Słabe pole grawitacyjne jest opisane przez teorię grawitacji Newtona. Metryka w słabych polach grawitacyjnych jest opisywana prawie przez metrykę Minkowskiego z małą poprawką.
Tensor metryczny w ogólnej teorii względności dla słabych pól grawitacyjnych zapisujemy w postaci:
gdzie η jest to tensor metryczny w przestrzeni Minkowskiego, która określa metrykę o formie kwadratowej, która jest nieujemna.
A także zachodzi dla słabego pola grawitacyjnego, której moduł poprawki do tensora metrycznego Minkowskiego jest o wiele mniejsza niż jeden, co zapisujemy:
Lorentzowskie przekształcenia tła Mamy sobie szczególną teorię względności, w którym jest napisany pewny tensor przekształcenia przechodząc ze starego do nowego układu współrzędnych, to pisząc pewny tensor metryczny obowiązującego w nowym układzie współrzędnym względem tensora metrycznego obowiązującego w starym układzie współrzędnym, dochodzimy do wniosku korzystając przy tym z :
Ponieważ również zachodzi dla tensora g przybliżenie przy warunku , zatem możemy powiedzieć na podstawie :
Napiszmy sobie przekształcenie Lorentza: , który w szczególnej teorii względności jest:
Wtedy na podstawie tensora przekształcenia napiszmy, czy wedle tensor Minkowskiego przechodzi sam w siebie:
Na podstawie obliczeń przekształcenie przekształca tensor metryczny Minkowskiego w sam siebie, a poprawka do tensora metrycznego, która występuje w punkcie przekształca się z jednego układu współrzędnej do drugiego wedle transformacji . Ta właściwość tensora metrycznego przy tensorze przekształcenia pozwala mówić o wygodnej fikcji, możemy mówić o słabo zakrzywionych czasoprzestrzeniach jako czasoprzestrzeni płaskiej ze zdefiniowanej nad nim tensorem , co pozwala policzyć czterowskaźnikowy tensor krzywizny znając tylko poprawki do tensorów metrycznych spełniających warunek słabo zakrzywionej czasoprzestrzeni wedle . Należy pamiętać, że mimo przekształcenia przy tensorze przekształcenia przestrzeń jest w istocie słabo zakrzywiona.
Przekształcenia cechowania Obierzmy sobie przekształcenie wiążące pierwszy układ współrzędnych, które jest rozwiązaniem równań grawitacji ogólnej teorii względności, z innym układem współrzędnych, która jest zapisana w postaci równania:
Dowolność współrzędnych równania Einsteina pozwala obrać możliwie mały wektor , by przejść do innego układu współrzędnych, którego oba współrzędne, tzn. i są rozwiązaniami równań Einsteina. Możemy napisać sobie przekształcenie wiążące nowy tensor metryczny z jego starym odpowiednikiem:
Wypiszmy teraz przekształcenia , że:
Podstawmy elementy tensora transformacji Λ jako tensora kowariantnego względem jego jakiegoś wskaźnika kowariantnego, zatem wtedy mając wzór przy przekształceniach tensorów metrycznych ze starego układu współrzędnych do nowego :
Weźmy sobie takie przekształcenie ze starego układu współrzędnych do nowego , by zachodziło oraz przy warunku , czyli warunku słabego pola grawitacyjnego, zatem przekształcenia tensora metrycznego ze starego układu współrzędnych do nowego względem przekształcenia opisywanych względem współrzędnych , wyrażenie możemy zapisać:
Zatem poprawka do tensora metrycznego Minkowskiego wedle równania transformuje się wedle schematu:
Przekształcenie tensorów metrycznych lub jego poprawki, czyli tensora metrycznego Minkowskiego z układu o współrzędnych kontrawariantnej bezpromowania do układu ze współrzędnymi primowanymi tego samego typu tensora, jest napisane wedle równania lub dla metryki prawie płaskiej.
Tensor krzywizny dla słabego pola grawitacyjnego Aby mieć pełny tensor Einsteina, trzeba znać tensor krzywizny dwuwskaźnikowy, i skalar krzywizny Ricciego, które można wyznaczyć z czterowskaźnikowego tensora krzywizny.
Należy zauważyć, że tutaj w wykładzie pochodna zachowuje się jak tensor, bo η jest stałą macierzą, i tylko z tego względu, bo w ogólności nie jest spełnione dla dowolnych tensorów metrycznych, tzn. czy pochodna cząstkowa jest tensorem. Tensor krzywizny w czterowymiarowej czasoprzestrzeni jest opisany wzorem w zależności od tensorów metrycznych obowiązującej w naszej czasoprzestrzeni (czterowymiarowej przestrzeni absolutnej):
Można zastąpić przez w tensorze Einsteina, ponieważ poprawka do tensora metrycznego jest taka, że , czyli praktycznie tensor absolutnej przestrzeni czterowymiarowej jest to samo zdefiniowany w przybliżeniu co tensor przestrzeni Minkowskiego. Ale za to w tensorze krzywizny należy zastąpić tensorem przy pochodnych, ponieważ dowolna pochodna tensora Minkowskiego jest równa zero, zatem tutaj odgrywa dużą rolę pochodna poprawki do tensora krzywizny, to tensor krzywizny jest:
Ponieważ jak powiedzieliśmy wcześniej tensor przestrzeni absolutnej jest równy tensorowi przestrzeni Minkowskiego, zatem powinno zachodzić po takim zastąpieniu:
Biorąc te same uwagi, co do tensora dwuwskaźnikowego tensora krzywizny , skalar Ricciego zapisujemy wedle:
Wyznaczmy teraz tensor krzywizny Ricciego mając już napisany czterowskaźnikowy tensor krzywizny :
A przybliżony skalar Ricciego liczymy według , tutaj korzystamy z definicji tensora Ricciego zdefiniowanego w punkcie :
Mając już wszystkie policzone tensory krzywizny (czterowskaźnikowy i dwuwskaźnikowy skalar krzywizny), a także skalar Ricciego, to możemy przejść do dalszych etapów liczenia innych tensorów występujących w ogólnej teorii Einsteina.
Równania Einsteina dla słabego pola grawitacyjnego Mamy już wyznaczony tensor krzywizny oraz skalar krzywizny Ricciego, to policzmy teraz tensor Einsteina zdefiniowanej w module , zastępując w tym tensorze ogólny tensor metryczny tensorem metrycznym przestrzeni Minkowskiego, bo tutaj zachodzi warunek , a ponadto mając warunek na przybliżenie dla poprawki tensora metrycznego dla przestrzeni, w której obowiązuje słabe pola grawitacyjne:
Zdefiniujmy inny nowy tensor w oparciu o poprawkę do tensora metrycznego Minkowskiego h, który jest częścią ogólnego tensora metrycznego obowiązującej w przestrzeni w ogólnej teorii względności, ale dla słabego pola grawitacyjnego:
Końcowe obliczenia dla tensora Einsteina w słabym polu grawitacyjnym , korzystając z zależności tensora poprawki do tensora Minkowskiego poprzez nowe tensory, zatem korzystając z , wtedy nasz tensor Einsteina można zapisać w takim razie w postaci:
Wzór na tensor metryczny Einsteina dla słabego pola grawitacyjnego jest tensorem bardzo skomplikowanym, więc wprowadźmy pewne cechowanie, które wprowadzimy później w tym module.
Klasa funkcji cechowań Lorentza dla słabego pola grawitacyjnego Wzór na tensor Einsteina jest wzorem bardzo skomplikowanym, więc przydało by się go uprościć do najprostszej postaci, w tym celu wprowadzimy pewną klasę cechowań, w którym ten tensor spełnia owe warunki i udowodnimy, że jeśli takie cechowanie istnieje to istnieje układ współrzędnych spełniających to cechowanie.
Weźmy sobie równanie i podstawmy do niego tożsamość , ale najpierw przekształcając go do postaci podwójnie kowariantnej:
Z własności wyznaczmy ślad poprawki h do tensora metrycznego Minkowskiego. Zatem na podstawie poniższych obliczeń jest on równy skalarowi z minusem.
Wtedy równość (ostatni wyraz), na podstawie końcowego wyniku wynikowego przy wykorzystaniu własności , zapisujemy:
Stosować będziemy definicję operatora d'Alemberta, zapisanej za pomocą drugich zupełnych pochodnych względem czasu i względem współrzędnych położenia:
Napiszmy pewną tożsamość, korzystając z definicji tensora metrycznego Minkowskiego i operatora d'Alemberta , która będzie nam później potrzebna:
Wtedy równanie działamy pochodną cząstkową względem zmiennej o wskaźniku obustronnie, korzystając z tożsamości , możemy napisać:
Obierzmy sobie nowy układ współrzędnych, w których zawsze zachodzi wyrażenia poniżej przy naszym cechowaniu, którego to wyrażenie tożsamościowo jest równe zero:
Jeśli powyższe cechowanie zawsze zachodzi, to ono jest prawdziwe bez względu na punkt, w którym spełnione jest to cechowanie, czyli każda następna pochodna cząstkowa lewej strony daje nam zawsze wartość zerową. Równanie na podstawie cechowania przyjmuje postać:
Końcowe równanie jest rozwiązaniem w postaci , którego dla określonego g istnieje zawsze rozwiązanie f, ale f nie jest jedynym rozwiązaniem, które to równanie spełnia. W rzeczywistości możemy obrać taką tensorową funkcję , by ono spełniało równanie jednorodne:
wtedy rozwiązanie końcowe na podstawie równania jednorodnego można napisać:
Wedle , cechowanie prowadzi do klasy funkcji cechowań, które spełniają w ogólności wspomniane równanie, i to tej klasy nie należy tylko jedna funkcja, ale tych funkcji jest nieskończenie wiele. Zatem, jeśli mamy pewien układ współrzędnych, w którym istnieje słabe pole grawitacyjne, to można zawsze wybrać układ współrzędnych, w którym spełnione jest cechowanie , ponieważ zawsze można znaleźć taki tensor , których jest nieskończenie wiele spełniających równanie tensorowe różniczkowe napisane ostatnio.
Tensor Einsteina dla słabego pola grawitacyjnego przy wybranym cechowaniu Prowadźmy cechowanie dla słabego pola grawitacyjnego w tensorze Einsteina w końcowej równości , bo jak powiedzieliśmy na podstawie poprzedniego podrozdziału zawsze istnieje układ współrzędnych, w których jest spełnione cechowanie:
Ponieważ w stacjonarnym polu powinno zależeć tylko od położeń i nie powinno dla nieskończoności przyjmować stałej różnej od zera, stąd , ale , stąd , a więc jedynymi elementem niezerowym jest . który jest równoważny cechowaniu z własności przestrzeni Minkowskiego. Tensor Einsteina w oparciu o przyjęciu cechowania wedle , i biorąc poczynione uwagi dla cechowania w nowym układzie współrzędnych, którego istnieje , upraszcza się on do postaci:
Dla sygnatury tensora metrycznego obowiązującej w szczególnej teorii względności jednej z dwóch, ale w tej książce uwzględniamy dwie sygnatury, wtedy wyrażenie możemy przedstawić wedle sposobu :
Jest to ogólny tensor Einsteina dla słabego pola grawitacyjnego, które stosujemy, gdy zaburzenie tensora metrycznego do tensora Minkowskiego jest nad wyraz małe.
Wyznaczanie stałej κ w równaniach grawitacji Einsteina Wiedząc, że zachodzi co wynika z cechowania , że , co wtedy możemy napisać wyrażenie na :
Jeśli mamy definicję tensora h poprzez tensor w definicji , to wtedy podwojony element podwójnie kowariantny wspomnianego tensora, czyli h jest równy tensorowi
Stosując powyższą definicję , to nasz tensor Einsteina dla wskaźników podwójnie kowariantnych zerowych jest w postaci:
Zastosujmy przybliżenia, że c<<1, mamy wtedy że , zatem tensor Einsteina zapisujemy wedle sposobu poniżej, który nie zależy od pochodnych względem czasu:
Ale z drugiej jednak strony wedle obliczeń dla (znaki u góry to sygnatura dodatnia,a u dołu sygnatura ujemna) oraz wedle dla , wtedy poprawka h do tensora metrycznego Minkowskiego jest zapisywana wedle schematu (sygnatura dodatnia znak u góry, a ujemna u dołu):
Tensor Einsteina ostatecznie dla dolnych zerowych wskaźników stosując do , to wtedy jego przedstawienie można zapisać:
Sygnaturę tensora metrycznego η, jeśli mamy , to również otrzymamy taką samą postać jak powyżej równania na tensor Einsteina G, czyli dla obu sygnatur równanie jst prawdziwe, a on zależy od potencjału skalarnego grawitacji dla słabych pól grawitacyjnych.
Z prawa Gausa dla grawitacji, co można udowodnić dla przyciągania grawitacyjnego (znak u góry), a analogicznie piszemy dla odpychania grawitacyjnego (znak u dołu), ale my to zapiszemy bez dowodu:
W przyrodzie niestwierdzono odpychania grawitacyjnego, ale my tak piszemy równanie , by to uwzględniało, ono jest słuszne również dla obu sygnatur, nie tylko jednej sygnatury. Wyrażenie możemy podstawić do wzoru na tensor Einsteina o zerowych wskaźnikach :