Dotychczas rozważaliśmy drgania, które były drganiami harmonicznymi o jednej tylko częstości ω. Dowiedzieliśmy, że superpozycja fal o jednakowych amplitudach, ale o prawie jednakowych częstościach kołowych prowadzi do zjawiska dudnień. Omówimy tutaj zjawisko dudnień powstałych z nakładania się wielu fal o zbliżonych amplitudach. Jak się okazuje, że fale mogą rozchodzić się z prędkością grupową niosąc ze sobą energię z tą właśnie prędkością.

Prędkość grupowa Sumę dwóch drgań harmonicznych o jednakowych amplitudach, ale dla różnych liczb falowych i częstotliwości kołowych, piszemy w postaci:

Definicję częstotliwości modulowanej i liczby falowej modulowanej, a także ich odpowiedniki średnie rysujemy:

Wykorzystując powyższe definicję średniej częstotliwości kołowej i średniej liczby dwóch fal o zbliżonych częstościach, możemy określić jako sumę w postaci zwartej z wyodrębnionymi amplitudami modulowanymi zależnych od częstotliwości i liczb falowych modulowanych, a także z wyodrębnioną częścią harmoniczną, która zależy od średniej częstotliwości i średniej liczby falowej, co te wszystkie wnioski określimy przez dwa poniższe wzory:

Funkcję fazową amplitudy można napisać w takiej postaci, która po zróżniczkowaniu obu jego stron dla tej funkcji stałej, w ten sposób otrzymujemy wzór, z którego możemy wyznaczyć prędkość rozchodzenia się modulacji:

Prędkość modulacji możemy rozłożyć w szereg Taylora, w ten sposób dowiadujemy się, że prędkość rozchodzenia się modulacji, która jest ilorazem różnicowym częstotliwości kołowej i liczby falowej k, jest ona w przybliżeniu równa pochodnej zupełnej częstotliwości kołowej względem liczby falowej:

Na podstawie tożsamości możemy określić prędkość grupową, którą nazywamy pochodną zupełną częstotliwości kołowej względem liczby falowej:

Składanie się fal o prostokątnym rozkładzie widmowym Superpozycja N fal, których amplitudy są jednakowe, ale o częstościach kołowych równomiernie rozłożonych pomiędzy częstościami ω, a ω, których ta całkowita fala ψ(t) jest zdefiniowana:

Wielkość δω jest tak zdefiniowana w taki sposób jako iloraz różnicy częstotliwości kołowych ω i ω podzielonej przez N-1, co matematycznie:

Najlepszym sposobem jest przestawienie sumy drgań harmonicznych przy pomocy funkcji eksponencjalnych, których częścią rzeczywistą jest ta nasza rozważana suma drgań harmonicznych , którego przestawienie jest:

Funkcja jest szeregiem geometrycznym o ilorazie exp(-δωt), wtedy zapisujemy go w postaci zwartej:

Całkowita funkcja falowa zapisana w postaci zwartej jest częścią rzeczywistą obliczeń napisaną w punkcie , którą rysujemy w postaci funkcji zależnej od czasu "t", częstotliwości średniej drgań ω:

Amplituda fali ψ(t), występująca we wzorze jest zależna od czasu i jest napisana przy pomocy funkcji sinus, która występuje w mianowniku i liczniku, której licznik jest zależny od liczby przegród, jest wykreślona:

Gdy N=2, wtedy równość na funkcję ψ(t) , którą definiujemy zamienieniając 1/2ωt przez zmienną x, wtedy mamy:

Wzór na funkcję ψ(t) dla N=2 otrzymaliśmy jak w punkcie , co jest zgodnie z naszymi oczekiwaniami. Przy liczeniu funkcji dla t=0 należy się dokładnie przyjrzeć, bo licznik i mianownik tego wyrażenia jest równy zero, wtedy należy dokonać zamiany zmiennych według , i obliczyć granicę wykorzystując wiadomości o granicach z analizy matematycznej.

Amplitudę możemy przestawić jako funkcję A(t) przy A=A(0)/N, dla którego tą wielkość piszemy:

Przejdźmy teraz do granicy, dla którego N jest bardzo duże, wtedy odstępy pomiędzy składowymi drgań harmonicznych δω są na tyle małe, że ich doświadczalnie nie możemy rozróżnić, wtedy mamy doczynienia z fizyką, a nie z matematyką. Amplitudę możemy napisać dla warunku δω bardzo małego i przy zachodzącej tożsamości :

Wychylenie od stanu równowagi jako superpozycja N fal harmonicznych, przy wykorzystaniu , piszemy jako:

Równość możemy zapisać w postaci całkowej, przy założeniu, że δω jest bardzo małe, praktycznie zerowe, jako całkę od ω=ω, aż do ω=ω:

Szereg Fouriera liczona względem czasu Szeregiem Fouriera nazywamy takie wyrażenie, której każdą funkcję F(t) możemy rozłożyć ten nasz szereg, którego postać jest zależna od współczynników B i współczynników zależnych od n, czyli od A i od B:

Wówczas jak możemy udowodnić, że współczynniki A i B możemy napisać przy pomocy funkcji F(t), jak to robiliśmy też dla szeregu Fouriera zdefiniowanego w punkcie , tylko tam była definicja względem liczby falowej, a tutaj względem częstotliwości kołowej:

Przejście od szeregu Fouriera w jej postać całkową Rozważmy kilka pierwszych wyrazów w szeregu Fouriera, tzn. Asinωt+Bcosωt, Asinωt+Bcosωt. Pierwsze wyrazy są tak małe w podanych wyrazach, że można je zaniedbać. Widzimy, że T, która jest okresem. Sztucznie utworzona funkcja zależy od naszego okresu, więc ten okres możemy zwiększać o dowolną wielokrotność, zatem okres T jest dowolny, to częstotliwość kołową ω=2π/T możemy dowolnie zmniejszać. W gruncie rzeczy T możemy wziąć na tyle duże by wyrazy A i B można było zaniedbać. Rozważmy n na tyle duże by nie można było zaniedbać współczynników A , B, wtedy szereg możemy zapisać biorąc jak na razie dla uproszczenia wyrazy z sinusami:

Obierzmy sobie teraz funkcję ω zmiennej n i ω, która jest iloczynem liczby n i częstotliwości ω:

Niech przyrost δω będzie taki, że różniczka z n jest ilorazem z delty częstotliwości kołowej ω przez częstotliwość ω:

Załóżmy, że w pasmie n do n+δ n wszystkie współczynniki A są sobie równe, wtedy wszystkie te wyrazy możemy przegrupować względem tychże współczynników, by później było można napisać:

W końcu na podstawie obliczeń możemy napisać całkę Fouriera, którego postać piszemy względem współczynników A(ω) i B(ω) (powyżej było przyjęte, że B(ω)=0, a poniżej jest dla różnego od zera dla ogólności), której ogólna postać naszej całki:

Na podstawie definicji współczynnika A i B, a także z własności ωT=2π, a także będziemy przyjmować t=-∞, a T=∞, wtedy możemy napisać definicję współczynników A(ω) i B(ω) przy wcześniejszych poczynionych uwagach:

Całki Fouriera dla tłumionego oscylatora tłumionego Wychylenie od stanu równowagi dla tłumionego oscylatora od stanu równowagi przy zerowym przesunięciu fazowym przyjmuje postać:

Wtedy patrząc na tożsamość możemy napisać tożsamość wiążąca częstotliwość drgań tłumionych ω względem drgań harmonicznych podstawowych i współczynnika tłumionego, z którego skorzystamy w dalszym kroku obliczeń. Policzmy tutaj dwie całki poniższe, które będą nam bardzo potrzebne w dalszych rozważaniach:

Dalej policzmy drugą z kolei całkę:

Policzmy teraz współczynnik A(ω) według wzoru występującego jako współczynnik we wzorze korzystując przy tym z tożsamości fizycznej :

Dalszym krokiem jest policzenie B(ω) według wzoru występujące jako współczynnik we wykorzystując przy tym z tożsamości fizycznej :

Wyznaczmy wielkość I(ω), która jest sumą kwadratów wielkości 2πA(ω) i 2πB(ω):

Całka Fouriera dla fal biegnących w ośrodku dyspersyjnym jednorodnym Całka Fouriera dla fal biegnących w ośrodku dyspersyjnym jednorodnym dla fal dyspersyjnych dla z=0 piszemy w postaci zależnej od częstotliwości kołowej:

Dla k≠0 całkę Fouriera możemy przestawić w zależności od liczby falowej, która z kolei zależy od liczby falowej dla fal biegnących, co można uzyskać zamieniając zmienną "t" na primowane, i podstawiając dalej za t' w tożsamości wyrażenie t-z/v i pamiętając, że ψ(0,t')=ψ(z,t):

Wykorzystajmy definicję prędkości fazowej, którego definicja jest podana w punkcie , wtedy równość dla liczby falowej zależnej od częstotliwości kołowej możemy przepisać do:

Klasyczne równanie falowe a fale ulegające dyspersji Załóżmy, że mamy wychylenie od stanu równowagi, którego równanie piszemy przy pomocy częstotliwości drgań ω, liczby falowej zależnej od częstotliwości kołowej k(ω):

Równanie falowe różniczkowe, którego rozwiązaniem jest , jest w postaci zależnej od prędkości fazowej, którego z kolei zależy od częstotliwości kołowej, możemy otrzymać licząc drugie pochodne wychylenia naszego przemieszczenia względem czasu i położenia:

Równości i porównujemy je względem siebie, w ten sposób otrzymujemy wzór na równanie falowe zależne od drugich pochodnych przemieszczenia ψ względem czasu i położenia "z":

Do równości wykorzystamy definicję prędkości fazowej , w ten sposób otrzymujemy równanie różniczkowe, które jest zależne od prędkości fazowej, a która z kolei zależy od częstotliwości kołowej lub mówiąc równoważnie od liczby falowej, bo we związku dyspersyjnym częstotliwość jest zależna od liczby falowej: