Beatyfikowana przez papieża Jana Pawła II, bł. Maria Beltrame Quattrocchi tak pisała po śmierci męża: "kiedyś odłamki skalne znowu połączą się w jeden głaz, kiedyś spotkamy się w wieczności. Złączymy się na zawsze"bł. M. Beltrame, Radiografia małżeństwa [w:] L. Grygiel, Świętość dwojga, Warszawa 2002, s. 160.. Wyznanie to wspaniale objawia owoce Chrystusowego odkupienia, jakie wzrastają również w małżeństwie i rodzinie. W chrześcijaństwie miłość pojmowana jest jako wieczna, a więc powołana do trwania i świętości, stanowi rzeczywistość silniejszą niż śmierć, czekającą na swoje spełnienie w życiu wiecznym. W nadziei tej uczestniczy również miłość małżeńska, która – jak głosi wiara Kościoła – w życiu wiecznym osiągnie swoją pełnię. Jej powołaniem i najgłębszym przejawem jest właśnie dążenie do wieczności, którą to wieczność intencjonalnie zakłada.

Małżeństwo a zmartwychwstanie ciała Wedle zgodnych świadectw ewangelii synoptycznych, słowa na temat eschatologicznej przyszłości małżeństwa wypowiedział Jezus Chrystus w rozmowie z saduceuszami:

Co przede wszystkim uzmysławiają te słowa; jakie znaczenie mają one dla tajemnicy wiary w ciała zmartwychwstanie? Wreszcie: w jaki sposób uczestniczą w nadziei życia wiecznego, które stanie się wejściem w "królestwo miłości"? Otóż, perykopa daje obietnicę odnowionego życia ludzkiego w zmartwychwstaniu, wolnego od śmierci, w którym prokreacja przestanie być potrzebna, jako rzecz jedynie "tego świata". Nie mówi ona jednak niczego na temat ustania czegokolwiek z więzi prawdy i miłości, jakie konstytuują rzeczywistość małżeństwa. Aby właściwie odczytać sens słów Jezusa, należy pamiętać, iż w ewangeliach "wyrażeń tych użyto w języku starożytnym, stąd konieczność uważnego zbadania pierwotnej intencji autorów biblijnych". Wspólnota życia i miłości właściwa dla małżeństwa i rodziny, w zmartwychwstaniu osiągnie swoje ostateczne spełnienie.

Jan Paweł II zauważa spójność w całej tajemnicy stworzenia, zarówno w wymiarze początku, gdy Bóg "stworzył mężczyznę i niewiastę" [Rdz 1, 27], i skierował ich w miłości nawzajem ku sobie, jak i w wymiarze życia wiecznego. W zmartwychwstaniu ustanie potrzeba prokreacji, związana z perspektywą śmierci. Potrzeba podjęcia ziemi we władanie, jak i pozostawienia po sobie potomstwa przestanie być troską człowieka dziedziczącego nieśmiertelność. A jednak jedność, w której mężczyzna i niewiasta łączą się ze sobą "tak ściśle, że stają się jednym ciałem" [Rdz 2, 24] posiada również duchowy aspekt, właśnie aspekt komunijny jako wzajemne oddanie się i obdarowanie osób. W tej jedności "ich doświadczenie przekracza ograniczenia cielesności i czasowości, przenosząc się w sferę ducha, gdzie wszystko jest wieczne"Ronald Knox, Ukryty strumień, Warszawa 2005, s. 285..

Człowiek zmartwychwstały w duchowym, dziewiczym ciele "nie będzie się żenił, ani za mąż wychodził", ale nie oznacza to, iż zatraci cokolwiek z tego, co w życiu doczesnym stanowiło rzeczywistość małżeństwa i rodzinyAbp Edward Ozorowski, Małżeństwo i rodzina w zamyśle Bożym, Wydawnictwo Uniwersytetu Kardynała Stefana Wyszyńskiego, Warszawa 2009, s.266, isbn=978-83-7072-564-8. Wręcz przeciwnie: miłość, która w małżeństwie żywi się również obcowaniem cielesnym, objawi się na progu przyszłego życia w całej swojej pełni jako wartość duchowa. Chrystus wyraźnie wskazuje nie na odrzucenie, ale na przebóstwienie wszystkich tych relacji miłości, które w ciągu życia ziemskiego łączyły kobiet i mężczyzn w sakramencie małżeństwaBp Edward Ozorowski, Zamysł Boży o rodzinie. Dziewicze przebóstwienie ciał jest zaś dla małżonków "nie ujmą, lecz wprost niewypowiedzianą nobilitacją"Abp Edward Ozorowski, Małżeństwo i rodzina w zamyśle Bożym, Wydawnictwo Uniwersytetu Kardynała Stefana Wyszyńskiego, Warszawa 2009, s.267, isbn=978-83-7072-564-8. U Jana Pawła II czytamy o tym:

Doskonała komunia kobiety i mężczyzny