Przedstawimy tutaj teorię Lagrangianu, wektora pędu uogólnionego i funkcji hamiltonianu (i ich gęstości) oraz równania ruchu. Tutaj przedstawimy lagrangian, wektor pędu i funkcję hamiltonianu (i ich gęstości), równania ruchu dla ciał punktowych (i rozciągłych).

Układy fizyczne punktowe Rozważać tutaj będziemy przypadek ciał punktowych o stałych masach spoczynkowych oznaczone ogólnie .

Lagrangian Będziemy tutaj pisać o lagrangianie.

Szczególna teoria względności (lagrangian relatywistyczny) Napiszemy tu lagrangianu szczególnej teorii względności w wersji wektorowej, a później tensorowej.

Wersja wektorowa Napiszmy wzór na lagrangian potrzebny do drugiej zasady Lagrange'a w wersji wektorowej , ale w wersji wektorowej dla układów odniesienia ogólnie nieprostokątnego, gdy masa relatywistyczna jest w polu elektrycznym i magnetycznym:

Wersja tensorowa Napiszmy lagrangian, korzystając z wersji wektorowej, doprowadzając do wersji tensorowej tego elementu, który jest potrzebny do drugiej zasady Lagrange'a tensorowej w postaci , do lagrangianu kinematycznego pisanego, wychodząc od lagrangianu wektorowego kinematycznego mechaniki Newtona dla prędkości dążących do zera w postaci , wtedy wykorzystując z definicji tensora prędkości teorii Newtona , wtedy z dokładnością do stałego składnika, dla tego przypadku, wychodząc od całkowitego lagranganu mechanki Newtona, czyli , wtedy na podstawie teorii transformacji (dla dowolnych prędkości) piszemy go:

Widzimy, że lagrangian w wersji tensorowej ogólnie różni się od jego wersji wektorowej , tylko dla prędkości dążącej do zera z dokładnością do stałego składnika są tożsame, a to wynika z tego, że drugą zasadę Lagrange'a wyprowadziliśmy z mechaniki Newtona, a nie szczególnej teorii względności, przy niezmienniczym lagrangianie przechodząc do dowolnych współrzędnych uogólnionych (krzywoliniowych).

Mechanika Newtona (przybliżenie nierelatywistyczne) Stosując (przybliżenie) i warunek na prędkość cząstki materii w stosunku do prędkości światła w próżni , co na podstawie transformacji masy spoczynkowej do relatywistycznej mamy tożsmość przybliżoną , wtedy mamy lagrangian w przybliżeniu nierelatywistycznym:

Co na podstawie z dokładnością do stałego składnika wychodzi:

Otrzymaliśmy z lagrangianu relatywistycznego lagrangian nierelatywistyczny .

Lagrangian, a pęd uogólniony Będziemy tutaj pisali o lagrangianie i pędzie uogólnionym z niej wynikającym.

Szczególna teoria względności Napiszmy wzór na uogólniony pęd w szczególnej teorii względności wiedząc, że zachodzi (wersja wektorowa lagrangianu) oraz i , czyli wzór na ten wektor pędu uogólnionego przedstawia się:

Mechanika Newtona Napiszmy wzór na uogólniony pęd w mechanice Newtona wiedząc, że zachodzi oraz i , czyli wzór na ten wektor pędu uogólnionego przedstawia się stosując (transformacja masy relatywistycznej z masy spoczynkowej), stąd:

Hamiltonian, a energia całkowita (szczególna teoria względności) i mechaniczna (mechanika Newtona) Bęziemy tutaj opisywali o hamiltonanie.

Szczególna teoria względności Napiszmy funkcję hamiltonianu z definicji wiedząc, że układ odniesienia jest ogólnie nieprostokątny stosując wzór na pęd uogólniony (wynikający z definicji lagrangianu w wersji wektorowej) i wzór na na lagrangian całkowity , ale w wersji wektorowej, wtedy:

Doszliśmy do wniosku, że funkcja hamiltonianu jest równa energii całkowitej punktu materialnego w obecności pola elektrycznego i magnetycznego. Rozmiszmy wzór na energię relatywistyczną w dla prędkości wiele mniejszych niż prędkość światła w próżni, zatem:

Na podstawie mamy, że dla małych prędkości w porównaniu z prędkością światła w próźni energia relatywistyczna jest sumą energii spoczynkowej i energii kinetycznej .

Mechanika Newtona Napiszmy funkcję hamiltonianu z definicji wiedząc, że układ odniesienia jest ogólnie nieprostokątny stosując (transformacja masy z masy spoczynkowej, stosując wzór na pęd uogólniony , wtedy:

Doszliśmy do wniosku, że funkcja hamiltonianu jest równa energii mechanicznej punktu materialnego w obecności pola elektrycznego i magnetycznego. Widzimy, że w szczególnej teorii względności przechodzi z dokładnością do energii spoczynkowej w przybliżeniu do na podstawie dla prędkości o wiele mniejszych niż prędkość światła w próżni.

Układy fizyczne rozciągłe Rozważać tutaj będziemy przypadek ciał rozciągłych o gęstościach spoczynkowych oznaczone ogólnie zależącą od prędkości i położenia danej cząstki tych ciał w czasoprzestrzeni.

Gęstość lagrangianu Będziemy tutaj pisać o gęstości lagrangianu.

Szczególna teoria względności (gęstość lagrangianu relatywistycznego) Będziemy się tutaj zajmowali gęstością lagrangianu dla układów rozciągłych. Według tej teorii istnieją dwie wersje lagrangianu, tzn. wersji wektorowej i tensorowej.

Elektromagnetostatyka Wyprowadzimy tutaj lagrangian szczególnej teorii względności w wersji wektorowej i tensorowej, jako:

Wersja wektorowa Napiszmy wzór na lagrangian dla układów odniesienia ogólnie nieprostokątnego gdy masa relatywistyczna jest w polu elektrycznym i magnetycznym, wiedząc, że tensorowy potencjał jest równy:

według , który jest zdefiniowany za pomocą potencjału elektrycznego skalarnego (współrzędna czasowa potencjału tensorowego) i wektorowego magnetycznego (współrzędna przestrzenna potencjału tensorowego), a także tensor prądu zdefiniowany za pomocą gęstości ładunku pomnożonej przez prędkość światła w próżni jako współrzędna czasowa i gęstości prądu jako współrzędna przestrzenna, która jest równa iloczynowi , gęstości spoczynkowej ładunku elektrycznego i jego prędkości, co to wszystko jest równe iloczynowi prędkości światła w próżni, gęstości spoczynkowej ładunku elektrycznego i jego tensora prędkości:

czyli jest (pierwsze przedstawienie ) i (ostatnie przedstawienie ), wtedy stosując wzór na skrócenie długości , co:

Wersja tensorowa Wykorzystajmy tutaj lagrangian dla układów punktowych szczególnej teorii względności dla układów punktowych i napiszmy jego gęstość dla układów rozciągłych w postaci:

Widzimy, że wzór na gęstość lagrangianu dla wersji tensorowej różni się od jego wersji wektorowej , co do wyrazu kinematycznego i oddziaływań, one są tam inne, bo wersję tensorową wyprowadziliśmy z tego lagrangianu, ale w wersji Newtonowskiej, do układu o różnych współrzędnych uogólnionych (tensorowych) i korzystaliśmy z definicji tensora prędkości, ale dla mechaniki Newtona, by przejść do dowolnych prędkości na podstawie prawa transformacji w rachunku tensorowym.

Elektromagnetodynamika Całkowita gęstość lagrangianu masowego, ale wersji wektorowej, jest sumą lagrangianu mechanicznego , ale w wersji wektorowej, i elektromagnetycznego dla obu sygnatur (sygnatura dodatnia znak u góry, a sygnatura ujemna u dołu):

gdzie definicja tensora elektromagnetycznego w według jest:

Widzimy, że tutaj pojawił się dodatkowy człon w porównaniu z gęstością lagrangianu, ale w wersji wektorowej, w . Przecałkujmy obie strony gęstości lagrangianu względem przestrzeni n-wymiarowej przestrzennej, co:

W polu elektromagnetostatycznym ostatni człon w jest stały i można go pominąć, wtedy lagrangian tego pola z dokładnością do stałej przepisujemy:

Na podstawie (dla pola elektromagnetostatycznego) z (dla pola elektromagnetodynamicznego) widzimy, że gęstość lagrangianu przechodzi w .

Mechanika Newtona (przybliżenie nierelatywistyczne) Do gęstości lagrangianu zastosujmy przybliżenie nierelatywistyczne, tzn.: (dla prędkości o wiele mniejszych niż prędkość światła w próżni), stosując , co wiedząc, że tensorowy potencjał jest równy , który jest zdefiniowany za pomocą potencjału elektrycznego skalarnego (z dokładnością do odwrotności prędkości światła w próżni to część czasowa tensora potencjału tensorowego) i wektorowego magnetycznego (część przestrzenna potencjału tensorowego), a także tensor prądu , w którym , wiedząc, że:

wtedy na podstawie (transformacja infitezymalnej objętości z objętości spoczynkowej) i (transformacja masy z masy spoczynkowej) w układach, gdzie cząstki materii poruszają się z prędkościami o wiele mniejszymi od prędkości światła w próżni, i warunku na prędkość cząstki materii w stosunku do prędkości światła w próżni dla obu sygnatur (sygnatura dodatnia znak u góry, a sygnatura ujemna u dołu):

Co na podstawie (niezmienniczość masy) i (niezmienniczość objętości) z dokładnością do stałego składnika (gdzie to stała masa całego układu) w lagrangianie , wtedy gęstość lagrangianu wychodzi:

Otrzymaliśmy z gęstości lagrangianu relatywistycznego gęstość lagrangianu nierelatywistycznego .

Gęstość lagrangianu, a gęstość pędu uogólnionego Będziemy tutaj pisali o gęstości lagrangianu i gęstości pędu uogólnionego z niej wynikającym.

Szczególna teoria względności Napiszmy wzór na uogólnioną gęstość pędu w szczególnej teorii względności wiedząc, że zachodzi (wzór na gęstość lagrangianu, ale w wersji wektorowej) oraz , czyli wzór na tą gęstość wektora pędu uogólnionego przedstawia się:

Mechanika Newtona Napiszmy wzór na uogólnioną gęstość pędu w szczególnej teorii względności wiedząc, że zachodzi oraz i , stąd na podstawie (transformacja infitezymalnej objętości z objętości spoczynkowej) i (transformacja masy z masy spoczynkowej), a także warunku na prędkość cząstki materii w stosunku do prędkości światła w próżni , zatem wzór na tą gęstość wektora pędu uogólnionego przedstawia się:

Gęstość hamiltonianu, a gęstość energii całkowitej (szczególna teoria względności) i mechanicznej (mechanika Newtona) Bęziemy tutaj opisywali o gęstości hamiltonanu.

Szczególna teoria względności Będziemy tutaj pisali gęstość hamiltonianu dla pola elektromagnetostatycznego i elektrodynamicznego w elektromagnetyzmie.

Elektromagnetostatyka Napiszmy funkcję gęstości hamiltonianu z definicji, wiedząc że definicja hamiltonianu jest w punkcie pamiętając, że układ odniesienia jest ogólnie nieprostokątny stosując wzór na gęstość pędu uogólnionego , ale wynikającej z gęstości lagrangianu wektorowego, i wzór na gęstość lagrangianu, ale podanej w wersji wektorowej, w , wtedy:

Doszliśmy do wniosku, że funkcja gęstości hamiltonianu jest równa gęstości energii całkowitej w danym punkcie ciała rozciągłego w obecności pola elektrycznego i magnetycznego. Rozmiszmy wzór na gęstość energii relatywistycznej w wiedząc, że zachodzi dla prędkości o wiele mniejszych niż prędkość światła w próżni, czyli stosując (przybliżenie) i warunek na prędkość cząstki materii w stosunku do prędkości światła w próżni , zatem:

Na podstawie mamy, że dla małych prędkości w porównaniu z prędkością światła w próżni gęstość energii relatywistycznej jest sumą gęstości energii spoczynkowej i gęstości energii kinetycznej .

Elektromagnetodynamika Wyznaczmy gęstość hamiltonianu, wiedząc że definicja hamiltonianu jest w punkcie , znając gęstość lagrangianu, ale w wersji wektorowej, w i gęstość pędu , też wychodząca z tej samej gęstości lagrangianu, zatem:

Hamiltonian jest to hamiltonian w elektromagnetodynamice. Przecałkujmy obie strony równania , licząc hamiltonian, wtedy:

Dla pola elektromagnetostatycznego ostatni człon we wzorze jest stały, zatem wzór na hamiltonian z dokładnością do stałej piszemy

Zatem wzór (dla pola elektromagnetostatycznego) z (dla pola elektromagnetodynamicznego) przechodzi w gęstość hamiltonianu . Widzimy, że hamiltonian dla pola elektromagnetostatycznego jest jednocześnie energią mechaniczną, już tak nie jest w elektromagnetodynamice, wtedy dochodzi energia pola elektromagnetycznego.

Mechanika Newtona Napiszmy funkcję gęstości hamiltonianu z definicji wiedząc, że układ odniesienia jest ogólnie nieprostokątny na podstawie (transformacja infitezymalnej objętości z objętości spoczynkowej) i (transformacja masy z masy spoczynkowej) stosując wzór na gęstość pędu uogólnionego , wtedy:

Doszliśmy do wniosku, że funkcja hamiltonianu jest równa gęstości energii mechanicznej w danym punkcie ciała rozciągłego w obecności pola elektrycznego i magnetycznego.