Tutaj przedstawimy wszystko co jest związane z prądem, jakie są jego prawa. Dlaczego przewodnik przewodzi prąd.

Prawo Ohma W przewodniku z prądem gęstość prądu płynącego w nim jest proporcjonalna do siły działający na jednostkowy ładunek na nośniki prądu znajdujących się w rozważanym przewodniku. ta zależność jest pisana:

W naszym przypadku σ, nosi nazwę przewodności elektrycznej właściwej, a jego odwrotność nazywamy opornością właściwą zdefiniowanej wedle:

Siła działająca na jednostkowy ładunek definiujemy jako siłę Lorentza napisanej wedle sposobu :

Zazwyczaj prędkość ładunków jest mała, to można powiedzieć, że wyrażenie w przybliżeniu jest równoważne proporcjonalności , zatem prawo Ohma przy ostatnio powiedzianym przybliżeniu, które zachodzi dla wzoru jest wedle równania:

Widzimy, że gęstość prądu jakie płynie przewodniku jest wprost proporcjonalne do natężenia pola elektrycznego. Prawo jest również nazywamy różniczkowym prawem Ohma.

Współczynnik przewodnictwa właściwego Prędkość ruchu termicznego w temperaturze T jest v, a średnia droga swobodna jest λ, jest to droga przebyta od jednego rdzenia atomowego do innego, a ten czas tej drogi z definicji prędkości jest równy:

Od jednego rdzenia do drugiego elektron porusza się ruchem jednostajnym przyspieszonym, z prędkością średnią:. Zakładamy, że elektron po zderzeniu z rdzeniem traci całkowicie swoją prędkość (energię kinetyczną). A więc jego prędkość średnia na tej drodze definiujemy wedle:

Możemy skorzystać z drugiej zasady dynamiki Newtona i wyrazić przyspieszenie cząstki w zależności od niezrównoważonej siły i masy elektronu, zatem równanie przyjmuje kształt:

Możemy skorzystać z definicji siły elektrostatycznej w zależności od jego natężenia pola , wtedy ten wzór na siłę podstawiamy do wzoru , wtedy dostajemy:

Gęstość prądu definiujemy wedle wzoru , w których "n" jest koncentracją elektronów, z których każda ma f elektronów, przestawia się:

Do wzoru za prędkość średnią podstawiamy wyrażenie , które jest zależne od natężenia pola elektrycznego panującego w przewodniku i innych wielkości, zatem:

Przewodność elektryczna jest zdefiniowana tak, że porównując wzory z formułą , dostajemy:

Widzimy, że przewodność elektryczna jest wielkością stałą dla danej temperatury przewodzącego przewodnika.

Definicja SEM-siły elektromotorycznej Załóżmy, że mamy obwód elektryczny wraz ze źródłami prądu elektrycznego. W dowolnym punkcie takiego obwodu można powiedzieć, że całkowita siła działająca na jednostkę ładunku elektrycznego jest równa polu elektrycznemu jakie panuje w danym miejscu przewodnika i siły na jednostkę ładunku odpowiedzialny za przepływ prądu pochodzący od źródła elektrycznego:

gdzie:, jest to siła podtrzymująca prąd elektryczny w obwodzie, ale jest to całkowita siła na jednostkę ładunku, działająca na ładunek w danym punkcie obwodu elektrycznego. Definicja siły elektromotorycznej określa się jako całkę okrężną z wyrażenia wzdłuż przewodnika z prądem i zakładając, że cyrkulacja natężenia pola elektrycznego na konturze zamkniętym jest równa zero (tutaj oczko).

Wewnątrz źródła prądu elektrycznego zachodzi między stykami , czyli pole elektryczne w źródle prądu równoważy siły zewnętrzne, zatem na podstawie powyższych rozważań powinno zachodzić:

Zatem siła elektromotoryczna źródła prądu elektrycznego definiujemy jako całkę pomiędzy stykami źródła prądu elektrycznego na podstawie obliczeń :

Reguła strumienia dla SEM przesuwającego się przewodnika w polu magnetycznym

Z definiujmy wektor jako wektor prostopadły do prędkości ruchu nośników prądu i ruchu samego przewodnia z prądem, koncentrując się na pewnym punkcie S i po przesunięciu jego, mamy wtedy punkt S, to wtedy infinitezymalny wektor można zapisać:

gdzie: jest to przesunięcie punktu w punkt . Wykorzystujemy definicję infinitezymalnego strumienia jako iloczynu indukcji pola magnetycznego i małego wektora w sposób:

Możemy zapisać wektor nieskończenie małej powierzchni prostopadłej do tej powierzchni, wtedy strumień pola magnetycznego :

Prawa strona jest całkowaniem po całej konturze przewodnika, i tylko tej części, która znajduje się w polu magnetycznym.

Jeśli przez rozumiemy jako prędkość przewodnika z prądem, a przez prędkość nośników prądu, a zatem całkowita prędkość nośników z prądem jest wyrażona:

Ależ we wzorze na sumowanie prędkości zachodzi równoległość wektora do wektora prędkości nośników prądu , to wtedy iloczyn wektorowy wektora nieskończenie małej części obwodu i prędkości cząstek , z którą w nim płynie prąd elektryczny, można zapisać jako równe zero. Wzór a w nim wielkość prędkości części obwodu zastępujemy przez prędkość całkowitą naszych cząstek w obwodzie, która jest sumą prędkości cząstek w obwodzie w jego poruszającej się układzie odniesienia i prędkości samego obwodu, wtedy wzór można zapisać równoważnie do poprzednich dysput:

Można powiedzieć, że wyrażenie występujące z prawej strony wzoru z definicji siły magnetycznej na jednostkę ładunku elektrycznego zachodzi tożsamość przedstawia się:

Wyrażenie z tożsamości udowodnionej dla jego prawej strony wedle przekształceń możemy napisać:

Korzystając z definicji na siłę elektromagnetyczną , wtedy wyrażenie , które jest pochodną zmiany strumienia magnetycznego względem czasu jest równa sile elektromagnetycznej wytwarzanej przez zmienne pole magnetyczne i to wyrażenie wzięte jest ze znakiem minus:

a więc nasze prawo na SEM w polu magnetycznym zostało udowodnione.