W tym rozdziale zapoznamy się z podstawowymi własnościami dla operatorów symbolizujących kwanty pola elektromagnetycznego, wyprowadzimy macierze spinowe, podamy równanie własne współrzędnej zetowej i kwadratu całkowitego momentu pędu kwantów pola elektromagnetycznego.

Całkowity moment pędu kwantu pola elektromagnetycznego a jego obroty Wiemy, że obroty są odpowiedzialne za zasadę zachowania momentu pędu. Jeśli znamy oś obrotu i jej kierunek, czyli znamy wektor , który właśnie za nie jest odpowiedzialny, przy czym zakładamy, że zwrot tego wektora jest do góry względem pewnej płaszczyzny i prostopadły do niego, w której następuje obrót, jeśli obrót jest przeciwny z kierunkiem ruchu zegara, zatem macierz obrotu przedstawia się:

Wektor wodzący tuż po obrocie względem operatora obrotu zdefiniowaną w punkcie względem starego wektora zapisujemy:

Można też napisać transformację odwrotną do transformująca nowy wektor tuż po obrocie na stary wektor wodzący przed obrotem względem wektora :

Transformacja funkcji falowej przedstawia się podobnie jak w przypadku współrzędnych wektora wodzącego , jeśli rozpatrujemy funkcje falowe w postaci wektora, to taką transformacje zapisujemy podobnie:

Jeśli dodatkowo założymy, że kwant pola elektromagnetycznego posiada dodatkowy moment pędu i nazwijmy ją spinowym momentem pędu kwantu promieniowania, to operator transformacji w analogii do jest:

gdzie - jest to macierz spinowa: Całkowity operator obrotu jest operatorem iloczynu dwóch operatorów, tzn. oraz :

Zatem otrzymaliśmy , czyli macierz obrotu sumy operatorów momentu pędu orbitalnego i operatora momentu pędu spinowego:

Nazwijmy całkowitym operatorem momentu pędu jako suma operatora orbitalnego momentu pędu i operatora momentu pędu spinowego kwantu promieniowania:

Całkowita macierz obrotu , korzystając z definicji całkowitego momentu pędu kwantu , jest przedstawiona:

Rozpatrując wartości własne operatorów momentu pędu, to całkowity moment pędu kwantu promieniowania jest zapisany wedle wzoru:

Wyznaczenie macierzy spinowych kwantów pola elektromagnetycznego

W macierzy transformacji operatora całkowitego momentu pędu kwantu promieniowania napisaną według , jeśli w nim dokonamy operacji , i rozpatrując przy stałym polu wektorowym , wtedy wynik działania operatora momentu pędu na tą funkcję jest równa zero (ten operator jest w coś rodzaju liczenia pochodnej względem pewnych zmiennych przestrzennych według definicji operatora momentu pędu) i pozostaje nam tylko operator zależny od operatora spinu , a więc funkcję ψ możemy rozłożyć w szereg Taylora jednej zmiennej pomijając wyższe wyrazy inne niż liniowe:

Przy zastosowania operatora dla infitezymalnego kąta obrotu przy transformacji wektorowej funkcji własnej jakiegoś równania własnego otrzymujemy to samo równanie, co przy stałej tej funkcji:

Z drugiej jednak strony z rysunku obok możemy jednak zapisać przy pomocy wektora , wzdłuż której następuje obrót o kierunku odwrotnym względem wskazówek zegara, jeśli zwrot tego wektora jest nad zegarem:

Ponieważ wzory i przedstawiają to samo, dla tej samej współrzędnej wektora falowego, ale dla stałego pola wektorowego, przyrównujemy obie strony tychże równań do siebie:

I ostatecznie w ostatnim równaniu dokonajmy operacji wymnożenia obustronnego przez stałą kreśloną Plancka, wtedy otrzymamy tożsamość, którą później wykorzystamy dla ściśle określonych :

Rozpatrujemy równanie dla parametru k' równej jeden k'=1:

Porównując obie strony tożsamości dochodzimy do wniosku, że odpowiednie współrzędne operatora spinu kwantu promieniowania, a właściwie jej niektóre elementy można policzyć z pierwszego z trzech równań, które będziemy rozważać:

Gdy rozpatrzymy równanie dla parametru k'=2, wtedy niektóre elementy macierzy współrzędnych operatora spinu można policzyć z drugiego z trzech równań, wtedy:

Porównując obie strony tożsamości , to dochodzimy do wniosku:

Gdy rozpatrzymy równanie dla parametru k'=3, wtedy niektóre elementy macierzy współrzędnych operatora spinu można policzyć z trzeciego z trzech równań, które będziemy rozważać:

Porównując obie strony tożsamości , dochodzimy więc do wniosku:

Następnie wyznaczmy współrzędne operatora spinowe na podstawie obliczeń dokonanych w punktach , i :

Związki między współrzędnymi macierzy spinowych, które później udowodnimy, przedstawiamy podobnie jak dla zwykłych orbitalnych operatorów momentu pędu:

Udowodnijmy komutator na współrzędnych operatora momentu pędu spinowego:

Następnie komutator na współrzędnych operatora momentu pędu spinowego:

I ostatecznie udowodnijmy komutator na współrzędnych operatora momentu pędu spinowego:

Komutatory , i można ogólnie zapisać tak jak w przypadku operatorów momentu pędu orbitalnego według schematu:

Teraz policzmy kwadrat macierzy operatora spinowego, który jak wiadomo jest sumą kwadratów współrzędnych operatora momentu pędu spinowego zdefiniowanych wedle (), () i ():

Również dobrze możemy napisać na podstawie ostatnich obliczeń:

gdzie , która jest liczbą kwantową spinowego operatora momentu pędu. Wyznaczmy wartości własne operatora zetowego macierzy spinowej:

ze względu na obliczenia i tożsamości dochodzimy do wniosku, że trzecia składowa spinu dla kwantu spełnia podobny warunek jak dla trzeciej składowej (zetowej) momentu pędu względem liczby kwantowej charakteryzującej wartości własne momentu pędu, czyli:

Liczba kwantowa kwadratu całkowitego momentu pędu jest równa S=1, a magnetyczna spinowa liczba magnetyczna jest liczbą mieszczącą się pomiędzy liczbami S=-1 i S=1, i ta liczba zmienia się co jeden, tak jak według przepisu , podobnie jest dla magnetycznej orbitalnej liczby kwantowej poprzez liczbę kwantową orbitalnego kwadratu momentu pędu .

Wektory spinowe, równania własne dla całkowitego momentu pędu kwantu Prowadźmy trójwymiarową przestrzeń spinową, którymi wektorami bazy w układzie kartezjańskim będą formalnie zapisane wektory spinowe χ, które jak można udowodnić są do siebie ortonormalne i są to kanoniczne wersory w rozważanej bazie:

Wprowadźmy nowe wektory spinowe tensora rangi drugiej zdefiniowane przy pomocy , , a ich definicje są takie by ich norma była równa jeden, należy przy tym pamiętać, że te wektory spinowe rangi drugiej nie muszą być wcale do siebie prostopadłe, w przypadku pierwszym spinor o numerze jeden:

Spinor o numerze zero piszemy bezpośrednio przy pomocy wektora ortonormalnego :

i ostatecznie przy tych samych spinorach co , ale inaczej zdefiniowane przy oznaczeniu równym minus jeden:

Zbudujmy operator spinowy ze znakiem plus, który jest sumą operatora spinowego iksowego i igrekowanego , pomnożonej przez jednostkę urojoną, całość podzielona przez stałą kreśloną Plancka:

Dalej zbudujmy operator spinowy ze znakiem minus, który jest różnicą operatora spinowego iksowego i igrekowanego , pomnożonej przez jednostkę urojoną, całość podzielona przez stałą kreśloną Plancka:

Ostatecznie zbudujmy operator spinowy ze znakiem zero, który jest zetowym operatorem spinowym podzielonej przez stałą Plancka.

Również można udowodnić, że zachodzą związki na wektorach spinowych drugiego rzędu na macierzach spinowych , i

gdzie , zaś Udowodnijmy zależności , i dla trzech możliwych k i jednego S:

Wiadomo, że jeśli zachodzi:, to powinno również zachodzić inne równanie własne, ale wynikającego ze wspomnianego równania:

A teraz przejdźmy do dowodu ostatniego stwierdzenia wykorzystując przy tym, że całkowity operator momentu pędu promieniowania elektromagnetycznego jest wyrażony wzorem , to operator całkowitego momentu pędu wyraża się bardzo podobnym wzorem, zatem wspomniany ostatnio wzór można udowodnić wedle przekształceń:

gdzie jest to wartość własna operatora , a zarazem operatora

Jeśli zachodzi warunek , to można udowodnić:

a zarazem zachodzi j=l, co później udowodnimy intuicyjnie. Aby udowodnić równanie własne , musimy wiedzieć, że: , co jest trywialnym dowodem, ze względu, że współrzędne operatora momentu pędu spinowego są macierzami, współrzędne operatora momentu pędu orbitalnego są operatorami, coś w rodzaju różniczkowania, dlatego te operatory są przemienne, zatem przejdźmy do głównego nurtu dowodu wykorzystując przy tym, że operator całkowitego momentu pędu promieniowania elektromagnetycznego jest wyrażony wzorem :

Obliczmy wyrażenie pomocnicze: , występujące w dowodzie , by dalej przeprowadzić ten nas powyższy dowód:

Teraz powróćmy do dowodu na wartość własną całkowitego momentu pędu promieniowania elektromagnetycznego, korzystając przy tym z obliczeń pomocniczych :

Z definicji wartość własna kwadratu momentu pędu całkowitego przyjmuje się jako , a momentu pędu orbitalnego . Dochodzimy do wniosku, że w obliczeniach musimy przyjąć j=l, ponieważ przy składaniu orbitalnego momentu pędu ze spinem, którego liczba kwantowa jest w trzech postaciach, że j=l-1,l,l+1, ale pole elektromagnetyczne wybiera jedną z nich, tzn. j=l i dlatego musimy napisać dla i w postaci równań własnych: