Równania mechaniki kwantowej relatywistycznej Kleina-Gordona Wyprowadzimy teorie kwantową relatywistyczną Kliena-Gordona, która nie uwzględnia spinu opisywanej cząstki w porównaniu z teorią Diraca, który uwzględnia spin tejże cząstki. Z szczególnej teorii względności mamy wyrażenie wiążące energię relatywistyczną cząstki z jej wartością pędu oraz masą spoczynkową, która może przyjmować każdą nieujemną wartość tejże wielkości:

Wykorzystując równanie i zastępując kwadrat wektora relatywistycznego pędu kwadratem operatora pędu , dostajemy:

A równanie zależne od czasu zapisujemy podobnie jak , wychodząc z równania , piszemy:

W lewej stronie równania wykonujemy podnoszenie do kwadratu operatora pochodnej względem czasu wraz z pewnym urojonym czynnikiem:

Dzielimy obie strony równania przez wyrażenie, która jest w pewnym rodzaju stałą zależną od stałej kreślonej Plancka i prędkości światła: :

Przenosimy wyrazy z drugimi pochodnymi cząstkowymi względem czasu i położenia na lewą stronę równania , a pozostałe na jej prawą stronę, otrzymujemy:

Prowadźmy nowe oznaczenie i oznaczmy je operatorem d'Alemberta wiążące drugie pochodne względem wszystkich współrzędnych czasoprzestrzennych jakie występują w szczególnej teorii względności:

Wtedy równanie różniczkowe drugiego rzędu , korzystając przy tym z definicję operatora d'Alemberta , przechodzi w bardzo prostą postać, w której z prawej strony występują tylko stałe, tzn. masa spoczynkowa cząstki masowej i w sposób liniowy funkcja falowa, a jeśli masa cząstki jest równa zero (np. cząstki, które są fotonami), ta prawa strona jest zawsze równa zero niezależnie jaką mamy do dyspozycji funkcję falową jaką otrzymamy w wyniku rozwiązania funkcji falowej równania zależnego od czasu Klieina-Gordona.

Jeżeli cząstka znajduje się w polu elektromagnetycznym, to dodatkowa energia w tym polu jest związana z energią potencjalną cząstki mającej ładunek o wartości "q", jest to całkowita energia w tymże polu potencjalnym, z którego wyprowadzimy energią cząstki, którą miałby bez pola skalarnego elektrycznego , ma wartość:

Podobnie uogólniony pęd cząstki może być zmieniony przez wektorowy potencjał pola elektromagnetycznego związany o dodatkowy człon związany z ładunkiem cząstki i potencjałem wektorowym:

Po tych udogodnieniach, tzn.: (energia całkowita primowana cząstki w polu skalarnym elektrycznym) i (pęd primowany cząstki w polu potencjału wektorowego magnetycznego), mamy:

Jest to równanie Kleina-Gordona zależne od czasu analogiczne do , bo w nim nie występuje parametr skalarny energii cząstki, ale w nim zamiast niego są pochodne czasowe funkcji falowej. A równanie Kleina-Gordona niezależne od czasu, w którym nie występują pochodne zależne od czasu, natomiast parametr energii cząstki występuje, przyjmuje kształt:

Wyprowadzenie równań mechaniki kwantowej relatywistycznej Kleina-Gordona zależnego i niezależnego od czasu Prawa mechaniki relatywistycznej kwantowej Kleina-Gordona rozważane są słuszne jedynie dla pól elektromagnetostatycznych, czyli dla pól elektrycznych i magnetycznych, stałych w czasie.

Dowód niepełny Z szczególnej teorii względności wiadomo, że zachodzi , a także należy skorzystać z równania na pęd uogólniony z uwzględnieniem poprawki istnienia pola elektrycznego i magnetycznego wtedy wzór na całkowitą energię piszemy w zależności od pędu ogólnionego i potencjału skalarnego:

W równaniach mechaniki kwantowej Kleina-Gordona podobnie jak w mechanice kwantowej nierelatywistycznej funkcja falowa jest napisana w sposób lub , czy nawet w postaci . Jeżeli skorzystamy z równania , wtedy równanie niezależne od czasu piszemy, wychodząc z postaci wymnażając obie jego strony przez , w postaci:

Powyższe równanie zachodzi w polu magnetostatycznym (w polu magnetycznym stałym), w którym zachodzi cechowanie dla działu magnetostatyka. Równanie przechodzi w równanie po zsumowaniu wraz ze współczynnikami względem stanów dla tych samych i różnych pędów uogólnionych , bo dostajemy wtedy równość:

Wiadomo, że na podstawie , bo tam samo się wyprowadza jak w mechanice kwantowej klasycznej i odejmując stronami wyrażenie i mnożąc jeszcze raz operatorem występującym po prawej stronie równania poniższego dostajemy:

Wartość zachowuje się ja wartość własna według operatora , bo mamy do czynienia z polem elektrostatycznym, w której zachodzi dla działu elektrostatyka. Równanie przechodzi w równanie po zsumowaniu wraz ze współczynnikami względem stanów dla tych samych i ogólnie różnych , bo dostajemy wtedy równość:

Łączymy prawą stronę wzoru z prawą stronę wzoru dostając:

Równanie przechodzi w równanie po zsumowaniu wraz ze współczynnikami względem stanów dla ogólnie różnych i różnych pędów uogólnionych , bo dostajemy wtedy równość:

Równość jest to równanie zależne od czasu jest takie same jak . Co kończy dowód równania zależnego i niezależnego od czasu równania mechaniki kwantowej Kleina-Gordona. A dalsze zależności w mechanice kwantowej relatywistyczne Kleina-Gordona są podobne jak w rozdziale "Wyprowadzenie równania falowego zależnego i niezależnego od czasu".

Dowód pełny Zastąpmy zmienne pędu i energii cząstki w równaniu (mechaniki relatywistycznej w równaniu na energię całkowitą układu odpowiednio przekształconą) przez wartości średnie:

Napiszmy definicję wartości średnich występujących w równaniu po lewej stronie i po prawej pod czynnikiem , jako:

Pierwsza wartość średnia jak zobaczymy jest równa wyrażeniu z definicji średniej ważonej:

Druga wartość średnia jak zobaczymy jest równa wyrażeniu z definicji średniej ważonej:

Powyższe równanie zachodzi w polu magnetostatycznym (w polu magnetycznym stałym), w którym zachodzi cechowanie dla działu magnetostatyka.

Wzory i podstawmy do równości , w takim razie otrzymamy wzór jako związek według iloczynów skalarnych:

Wzór pomnóżmy obustronnie przez , który jest pewnego rodzaju unormowaniem średniej z operatora, i napiszmy go w formie iloczynu skalarnego:

Równość napiszmy w formie z dwóch funkcji falowych ogólnie różnych, pierwsza jest dowolna, a druga już nie, tzn. według przejścia z formy do , według praw algebry na iloczynach skalarnych w matematyce o funkcjach falowych ogólnie zespolonych, czyli według twierdzenia :

Też nożna powiedzieć naz podstawie elementy macierzowe względem dwóch dowolnych funkcji:

Ale mamy funkcję dowolną i ściśle określoną bazę funkcji , zatem równanie niezależne od czasu piszemy w formie:

Przedstawmy równanie , gdy wartość własna jest zależna od czasu, czyli jako :

Czyli na podstawie wartość własna jest niezależna od czasu, na podstawie tego, że pole elektromagnetyczne jest niezależne od czasu, w tym równaniu, mamy tutaj do czynienia z polem elektromagnetostatycznym, ono jest, zależne tylko od wektora wodzącego , w swojej definicji.

Średnie jakiś wielkości (operatora) w równaniu na średnich są spełnione dla dowolnych funkcji na podstawie twierdzenia , jeżeli wiadomo, że jego jedna średnia tych wielkości, dla jednej funkcji własnej tego operatora, jest spełniona w nim w mechanice kwantowej relatywistycznej Kleina-Gordona. Weźmy równanie falowe takie samo jak w mechanice nierelatywistycznej kwantowej w dowodzie pełnym , a tam weźmy równanie na funkcję takie samo jak jako w wspomnianej teorii, wtedy jego równanie różniczkowe jest w postaci , i przepiszmy go w innej formie wynikającej z niej:

Równość podobnie wyprowadzamy jak równanie pamiętając, że w zachowuje się jak wartość własna przy operatorze , bo funkcja nie zależy od czasu, bo , ponieważ mamy do czynienia z polem elektrostatycznym, czyli z polem elektrycznym stałym (dział elektrostatyka). Równanie dla pomóżmy przez funkcję zależną od energii i czasu, tzn.: , a przez funkcję falową równania niezależnego od czasu, tzn.: , wtedy możemy napisać:

Formułę zsumujmy ze współczynnikami stałymi funkcji falowej do funkcji niezależnej od energii, otrzymujemy równanie różniczkowe zależne tylko od położenia i czasu:

Zatem równość jest równaniem niezależnym od czasu zależącym od energii układu, a zależnym od czasu, niezależną od niej.

Równanie Schrödingera jako szczególny przypadek teorii kwantów Kliena-Gordona Równanie niezależne od czasu jest w postaci . Energia całkowita cząstki możemy wyrazić w zależności od sumy jej energii mechanicznej znanej z mechaniki klasycznej będących sumę energii kinetycznej i potencjalnej, też składa się z energii spoczynkowej (ta energia posiadana jest przez cząstkę, gdy ona spoczywa) znanej ze szczególnej teorii względności, która jest przestawiona jako:

Równanie , która jest równaniem dokładnym podstawmy do równania Kliena-Gordona nie zależnego od czasu , dostajemy równość:

Dokonujemy działań z lewej stronie równości różniczkowej , która występuje przed funkcją falową, dostajemy:

Dokonując redukcji pewnych wyrazów, które są takie same jak po lewej i prawej stronie naszego równania:

Ponieważ energia mechaniczna cząstki i jego energia potencjalna są o wiele mniejsza od jego energii spoczynkowej tej samej korpuskuły, więc możemy to nasze równanie zapisać w przybliżeniu:

Dzielimy obie strony równania przez podwojoną energię spoczynkową naszej badanej cząstki , dostajemy:

Przenosimy wyraz związany z energią potencjalną cząstki, która jest iloczynem potencjału skalarnego cząstki i wartości ładunku cząstki na jej prawą stronę równania :

Równanie jest równaniem niezależnym od czasu Schrödingera . Zatem udowodniliśmy, że równanie Schrödingera jest szczególnym przypadkiem równania z mechaniki kwantowej relatywistycznej Kliena-Gordona dla energii cząstki mechanicznej o wiele mniejszej od jej energii spoczynkowej, którą można obliczyć z równań z szczególnej teorii względności.

Ruch swobodny elektronu według teorii Kliena-Gordona Mamy sobie równanie Kliena-Gordona zależne od czasu w postaci , a jego funkcje własne opisujących cząstkę swobodną nieoddziaływającej z żadnym polem skalarnym i wektorowym pola elektromagnetycznego zapisujemy w postaci:

Widzimy, że jest to funkcja falowa związana z wektorem pędu cząstki i jej energii relatywistycznej, który jest opisana dla wszystkich punktów czasowych i położeniowych cząstki o wszystkich wektorach wodzących jaką dana cząstka może posiąść. Podstawmy rozwiązanie w postaci funkcji falowej do równania Kliena-Gordona zależnego od czasu , dostajemy wtedy równanie algebraiczne:

Podzielmy równość przez zawsze niezerową wielkość , bo funkcja eksponecjalna jest zawsze niezerowa przy niezerowym parametrze A, dostajemy tożsamość:

Pomnóżmy obie strony równania przez kwadrat prędkości światła w próżni: , i przemieszczając odpowiednie wyrazy w nim, tak by po prawej stronie był tylko kwadrat całkowitej relatywistycznej energii cząstki, wtedy mamy:

W ruchu swobodnym elektronu według teorii Kleina-Gordona energia cząstki E jest powiązana z jej wartością pędu według i z masą spoczynkową taką samą zależnością jak w szczególnej teorii względności.

Atom wodoru według teorii Kleina-Gordona W teorii Kleina-Gordona przy opisie atomu wodoru przyjmujemy potencjał w polu jądra atomowego wodoru, którego ładunek wynosi e, który charakteryzuje prawo Coulomba, który jest potencjałem skalarnym elektrycznym zależnych od promienia kulistego r w odległości od położenia jądra atomu, który zapisujemy w postaci:

A ponieważ elektron "krążący" wokół jadra ma ładunek ujemny, równy ładunkowi elementarnemu ze znakiem minus, czyli:, zatem samo równanie zależne od czasu przyjmuje postać przy zerowym potencjale wektorowym i potencjale skalarnym różnych od zera wyraźnie według wzoru :

W pierwszym wyrazie z prawej strony wykonujemy w nim napisane potęgowanie iloczynu operatora pierwszej pochodnej względem współrzędnych przestrzennych i wartości urojonej, stąd w ostatecznych perypetiach dochodzimy:

Obierzmy rozwiązanie równania różniczkowego jako funkcję falową o amplitudzie zależnym od wektora położenia jakie ten nasz elektron może przyjmować: