Własności funkcji kulistych Znając definicję operatora momentu pędu wedle , a na podstawie niej zdefiniowanej inny operator oraz mając definicję funkcji kulistej Y(θ,φ) możemy napisać działanie tego ostatniego operatora na tą właśnie funkcję:

Na podstawie otrzymujemy zagadnienie własne operatora :

Na podstawie definicji wartości własnej współrzędnej zetowej momentu pędu i obliczeń przeprowadzonych, gdy funkcją własną jest wyrażenie , które są opisane w punkcie :

A także na podstawie definicji wartości własnej współrzędnej zetowej momentu pędu i obliczeń przeprowadzonych, gdy funkcją własną jest wyrażenie , które są opisane w punkcie :

Jeśli definicją funkcji kulistej jest , a także pamiętając przy tym, że w definicji funkcji kulistej występuje eksponencjalny czynnik ze zmienną θ. To wynik działania operatora na funkcję kulistą daje nam funkcję kulistą o zwiększonej magnetycznej liczbie kwantowej o jeden.

Ale też można zapisać jako działanie operatora na funkcję kulistą wedle , co daje nam wynik proporcjonalny do funkcji kulistej o magnetycznej liczbie kwantowej zmniejszonej o jeden.

Elementy macierzowe operatorów momentu pędu Operatory , oraz na podstawie zależności , i , które działają na funkcje kuliste zwiększając i zmniejszając odpowiednio kwantową liczbę magnetyczną o jeden stojącą przy tej funkcji lub pozostawiając ją niezmienioną, posiadają właściwości spełniające poprzez funkcje kuliste:

Funkcje kuliste o ustalonym l, a dowolnym m można otrzymać z funkcji kulistych Y poprzez wielokrotne zastosowanie operatora zmniejszania magnetycznej liczby kwantowej wedle , czyli dla operatora , tzn.:

Wyznaczmy iloczyn skalarny dwóch takich samych funkcji kulistych zdefiniowanych wedle , to jego norma powinna być równa jeden i zastosujmy wtedy wzór , otrzymujemy:

Na podstawie możemy wyznaczyć stałą występującą w niej N(lm):

Następnie wyznaczmy wyrażenie pomocnicze, która dla nasz jest bardzo ważne i potrzebne:

A zatem na podstawie obliczeń pomocniczych dostajemy wyrażenie zapisane w sposób równoważny:

Wobec tego po kilku krokach dla wyrażenia będącego iloczynem l-m potęg operatorów i , które działają na funkcję kulistą Y oraz oznaczając je jednocześnie te potęgi o wykładniku l-m przez ν, który to możemy zapisać ten sam iloczyn przy pomocy potęg o wykładnikach zmniejszonych o jeden, które działają na tą samą funkcję kulistą z pewną stałą proporcjonalności:

Na podstawie obliczeń dokonywanych w punkcie możemy zapisać je w postaci już zwiniętej:

Wyrażenie na stałą N(lm) na podstawie wzoru , z którego skorzystamy, jest napisana przy pomocy stałej zależnej od liczb kwantowych, tzn. orbitalnej liczby kwantowej i magnetycznej liczby kwantowej:

W skorzystaliśmy tu z własności ν=l-m, wtedy to wyrażenie możemy przepisać w postaci

Na podstawie działania operatora l na funkcję kulistą Y, korzystając ze wzoru na stałą N(lm) możemy policzyć stałą proporcjonalności w nim występującą przy pomocy stałej wyznaczonej w punkcie N(lm) , które wykorzystamy do równania:

A następnie wyznaczmy wyrażenie występujące we wzorze na równanie własne operatora l, czyli wedle równania , wyznaczając nową stałą, która w tym równaniu jest stałą proporcjonalności zależna od orbitalnej i magnetycznej liczby kwantowej:

A zatem ostatecznie wzór możemy tak napisać, by wyliczyć w nim stałą proporcjonalności na podstawie obliczeń :

Podobnie otrzymamy, że tym razem dla operatora i jego równania , co w nim będziemy określać stałą proporcjonalności przez N(lm):

Wyznaczmy stałą w wyrażeniu przy pomocy definicji stałej N(lm), co jego definicją jest :

Równanie na podstawie obliczeń stałej N(lm) wedle przyjmuje pełną postać bez żadnych niewiadomych:

Współrzędne operatorów momentu pędu a funkcję kuliste Współrzędne operatorów momentu pędu w zależności od operatorów (), () i () można je w taki sposób zdefiniować, by operatory współrzędnych momentu pędu przy pomocy tych wspomnianych operatorów były:

Na podstawie wzorów operatorowych, tzn. (), możemy tak zdefiniowany operator współrzędnej iksowej momentu pędu podziałać na funkcją kulistą i dostać wzór, który zapiszemy przy pomocy kombinacji funkcji kulistej o liczbach magnetycznych o powiększonej lub pomniejszonej o jeden przy pomocy definicji operatorów () i ():

Na podstawie () możemy zapisać działanie operatora momentu pędu igrekowego na funkcję kulistą i otrzymać kombinacją liniową funkcji kulistych powiększonych i pomniejszonych o jeden na kwantowych liczbach magnetycznych mając definicję () i ():

Na podstawie (), możemy tym operatorem podziałać na funkcję kulistą Y zdefiniowanych przy pomocy równania na operator (), to równanie jest również równaniem własnym operatora momentu pędu współrzędnej zetowej o wartości własnej :