy jak wygląda transformacja keta po obróceniu układu współrzędnych o pewien kąt, rozkładając nasz "ket" w szereg Taylora względem kąta :

Napiszmy czemu jest równa pochodna cząstkowa pewnego "keta" względem kąta , korzystając przy tym z definicji operatora współrzędnej zetowego momentu pędu oraz ze wzorów, które wcześniej udowodniliśmy , , :

Operator , wiedząc, że jest to pochodna cząstkowa względem parametru azymutalnego w układzie kulistym, jest równy:

Definicja wzoru jest tożsama z równaniem .

A zatem do wzoru podstawiamy tożsamość do rozwiniętego "keta" względem kąta obrotu θ w szereg Taylora według wzoru :

A zatem operator transformacyjny, według szeregu , który można zapisać w postaci zwartej, który działa na ket, i który jest szukanym operatorem . Uogólnimy nasz wniosek, czyli wzór na dowolną oś obrotu równoległą do wektora :

Jeśli ma być spełnione prawo zachowania momentu pędu, czyli Hamiltonian ma być niezmienniczy przy transformacji generowanej przez operator , to musi być spełniony warunek:

co ma być spełnione dla dowolnego wektora :

Jeśli uwzględnimy spin cząstki, jeśli jakaś cząstka posiada (np. elektrony), tzn. całkowity moment pędu jest równa sumie orbitalnego momentu pędu i spinowego momentu pędu, zatem równanie na tą wielkość zapisujemy:

to dla osi "z' prawo całkowiego zachowania momentu pędu, czyli korzystając ze związku , jest wyrażone przez równanie komutacyjne jako suma dwóch komutatorów:

Przesunięcia w przestrzeni euklidesowej, a prawo zachowania pędu Wcześniej wprowadziliśmy operator obrotu, a teraz wprowadźmy operator przesunięcia w przestrzeni . Przy przesunięciu o dowolny odcinek pewnego układ współrzędnych, musi być spełniony warunek: , co piszemy:

Po rozwinięciu w szereg Taylora prawej strony wyrażenia względem zmiennej , wtedy działania można napisać wedle:

Operator przesunięcia , na podstawie wyrażenia można przedstawić:

Jeśli uogólnimy to dla wektora operatora pędu, to operator transformacji podczas przesunięcia starego układu współrzędnych o wektor jest napisany wedle schematu:

Tak więc, jeśli Hamiltonian jest niezmienniczy, to komutacja hamiltonianu ze wszystkimi współrzędnymi z osobna jest równa zero, co można zapisać:

Na podstawie średni pęd układu jest zachowany.

Transformacja inwersji przestrzeni, a prawo zachowania parzystości Definicja działania operatora inwersji na funkcję falową jest przedstawiana:

Widzimy, że podczas działania operatora inwersji argument naszej funkcji falowej, czyli wektor położenia zmienia się na wartość z minusem.

Jeśli jeszcze raz podziałamy operatorem parzystości obustronnie na równość , który przedstawia działanie operatora parzystości:

Stąd według wyrażenia , dwa razy działanie operatora inwersji na funkcję falową powoduje, że otrzymamy taką samą funkcję jak przez działaniem, zatem kwadrat operatora inwersji jest operatorem tożsamościowym, co napiszemy poniżej:

Równanie własne operatora inwersji, jak każde inne równanie własne mozemy je przestawić przy pomocy jej wartości własnej:

Jeśli podziałamy obustronnie operatorem inwersji ponownie na równanie własne korzystając jeszcze raz oraz z liniowości operatora inwersji:

Aby powyższe równanie było prawdziwą tożsamością dla dowolnego , że kwadrat operatora inwersji jest równa jeden wedle , to musi na pewno zachodzić:

Na podstawie wartością własną operatora inwersji, która jest wartością własną równania własnego , przyjmująca dwie wartości:

Operatory hamiltonianu i inwersji są operatorami inwersji komutującymi, jeśli założymy, że hamiltonian jest operatorem parzystym, tzn. , którego dowód przeprowadzimy poniżej:

Na podstawie obliczeń, które przeprowadziliśmy w punkcie i samej definicji komutatora dostajemy, że operator całkowitej energii i operator hamiltonianu komutują ze sobą, czyli te operatory wobec siebie są przemienne:

Co oznacza, że operator inwersji i mają jednakowe funkcje własne. Podziałajmy operatorem na funkcję , korzystając przy tym, że hamiltonian komutuje z operatorem inwersji , to otrzymamy pewne wyrażenie z funkcją i przy nim stojącym czynnikiem :

Z powyższych obliczeń wynika własność:

A więc dla p parzystych wartość własna operatora parzystości jest , a dla p nieparzystych zachodzi .

Napiszmy funkcję, która jest rozwiązaniem pewnego równania, która dzieli się na cześć radialną i kątową, która przy założeniu naszym musi być funkcją kulistą.

Korzystając z i oraz korzystając z tego że zmienna u jest równa dokładnie wyrażeniu , a zatem napiszmy czemu jest równe to wyrażenie:

Gdy magnetyczna liczba kwantowa jest większa lub równa zero, to współczynnik w równaniu ma się:

Gdy magnetyczna liczba kwantowa jest mniejsza niż zero, to współczynnik w równaniu ma się:

Z własności funkcji sferycznych (na podstawie lub ), wynika:

A teraz podziałajmy operatorem inwersji na funkcję falową zdefiniowanej za pomocą funkcji falowej zdefiniowaną wedle wzoru jako iloczynu funkcji radialnej i funkcji kulistej:

Według wzoru (działania operatorem inwersji na funkcję falową), korzystając przy tym z równania (czemu jest równe Y(180+θ,180-φ)), wtedy:

Z stąd wniosek na podstawie równania , który mamy na pewno, że wartość własna zależna od orbitalnej liczby kwantowej, która jest wykładnikiem potęgi o podstawie równej minus jeden:

Co jest wartością własną rozwiązania operatora parzystości funkcji własnej , a która z kolei jest iloczynem funkcji radialnej i funkcji kulistej Y(θφ). Ponieważ operator parzystości nie zależy od czasu, a także operator całkowitej energii całkowitej (hamiltonian) (hamiltonian jest parzysty) komutuje według z nim według , według wzoru operator parzystości jest niezależny od czasu.